Editors - The Weight of Your Love (2013)

Waar haal je dat nou vandaan? Dat deze muziek niet oprecht overkomt?
Luister bijvoorbeeld eens naar het oh zo mooie Nothing. Als dat niet uit de kleine teen gezongen is door Tom, dan weet ik het niet meer. Of de prachtige songsTwo Hearted Spider & Bird of Prey.

Ik dacht door die hoge noten dat het vanuit iets anders kwam. Klinkt net alsof hij een hele harde trap in zijn ballen heeft gekregen.

Don, ik heb vol verbazing jouw commentaren op dit 'afgrijselijke' album gelezen. Wij leven in een andere dimensie, waar het deze plaat aangaat.

Ik heb het gevoel dat nummers als What is This Thing Called Love en ook de 2 nummers die hier op volgen een beetje het zelfde willen bereiken zoals No Sound But the Wind.
Trage nummers die een groot publiek aanspreken, die goed verkopen en die zeer succesvol zullen zijn op festivals. Ik zeg niet dat dit zo is. Het lijkt alleen zo.
Een nummer zoals Fall en Camera klinkt veel oprechter.

Ik zie What Is This Thing Called Love & Nothing juist als de rustpunten die een album nodig heeft, waarbij ik meer gecharmeerd ben van die laatste. Ik begrijp niet, waarom jij Fall en Camera 'oprechter' vindt klinken.
Bij concerten spreken mij juist de wat vlottere (en soms pompeuze) nummers meer aan, hier bijvoorbeeld de 2 openingssongs: die zorgen voor de vaart en inhoud die een goed rockconcert nodig heeft.

Is er trouwens al iemand hier die de limited edition ergens vandaan heeft?

Eerste luisterbeurt was even schrikken, maar na een vijftal luisterbeurten bevalt deze vierde worp van Editors al een stuk beter.

Het begint heerlijk dreigend met The Weight gevolgd door het tot nu toe favoriete Sugar. Deze liggen naar mijn inziens ook meer in het verlengde van ITLAOTE.
Dan komt A Ton of Love: Echt zo`n nummer wat de eerste 10 luisterbeurten wel aardig is (en zal het ook vast live goed doen) maar niet iets is wat ik me over 10 jaar nog van Editors zal herinneren. Dan deden de eerste singles van de vorige albums het toch een stuk beter....
Vanaf daar zakt het in en lijkt de inspiratie ver te zoeken.
Vanaf Two Hearted Spider wordt het gelukkig weer een stuk beter en weten ze zich nog aardig te herstellen. The Phone book vind ik zelf een bepaald country/western sfeertje hebben (zal vast komen door de combinatie gitaar/percussie) en tevens ook een van de hoogtepunten. Heerlijk nummer op bij weg te dromen.

Al met al heeft The Weight of your Love niet het niveau wat ik ervan verwacht heb (De minste tot nu toe), maar vind ik het zeker niet zo`n teleurstelling als het gemiddelde hier doet vermoeden...

Tom Smith's stem is echt niet weggelegd voor nummers als What Is This Thing Called Love. Op zich geen slechte song, maar zijn hoge noten in het begin zijn wat pijnlijk imo

Tjonge, jonge zeg: wat een belachelijk laag gemiddelde van 3,12*....

De 'fanboys' laten hun band vallen, omdat die eens wat anders doen. Het regent vette onvoldoendes voor een helemaal niet zo slechte plaat.

Ik vind het ook bijzonder, 3,12* is in mijn ogen echt te laag. Jammer dat we geen meningen te zien krijgen van de 1,5* en 2* stemmers, daar ben ik erg benieuwd naar.

Wat een onzinreactie. Misschien houden de meesten hier gewoon niet van een futloos album, waar grote gebaren en kitscherige arrangementen een gebrek aan goede liedjes moeten verhullen. Er staat geen aansprekend nummer op dit album. De eerste twee nummers zijn nog wel aardig, maar ook niet meer dan dat. Zelden een plaat gehoord die zo inspiratieloos is.

Editor deed op elk album iets anders.
The Back Room zou ik onder de noemer post-punk plaatsen.
An End Has a Start had een veel grootser geluid dan hun debuut en klinkt toch heel wat anders.
Op In This Light en This Evening laten ze hun gitaren vallen. Iets dat voordien toch een heel erg belangrijk aspect was van hun muziek. Hier hadden ze gekozen om te experimenteren met elektronica

Elk album is helemaal anders dan het vorige.
Hier is dit idd ook zo.
Het feit dat ze iets nieuws doen is geen probleem, het is de kwaliteit van de muziek die hier het probleem is.



Onderaan pagina 4 en bovenaan pagina 5.

Sorry, Ik doelde hierbij niet op jou Dikkop . Ik vind het jammer dat mensen hier 1,5* stemmen en vervolgens niet uitleggen wat hier dan zo slecht aan is, zo kan ik het gemiddelde ook niet zo serieus nemen.

Waarom niet? Niet iedereen heeft zin om uitleg te geven waarom hij/zij een 1,5 of een 4,5 geeft. Neem je het gemiddelde van An End Has A Start wel serieus? Daar zijn ook zat users die hun stem niet toegelicht hebben, waaronder ik.

Ik zie dat user Kevsch 2932 stemmen heeft gegeven en maar 302 berichten heeft geplaatst, blijkbaar vind hij het niet nodig om overal zijn stem toe te lichten. Er is geen enkele reden om te twijfelen aan de oprechtheid van zijn stem.

Ik bedoel meer dat ik een mening bij een album serieuzer neem dan een stem zonder enige uitleg.

Goh, ik schrijf enkel mening als ik dat goed kan toelichten. Als iedereen hier reageert zonder ze echt willen/kunnen krijg je veel onzin.
Persoonlijk vind ik 1.5 of 2* sterren ook te weinig, maar ik begrijp de lage stemmen wel.

Hoezo nou weer: 'onzinreactie'? Relax zeg. Feit blijft dat dit helemaal niet verkeerde album op maar net voldoende gemiddeld staat.

Om dan in te gaan om jouw argumenten voor 1,5*: futloos? Hoezo?
Kitscherige arrangementen? Die zijn juist meestal eenvoudig, luister bijvoorbeeld eens naar het fraaie Nothing.
Inspiratieloos? Helemaal niet. Voor deze insteek is bewust door de band gekozen. Dikkop geeft hierboven een mooi overzicht van alle verschillende albums.

Je moet dit album eens nemen zoals het is, de band een kans geven en niet te veel met eigen verwachtingen aan de haal gaan.

De hoop dat deze plaat het goed gaat doen op MuMe heb ik al lang laten varen

Ik zag dat tot mijn verbazing In This Light and On This Evening ook maar een gemiddelde van 3,5* haalt...

Ik vind het een onzinreactie omdat je allemaal aannames maakt. Je doet net alsof die lage stemmen voortkomen uit een closedmindedness bij de fans. Terwijl Dikkop er al terecht op wees dat ze elk album iets anders hebben gedaan, waarbij ik alles redelijk kon waarderen. Het is ook niet of ze hier met een heel ondoorgrondelijke plaat komen. Lage stemmen hebben gewoon met de kwaliteit te maken en niks met verwachtingen.


Hoe je die strijkers niet als kitscherig ziet is mij een raadsel. Overdramatische ballad, waar zoals ik in mijn vorige bericht al aanstipte een hoop grote gebaren moet verhullen dat dit gewoon een vrij matig liedje is. Ook die ooohoooh's zijn een zwaktebod, al maken ze het wat dat betreft op Honesty nog een stukje bonter. Makkelijk doelwit What is This Thing Called Love zal ik verder maar met rust laten.


Natuurlijk kiezen ze zelf voor deze sound. Dat het een bewuste keuze is zegt echter niks of het wel of niet inspiratieloos is. Ik vind dat ze hier met hele matige nummers komen aanzetten. In plaats van daar aan te schaven hebben ze voor de makkelijke weg gekozen door dit aan te kleden met strijkers, koortjes en andere bombarie. Vind ik van weinig inspiratie getuigen.


Hier stoorde ik me in je andere bericht dus ook al aan. Nogmaals mijn eigen verwachtingen hebben er niks mee te maken (ging de plaat eigenlijk volkomen blanco in). Dus laat dat soort aannames in de toekomst alsjeblieft achterwege.

Ook ik vind dit een onzinreactie. Ik vond het geweldig toen deze band op het vorige album een elektronische richting in ging. Deze nieuwe richting had ook kunnen slagen, mits er wat meer creativiteit in het album was gegooid. Er zit compleet geen energie in dit album en emotie mis ik ook. Iets wat eigenlijk moet met ballads.

Nou ja, we zijn het duidelijk niet eens. In ieder geval bedankt voor jullie (uitgebreide) reacties, hoewel het woord 'onzinreactie' wat overtrokken is. Ik blijf namelijk de door jullie goed gemotiveerde onvoldoendes wel erg 'vet' vinden.

Editors*

Ben ook vast gaan luisteren.
Het viel niet mee eerlijk gezegd. Het is erg poppy. Het venijn,power en verrassing zijn er uit.

Op andere albums weet Smith me te overtuigen. Hier totaal niet.
Tom laat het overkomen als een verplicht nummer. Ik mis de kenmerkende energie bij 'm.

Wat me verder opvalt is dat de productie nogal kaal en leeg is.
Een nummer als Hyena is in potentie een prima nummer, maar komt niet goed over op me.
Ik mis ook de 'Americana' sound waar over gesproken is gedurende de opnames.

The Weight en Sugar zijn erg goed. A Ton of Love gaat ook nog.

Jammer is ook dat Nothing omgebouwd is tot ballad en Two Hearted Spider was een nummer boordevol synths. Hier is ook niks meer van over. Om over The Phone Book nog maar te zwijgen. Jammer.

Totaal gezien maakt dit album geen indruk op me. We weten allemaal dat Editors een paar klasse
beter kan. Hopelijk komen de nummers live beter uit de verf.

Het vertrek van Chris heeft er toch steviger ingehakt dan ik kon vermoeden.
Heb al het werk van deze band, maar dit album komt mijn platenkast helaas niet in.

Kan niet anders dan 2,5* hier voor geven. Overigens is men op het offciele Editors forum ook niet echt positief over het vierde album.

Dit is bij mij ook het eerste Editors album dat ik niet zal kopen.
Ik hoop dat Chris ooit nog iets van zich laat horen.

Die eerste twee songs vinden de meesten goed: die hebben dan ook een voller geluid. Mensen hebben moeite dat Nothing een ballad is met strijkers: maar dat mag toch? Het is wel een hele mooie ballad zo. Ook ik hou van (hard-)rock en gitaren, maar dit is anders maar ook fraai gedaan.
Ook the Editors met synthesizers klinken prima, maar met minder synth is Two Hearted Spider toch niet gelijk zoveel minder? The Phone Book is één van mijn favorieten: prachtnummer!

Ik denk dat als de Limited Edition uitkomt en ik hier en daar wat schuifwerk toepas nog best tot een redelijk album kan komen. Dan bedoel ik het toevoegen van The Sting en eventueel andere ''b-sides'' en de Violen versie van Nothing vervang door de Akoestische versie. Verder flikker ik What is This Thing Called Love eraf en klaar is Kees.

What is This Thing Called Love had trouwens zo op dat laatste album van The Killers gekund. Wat een vreselijk geknutseld nummer, bah.

Vind ik wel. In eerste instantie werd dit nummer vrij snel gespeeld na de ITLAOTE-tour.
De originele versie zou zo op vorige album kunnen.

Na de eerste drie nummers vind ik de kwaliteit van de nummers erg snel bergafwaarts gaan.
Ik vind het een teleurstellend album. Had er meer van verwacht. Dat staat los van de toegangkelijke sound. De nummers pakken me niet.

Wat mij betreft brengen ze nog een goed live-album uit om de schade nog enigzins te repareren.

@west - Laten we niet te moelijk doen. Jij waardeert dit album beter dan mij. That's it.
Liever geen nieuwe discussie als eerder al gevoerd.