Editors - The Weight of Your Love (2013)

Ja, daar reageerde ik ook op. Ik blijf het lastig te vinden om de redenering te volgen, die ook andere users hebben, dat doordat er bepaalde instrumenten minder gebruikt worden de kwaliteit ineens laag is. Of zoals jij zegt: de kwaliteit snel bergafwaarts gaat.

Overigens vond jij dit album te kaal, terwijl een ander het juist overgeproduceerd vond. Zelf zit er tussenin. Ik vind dat er niks mis is met de productie en dat er inderdaad bij bepaalde nummers bewuste keuzes zijn gemaakt, zoals bij Nothing & Two Hearted Spider. Daarnaast blijft het natuurlijk ook een kwestie van smaak. Ik ben zeker geïnteresseerd in de 'synthesizer variant', maar vind deze producties ook prima.

@sjoerd: oh, ik zie net pas jouw toevoeging. Heb ik toch nog het laatste woord...

Ik snap niet waarom ze de versie van 'Nothing' die ze speelden op Werchter niet op dit album hebben gezet, das echt een lekker nummer, hopelijk brengen ze daar toch nog een studio versie van uit.

Nou word ik nog nieuwsgieriger. Jammer dat het geen bonustrack is.

Dit album kan Editors makkelijk nog groter maken. Maar of het er nu beter op is geworden...

Opnieuw een zeer teleurstellende uitvoering. Lijkt in geen enkel opzicht op de fantastische live uitvoering. Het lijkt nu bijna wel of ze het opzettelijk doen. Staat deze versie trouwens op het bonus album of op de single van 'A Ton of Love'? Of is er uiteindelijk geen verschil.

Op de deluxe editie, en volgens mij is er geen verschil.

The Sting net gehoord, vind het prima. Ik moet mijn oren eens laten uitspuiten zeker? Wat een gezeur hier jongens

Edit: en ja, volgens mij gaan deze nummers live nog beter uit de verf komen. Velen hebben gewoon een probleem met de productie denk ik.

Ik heb hetzelfde hoor

Een probleem met de productie? Daar zou ik doorheen kunnen luisteren, maar de productie is geweldig. De baslijnen zijn heel goed te horen, de gitaren klinken helder dus daar is helemaal niks mee.

Ik denk dat hij met productie eerder doelt op de arrangementen. Ik moet toegeven dat met een wat spannendere inkleuring mijn stem waarschijnlijk wel iets hoger zou uitpakken. Dat zou echter hoogstens een ster verschil maken, aangezien de nummers zelf ook gewoon ondermaats zijn wat mij betreft.

Inderdaad, ik bedoelde de arrangementen, een beetje ongelukkig uitgedrukt

Eerste 3 nummers zijn ok daarna zakt hij in, en kan ik mijn aandacht er ook niet meer bij krijgen.
Ik mis ook de synths van het vorige album, questi van smaak?
De echo van de Bunnymen is wel heel duidelijk aanwezig.

What Is Thing Called Love is toch een verschrikkelijk nummer zeg. Liever grootse rock dan dat stomme hoge stemmetje dat Smith opzet in dat nummer.

Ik vind dit album echt steeds saaier worden. Korte houdbaarheidsdatum blijkt maar weer. Het is echt een doodgewoon rockbandje geworden. geen eigen sound meer niks. Ze hadden die synths nooit weg moeten doen.

Ik kan toch duidelijk horen dat dit een album van Editors is. De stem van Smith is er eentje die je niet vaak hoort en daardoor blijft Editors in mijn ogen een eigen sound hebben. Het maakt me bovendien geen ene reet uit of dit album wel een eigen sound heeft of niet, zolang ik het maar een goed album blijf vinden.

Nounou, dit gemiddelde had ik niet verwacht. Ik hoop alvast dat ik geen spijt ga krijgen van mijn pre-order...

Nee hoor, maak je geen zorgen...

Als je dit album gepre-ordered hebt moet je haast wel een fan zijn en ik ben ervan overtuigd dat je dit album daarom een eerlijke kans gaat geven en niet zo een-twee-drie zal afschrijven als de eerste klanken je niet bevallen. Met zo'n instelling leer je dit album vanzelf op waarde schatten, al zal het even wennen zijn. Maak je dus maar geen zorgen.

Ik wilde nog weinig discussie aangaan bij dit album, maar dit gaat wel ver. Zet het album eens op, luister naar The Weight: en wie horen we daar? Overduidelijk the Editors. Hoezo geen eigen sound meer?

Uiteraard. Van de 3 albums is er nog geen enkel lager dan 3,5 uitgevallen en An End Has A Start staat zelfs dicht bij mijn top 10, een échte uitgebreide kans gaat deze sowieso krijgen hoor
Sugar, Two Hearted Spider en Nothing waren op Werchter gewoonweg indrukwekkend als nieuwe songs en ook A Ton Of Love kan ik best smaken.

Ik hoop vooral dat het niet de zoveelste band is die toch iet of wat afhaakt als persoonlijke topper. The Killers, Bloc Party en in mindere mate The Shins, Interpol en misschien zelfs Arctic Monkeys hebben met hun 4de studioalbum me toch steeds niet kunnen bekoren zoals hun respectievelijke eerste 3 albums dat (in meerdere of mindere mate) konden. Het 4de lijkt wel een quasi onoverkomelijk moeilijk album! In deze opsomming zitten natuurlijk grote verschillen qua waardering en een 'mindere' vierde is voornamelijk bij laatstgenoemde groepen wel erg relatief. Arctic Monkeys en Interpol behoren nog steeds bij mijn favoriete bands.
Coldplay en Muse zijn ook zo'n twee voorbeelden die langzamerhand het etiket van persoonlijke topper verliezen (met hun recente werk dan).
Dit alles kan natuurlijk ook gewoon het logische gevolg zijn van een veranderende muzieksmaak en een íets uitgebreidere muziekkennis.

Ik heb het gevoel dat het niet zo zeer aan het getal 4 ligt, maar meer aan de behoefte aan (groter) commercieel succes. Bij een aantal bands die jij noemt vind ik het daar erg sterk op lijken. Het kan iets met de tijdsgeest te maken hebben, begint haast op een trend te lijken.

Inderdaad. Voornamelijk Coldplay en The Killers hebben daar best wel heel wat last van. Maar goed, zo dramatisch is het allemaal niet. De studio-albums halen niet meer hetzelfde niveau als vroeger, maar als ik naar de live 2012-dvd van Coldplay kijk, weet ik dat ik me nog steeds te pletter zou amuseren op hun optredens (commerciëler, maar wel één enorme gelukzaligheid), Muse in het Sportpaleis was een geweldige show (blijft een fantastische live-band) en ik ben er ook van overtuigd dat ik me volgende week ontzettend goed ga hebben op het Killers-concert in Vorst Nationaal.

Verder zijn er nog genoeg bands die de grote commercialiteit (al dan niet bewust) schuwen en in de schaduw van die grote namen prachtige albums (blijven) maken.

De stem van Smith is dan ook echt wel het enige herkenbare en die klinkt zelfs niet meer wat het geweest is. Ja Sugar, The Weight en Two Hearted Spider zijn behoorlijk Editors en samen met A Ton of Love ook de beste nummers. Maar de rest heeft het gewoon allemaal niet. Het klinkt als een band die niet weet wat ze wil.

Dat is wat anders, dan dat ze geen eigen sound meer zouden hebben. Overigens zou ik aan het rijtje nummers wat je noemt ook nog The Phone Book en vooral Bird of Prey willen toevoegen: een echt Editors nummer met een geweldige synthesizer beat.

Nee, zeker niet. Dat vijfde album van Coldplay... Xylo Milito of zo, kijk: dat was pas een drama.

Het is wat spijtig dat deze Editors niet meer zijn wat ze waren. Nu, zelf was ik niet helemaal wild van het debuut maar van de opvolger uit 2007 was ik dat wel. En eerlijk, ik ben dat nog steeds. 2009 bleek echter een kantelpunt te zijn. Van dan af aan heb ik het gevoel dat ze de pedalen wat kwijt zijn. The Weight of Your Love is eigenlijk geen echte draak van een plaat maar voor Smith en co heb ik toch wat meer verwacht.

Inderdaad, Xylo Milito

Hoe 'hip' het ook is om de naam niet te weten, het is wel degelijk Mylo Xyloto, maar ik begrijp jullie punt

Vergeleken met Xolo Mylato is dit een wereldplaat.