The Cure - Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me (1987)

Nee ook zijn teksten worden alom gewaardeerd. De covers zijn ook geen instrumentals, is het wel?

Feit is dat dit album ondergewaardeerd wordt ofwel omdat mensen de afwisseling niet aankunnen of omdat de paar zwakkere beestjes erop te zwaar worden aangerekend. Ik heb hier al eerder iets over geschreven bij dit album. Een andere volgorde doet wonderen in dit geval.

Mijn conclusie: Robert Smith is, zoals bekend, een geweldig tekstschrijver en componist en mijn tweede conclusie is dat ik nodig mijn The Cure-collectie uit moet gaan breiden!

Welcome back my friend

Altijd gedacht dat dit een no-go-area was voor liefhebbers van de meer zwaarmoedige en intense kant van The Cure. Een vergissing bleek later. Ik schrok bijna toen ik 'If only tonight we could sleep' hoorde. Hoe intens en zwaarmoedig kan een nummer zijn, ik bedoel maar.. (?)

Verder een bijna schizofrene mix van uitersten, maar zelfs de gelikte nummers zijn eigenlijk gewoon best goed. Geen verpletterend geheel zoals Disintegration, dat je wel van A tot Z moet beluisteren, maar een album waarbij het volstaat om conform de betreffende stemming van dat moment fijn verder te skippen. Al draai ik hem bij voorkeur gewoon lekker helemaal.

Ik ben blij dat ook dit album van The Cure inmiddels in mijn kast staat.

Schizofrene mix van uitersten ja, gelikte nummers lijken mij niet aanwezig. Maar inderdaad heel bijzonder hoe Smith tot bizarre verschillen komt en er tóch in slaagt het album een geheel eigen karakter te geven!

Dit is gewoon een fantastich album, je kunt de voorbode van Disintegration al duidelijk horen. Een album wat aan het stemgemiddelde te zien hier op mu.me duidelijk erg onderschat word, want dit is echt top 5 werk van The Cure.

Nou, ik liet het intro van 'We can't i be you?' aan mijn vriendin horen, je weet wel, als die blazers er lekker in komen, en het eerste wat ze zei was: "Hee, dat is toch die bekende jaren '80' hit... Geloof mij, het is een gelikt nummer, gemaakt voor die tijd en uitermate geschikt voor de hitparades in 1987 en dat wist Robert Smith ook echt wel, en dat is ook prima. Schrijf maar eens zo'n pakkend nummer, het is een kunst op zich..

[Overigens klinkt de heer Smith dan weer als een krolse kat tijdens dit nummer, dat maakt het dan toch ook weer geen Rick Astley.. ]

Prachtig mooie nummers The Kiss, One More Time, If Only Tonight We Could Sleep en enkele draken Hot Hot Hot!!!, Why Can't I Be You? en Catch (ook nog singles geweest). Heel divers album dus.

Toch graag een lans breken voor 2 nummers die nogal negatief onthaald worden:

- Catch: een schattig nummertje over onbereikbare liefde en te hoog gegrepen dromen, over dat droommeisje dat nooit aandacht aan je schonk. Als ze het zou gedaan hebben, zou ze wellicht veel van de glans verloren hebben. Eeuwige dualtiteit.

- How Beautiful You Are: dat nummer intrigeert me al jaren, je kan er zoveel betekenissen in herkennen. Die ideale schoonheid en bijhorende onbereikbaarheid wekken frustratie op, zo van 'hopelijk groeit ze uit tot een verrimpelde pruim met een dik gat'.

Het prijsnummer is natuurlijk 'Just Like Heaven'. Dit nummer bevat alles. Een perfecte schoonheid, een combinatie van vrolijkheid en tristesse.

Als dit album een fout bevat, is het wel de lengte. Een viertal nummers minder, die het geheel wat ontsieren, had zeker gemogen.

Deze ging altijd op de Walkman in de jaren tachtig als er gevlogen moet worden. The Kiss sleepte me door mijn enorme vliegangst heen. De vliegangst is inmiddels verdwenen, mijn liefde voor dit album niet. Een aparte mix van ongepolijst en gelikt, die wonderwel werkt.

Nu heb ik niet zo opgelet hier, maar wat mij betreft horen die 2 nummers tot de beste van dit album. Catch, zo dromerig mooi klein en lieflijk dat je het wil liefkozen en How Beautiful You Are is zo mooi verhalend dat ik het gewoon werkelijk voor me zie:
The father's eyes said "Beautiful!
How beautiful you are!"
The boy's eyes said
"How beautiful!
She shimmers like a star!"
The childs eyes uttered nothing
But a mute and utter joy
And filled my heart with shame for us
At the way we are

Ik zie die 3 gewoon voor me. En die tekst is zo mooi en uit het leven gegrepen dat hij mij elke keer weer diep raakt. Ik kan zelfs niet begrijpen als iemand dat een zwak nummer zou vinden. Blijkbaar mankeert er dan iets aan je invoelingsvermogen.

Volgens mij werd dit album destijds maar met matig enthousiasme ontvangen en wist The Cure erna niet echt meer die stempel te drukken op de muziek zoals ze daarvoor in eerdere jaren wel gedaan hadden. Ze werden ingehaald door de tijdsgeest en the times they are a changing. Ondanks een goede opvolger Desintegration, begon de desintegratie al vorm te krijgen. Daarnaast begon de zang van Robert Smith her en der wel veel gelijkenissen te tonen met Bobcat Goldthwait, niet echt iets waar ik blij van wordt. Het is voor mij een beetje een wisselvallig geheel, waar soundscapes van weleer afgewisseld worden door olijke popdeuntjes. Why Can't I Be You is daar een voorbeeld van, alsook de aan Inbetween Days doen denkende Just Like Heaven. Een redelijke dubbelaar, dat m.i. wel met wat nummers minder had afgekund.

Juist de opvolger was voor mij het ultieme The Cure album.

Inderdaad! The best was yet to come

Dat was voor mij juist een soort van re-cap/herhalingsoefening van muziek begin/midden jaren 80 en daardoor minder essentieel dan het overbekende gothische trio. Maar ja als je toen braaf in de kleuterklas zat of in de maxi cosy lag kon je dat allemaal ontgaan zijn.

Overigens heb ik dit dubbelalbum - mede door de goedkope heraanschaf - altijd als een prettige popplaat ervaren, met hier en daar een zwakker nummer.

Eens. Al ligt dat hier gevoelig, afgaande op eerdere discussies. The Cure was echt "essentieel" voor de alternatieve popmuziek in het begin van de jaren 80 (in de zin van: gepositioneerd in de voorhoede van de bands die een nieuw geluid brachten). Daarna werd het min of meer een "gevestigde" naam. Doet overigens niets af aan de kwaliteit van de latere albums, in het bijzonder 'Disintegration'.

Dit album doet me dan weer niet zo veel.

Ik vind deze niet eens zoveel minder dan de opvolger.

Dit is wat mij betreft de perfecte opmaat ernaar toe.

Sterker nog, deze bevat enkele van Cure's beste songs. Ik vind dit een interessante periode van de band. Zonder een aantal van deze perfecte dreampop songs was het oeuvre van The Cure een stukje minder rijk.

Tsja, je hebt essentieel en gewoonweg perfectie! Los van het feit dat Disintegration niet eens zoveel gemeen heeft met de essentiële plaatjes die je bedoelt, is het de absolute perfectionering van alle dromerige melancholie en bittere wanhoop die daarvoor ooit is vastgelegd in muziek, en daardoor absoluut essentieel. Misschien toch nog eens die roest uit de oorschelpen schudden en hem onbevangen opzetten (zie ik tevergeefs)

Het mag dan een allergaartje zijn, het is wel een aangenaam allergaartje. Mij stoort het in ieder geval niet dat de plaat van het ene naar het andere uiterste schiet. Ik kan de referenties naar de 'White Album' wel begrijpen. Hele andere muziek, maar ook op die plaat (wel iets beter hoor)werden allerlei invallen naast elkaar op een album gezet.
Dit is een mooie staalkaart van The Cure's kunnen. Daarmee scoren ze voor mij vanaf 'Seventeen Seconds' onafgebroken 4**** of meer. Dat doen niet veel artiesten ze na. Topband, The Cure.

Mijn favoriete album van The Cure. Okee, een paar nummers minder en de cd was perfect.

Overdaad schaad soms en dat is bij dit divers en erg lang album ook het geval.Er zitten wel pareltjes als Just like heaven tussen maar op een gegeven moment vond ik het allemaal wat vermoeiend.Binnenkort weer eens proberen.

Verhoog dit meesterwerk naar 5*. Ben momenteel al de studio albums van The Cure aan het (her)beluisteren. Ik had twee weken geleden de laatste vier aangeschaft voor in mijn collectie maar had besloten ze allemaal nog eens te beluisteren.

Tot nu toe is Disintegration de favoriet met Pornography als mooie tweede. Dit hier is inderdaad zoals al gezegd is geweest een mooie opmars naar het meesterwerk Disintegration met sommige melancholische nummers (het openingsnummer is trouwens één van de beste openers die ik ooit heb gehoord op een album) en andere meer lichtvoetige nummers a la Head On The Door. Ik kan verstaan dat sommige personen meer eenheid willen in een album, maar ik vind deze mix van nummers echt super. Staat voor mij momenteel op nummer drie. 5*

Ik heb hier maar één woord voor. WERELDS. Dit album boeit mij van A tot Z . Zit geen zwak nummer tussen.

En toch maar 4,5 sterren...

Ook hier is Hey You! dus weer een bonustrack geworden. Jammer, jammer, jammer.

Het is niet altijd feest: Pornography en 17 seconds e disintegration hebben er wel 5

Ik zou hier toch ook onmogelijk aan 5* kunnen komen hoor. Los van het briljante vergelijkingsmateriaal uit hun oeuvre, maar er staan gewoon een aantal duidelijk zwakkere broeders tussen.. misschien is die ratjetoe juist wel de charme van deze dubbelaar, maar nummers als Why Can't I Be You? of Hot Hot Hot!!! moet ik altijd even uitzitten, ook omdat je weet dat er weer veel sterkere tracks gaan volgen.

Waarom wordt A Thousand Hours zo weinig live gespeeld door The Cure?
Een van mijn favoriete nummers van the cure.
Ik kan alleen een versie vinden uit 1987, is het daarna nooit meer gespeeld?

Oei... van de 4 albums die ik laatst kocht, was dit de laatste die op draaide, en misschien maar goed ook... deze valt niet zo lekker als de 3 andere (17 seconds, disintegration en head in the door)

Waar de andere één bepaalde sfeer met zich meedroegen, vliegt deze van hot naar her.. je wordt heen en weer geslingerd van depressie naar vrolijk en vice versa! Afwisselend met mooie toegankelijke tracks, en dan weer een moeilijk stukje muziek...

De opener belooft echt veel goeds, maar ik moet echt heel erg wennen aan dit album.. De hoes vind ik super mooi, maar vooralsnog een 2,5 van mijn kant... hopelijk groeit deze nog, maar nodigt tot nu toe niet echt uit tot veel draaien. Ik pak disintergration nog even een keer....

Misschien moet je de nummers meer los van elkaar zien dan en niet zo zeer de behoefte hebben een soort eenheid te beluisteren. Anders mis je met deze veel moois. Op dit album staan naast een aantal van de beste Cure popsongs, ook een aantal van hun beste sfeerballads.

Ergens in een bericht bij dit album heb ik een alternatieve volgorde voor deze plaat gepost. Probeer die eens, zou ik zeggen (als je hem alleen op vinyl hebt is dat alleen wat lastig ). De nummering in die post is op basis van de cd-versie, die een nummer minder heeft dan de LP (Hey You!).