The Cure - Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me (1987)

Why Can't I Be You is Inbetween Days in combi met Caterpillar.
Hot! Hot! Hot! is The Walk in een nieuw jasje.
In Like Cockatoos hoor ik de sound van Other Voices.
If Only Tonight We Could Sleep, die Oosterse sfeer is duidelijk aanwezig op The Head On The Door (The Blood, Kyoto Song).
Icing Sugar heeft raakvlakken met the Hanging garden.

Nogmaals, met nummers als Just Like Heaven, This Kiss, Snakepit en If Only Tonight We Could Sleep is dit geen slecht album.
Maar orgineel of vernieuwend vind ik het niet.

In de genoemde albums is de eenheid wel meer aanwezig.
Je hebt zeker een punt wat betreft de lengte.
Mij verveelt het ook niet, maar een compacte keuze had het album sterker gemaakt.
Al stond hij bij mij ook lang op 5***

One More Time en A Thousand hours worden hier een beetje ondergewaardeerd lijkt me. Dat zijn echt een van de mooiste nummers die The Cure heeft gemaakt. Ik vind het een mooie afwisseling van de rest van de plaat, die toch grotendeels wat vrolijker en soms wat luchtiger klinkt.

Ja, en alle nummers zijn gothic en gezongen door Robert Smith!

pop/rock/goth/funk/alternative... het is geen hiphop.

De overgangsplaat van de Cure, met het ene been nog hinkend in de luchtigheid van 'The head on the door' terwijl aan de horizon de zware luchten van 'Disintegration' te zien is.

The Cure is messing with het musicmetersysteem. Hier staat bijv. Hey You wel op de lp-versie, maar niet op de cd. Moet je het dan wel als bonustrack zien of mist de originele cd gewoon een track? Like Cockatoos [Studio Demo] is sowieso geen vaste track van dit album dus die klopt in de tracklst hierboven al niet. Ik zou in plaats daarvan Hey You hier in de tracklist laten zien.

Dit is ook echt een waanzinnig mooi album, heb hem inmiddels tot 3 keer toe beluisterd, maar wat een variatie staat hierop. Nu begrijp ik ook waarom jij mij dit album aanraade om mee te beginnen. Dit is idd van de 6 albums die ik nu ken van The Cure de meest gevarieerde.

Het nummer Why Can't I Be You ken ik nog van vroeger ook en is vast een hitsingle geweest toen. Het openingsnummer is ook echt geweldig en gaat als 1 gloed in 1 keer over je heen. Ook hoor je de opmaat van Disintergration hier enorm in terug, en dan vooral het prachtige keybord werk.

Wat ik nu inmiddels heb opgestoken van The Cure is dat ze begonnen zijn als band die zware en doomy muziek maakten altijd en dat is begonnen met het album Three Imaginairy Boys, om met Pornography tot een hoogtepunt te komen. Daarna zijn ze vanaf The Top een hele andere koers gaan varen om op den duur met Disintergration tot weer een hoogtepunt van die andere periode te komen. Tenminste zo zie ik het nu ik de band slechts een week wat beter ken.

Maar onze gewaardeerde user Orbit kan vast wel meer erover vertellen of ik het ook goed zie of niet.

Leuk dat je dit album ook al snel meegepikt hebt en dat het je wel bevallen is. Het bevat toch een aantal enorm sterke nummers.
Wat betreft je visie op de koers van The Cure: ik zie na hun debuut dat toch nog wat luchtiger is de omslag komen met Seventeen Seconds. Pornography is wat doem betreft dan het hoogtepunt, tot aan het theatrale toe waarna RS met nummers als The Walk en Let's Go to Bed liet zien dat de ergste doemperiode voorbij was. Vanaf dan stonden op elk album naast enkele wat donkerder nummers ook lichtvoetige popliedjes. Kiss Me (3x) is van die albums degene die The Cure in haar volle bloei laat zien: al haar kunnen wordt tentoongesteld. Deze wisseling in stijlen maakt het voor sommige luisteraars nog wel eens lastig. Mede om die reden heb ik voor mezelf een andere volgorde bedacht waardoor het album in zijn geheel voor mij persoonlijk beter te pruimen is.
Maar eerlijk gezegd draai ik het album nauwelijks ooit helemaal, eerder een aantal nummers ervan.

Er blijven in mijn beleving nu nog 2 Cure albums over die ik nog niet heb en die de moeite van het aanschaffen zeker waard zijn, namelijk The Top en Wish. Het debuutalbum heb ik gisteren ook even aandachtig beluisterd in een cd shop, maar dat is geloof ik niet echt mijn ding en laat ik geloof ik maar links liggen. Genoeg mooi Cure spul wat ik dan een stuk liever beluister.

Dan onderschat je het debuut mss wel. 'Fire In Cairo' en '10:15 Saturday Night' zijn prachtige songs met een hoge dosis urgentie. Prima plaat, hoewel je beter deze kunt aanschaffen. Iets andere tracklist en een stuk beter dan het eigenlijke debuut.

Another Day en Three Imaginary Boys zijn nummers die al een tipje van de sluier van de toekomstige Cure oplichten, wat mij betreft ook zeer de moeite waard. Tja, eigenlijk mag je het debuut ook niet missen, maar ja...

Disintegration is juist ontstaan vanuit een moeilijke periode.
Robert Smith was het sterrendom dat de daaraan voorafgaande platen (incluis deze dus) met zich meebrachten meer dan zat, hij maakte zich zorgen over ouderdom (hij werd bijna 30) en bovendien was daar het alcoholisme van Lol Tolhurst, die na de opnames van Disintegration uit de band werd gezet (en meteen afkickte). Disintegration is dus eerder een uitlaatklep van frustraties, de 'rommel', so to speak, dan een proces vanaf een schone lei.

Deze plaat is daarentegen ontstaan in een plezierige periode voor de band, al zopen ze wel Zuid-Frankrijk leeg tijdens de opnames...

Jaja, dat is Herenleed van de bovenste plank. Ook echt medelijden heb ik.

Haha, dacht ik ook, maar het is écht waar!

Hoho, daar moet je niet te lichtzinnig over doen. Het is nl. allemaal begonnen met een babycrisis - en die moet je niet onderschatten (wat kom ik hier doen, wie heeft het lef gehad me hier op de wereld te zetten). Vervolgens verwerk je met moeite een peuter- en kleutercrisis en dat wordt dan weer gevolgd door alle onzekerheden van het tienerleven. Heb je net met veel moeite je draai gevonden in je twintiger jaren, kom je er tegen je dertigste achter dat je oud begint te worden. En dan heb je de dertigerscrisis, de pre-midlifecrisis en de echte midlifecrisis nog voor je kiezen te krijgen. Nee, ik voel echt mee met RS hoor...

Hoe is het met jouw MLC, CD?
Al een Porsche, een Harley en een hond?

Voor die Porsche en die Harley ontbreekt het aan de pecunia...en die hond....daar wil mijn echtgenote niet aan....ik ben dus idd rijp voor een MLC!

Nou, eens kijken of je er in deze periode ook een Disintegration uit kan persen, CD.

Ik heb een voorstel ingediend
om Hey You! te ontdoen van zijn bonustrack status.

Oogt zo lullig met het nieuwe uitklapbare systeem.
Zie ook Disintegration waar beide non-vinyl tracks er ook bij mochten.

Een dubbelalbum is toch wat teveel voor The Cure. er staat te veel middelmatig werk op en te weinig uitschieters zoals een Just Like heaven bijvoorbeeld.

Tsja, altijd het probleem bij dubbelalbums natuurlijk.. ik vind juist dat ze geweldig veel sterke nummers hierop hebben weten te krijgen, zoals het toch al een band is met een enorm groot en relatief sterk oeuvre. Ken genoeg dubbelalbums met veel meer troep erop.

Dit vind ik bij vlagen ook echt een topalbum.

Voor degene die Disintegration te zwaar of te intensief vind, is dit album een perfecte uitkomst.

Deze is b.v perfect voor in de auto, om vervolgens Disintegration lekker thuis onder het genot van een wijntje rustig eens als je geen haast hebt te beluisteren.

Op Pornography, Faith, 17Sec en Disintegration na het beste album van The Cure vind ik.

Ik ben het met je eens, het beste eclectische album van The Cure, Head On The Door is misschien wat directer en herkenbaarder.. maar hier staan veel meer pareltjes op eigenlijk. De ouverture van het eerste nummer pakt je al gelijk bij je nekvel en daarna moet je gewoon verder luisteren

Inderdaad, de geweldige opener zet echt de toon voor dit album, dat je daarna prettig zonder te skippen of nummers in een bepaalde volgorde uitluisterd.

Wat het elecktronische effect van dit album betreft vind ik deze geloof ik ook nog net iets beter dan Disintegration zelfs, maar daar zetten ze zo'n mooie beklemmende sfeer het gehele album neer, daar kan dit album beslist niet aan tippen natuurlijk.

En Head On The Door is een mooi album als je geen moeilijk gedoe wilt maar gewoon lekker ongecompliceerd popliedjes wilt beluisteren.

Wat een band eigenlijk The Cure, nooit geweten dat ze zoveel verschillende soorten albums gemaakt hebben.

Voor iedereen zit er wel een album tussen die je wel zou bevallen, zeker weten.

Net als bij een doos bonbons.

En het domme is dat de meeste mensen ze scharen onder het intelligente kopje 'zelfmoordmuziek'...

Geweldig hoe op de cd Like Cockatoos en Icing Sugar elkaar opvolgen.

"Zelfmoordmuziek" is nou eenmaal het label waar veel jaren 80 bands onder lijden, mensen die The Idiot van Iggy of Heroes van Bowie nog nooit echt gehoord hebben, The Cure was een dream, maar een hele echte

Wat een mega mooie opener heeft dit album toch met de magistrale titeltrack. Dat nummer had ook zo op Disintegration kunnen staan. Dit album word door de meesten toch echt vergeten heb ik het idee, want deze is in mijn ogen (oren) net zo essentieel als 17 Sec, Faith, Pornography, en Disintegration.

Zo zeg. Was ik even geschrokken van deze plaat.

Je verwacht toch een bepaalde sound van The Cure, een sound die zeker ook op dit album wel aanwezig is. Bij eerdere albums bleef de sound echter doordraven tot en met het laatste nummer, op dit album is er plek gevonden voor afwisseling. Sommige nummers klinken zelf vrolijk (Hot, Hot, Hot!), waarbij schijn echter bedriegt en er achter dat vrolijk deuntje een vrij zware tekst aan verbonden is:

The third time I saw lightning strike
It hit me in bed
It threw me around
And left me for dead
For a second that room was on the moon
Then everything went black
I left that house on fire
And I never went back

Ik hou van die dubbele laag, het contrast tussen de muziek en de tekst. Ik vind Robert Smith wat dat aangaat een onderschatte componist/ tekstschrijver en de tweede conclusie is dat ik nodig mijn The Cure-collectie uit moet gaan breiden!

4*

Volgens mij krijgt de beste man in de muziekwereld alom waardering voor zijn kunsten hoor. Velen zijn beïnvloed door The Cure, velen hebben geprobeerd ze na te doen en composities van The Cure worden zeer regelmatig gecoverd door zeker niet de minste artiesten.

Ja ok, maar nu heb je het puur over de composities. En daarin is hij inderdaad niet onderschat, doe maar net of er alleen ''tekstschrijver'' staat.