David Bowie - 1.Outside (1995)

Ja voor mij ook 1 van de hoogtepunten. Geweldig (union) jack.

Excusé moi, west, jij was het idd.

Het doet me sowieso goed dat er nog veel MuMe'ers best actief met Bowie in de weer zijn. Ook weer niet zo vreemd, gegeven zijn klasse en tijdloosheid, ik draaide gister niet alleen Lady Grinning Soul, maar heel Aladdin Sane en er zit nog helemaal geen sleet op imho.

Tja, Earthling, mixed feelings. Bij veel nummers eigenlijk geen mixed feelings, net niet en achterhaalde beats. Hier en daar klinkt het zoals ik hoopte dat het zou klinken, de Moby remixen bijvoorbeeld, maar bij sommige nummers krijgen ik jeuk. En zoals een oud Chinees spreekwoord zegt: Waar het jeukt moet je krabben, uhhh, skippen

1. Outside ga ik echter steeds meer waarderen, het is niet echt achtergrond muziek (zoals Heathen dat meer is vind ik) maar het is een zeer originele Bowie en hij staat op zichzelf ( hoewel ik dus niet alle andere albums ken)

Als ik zo onbescheiden mag zijn om uit een eigen bericht bij Ziggy Stardust te citeren: "Moeilijk hoor, te zeggen welke plaat van Bowie de beste is, zeker in déze periode. Wie mij die vraag stelt kan uit mijn antwoord eigenlijk alleen maar opmaken welke plaat ik van hem het meest recent heb gedraaid, want als dat album is afgelopen denk ik meestal: "Ja, nee, dít is uiteindelijk toch wel z'n beste plaat." Die ervaring heb ik bij Hunky dory èn Ziggy Stardust èn Aladdin sane èn Diamond dogs èn Station to station èn Low, een rits platen waarvan de beangstigende kwaliteit alleen maar wordt geëvenaard door de onwaarschijnlijk diversiteit van de concepten en de sound ervan. Ik blíjf er versteld van staan."
        Kortom, ik bedoelde bij Station to station niet "dat lijkt nèrgens naar, wat een slechte plaat", maar juist "wat een letterlijk unieke sound van een geweldige plaat!" Vandaar dat Frenz mij eveneens (maar dan met instemming) citeerde: net als jij heeft hij Station to station in z'n persoonlijke top-10 staan...

Per saldo heb ik 1.Outside ook één half sterretje hoger staan dan Earthling, alhoewel ik laatstgenoemde wel iets toegankelijker vind. Maar tegelijkertijd is Earthling altijd een album geweest dat je ligt of niet; het is ja of nee. En dat heeft inderdaad veel te maken met het genre en het al dan niet gedateerd zijn van die typische nineties-sound. Ik hoor dat gedateerde zeker wel, maar het stoort me niet en vind het verder een heel enthousiast en energiek klinkend album. 1. Outside is echter meer gefocused, zwaarder en ambitieuzer, tot over de top aan toe. En zo heb ik Bowie uiteindelijk ook het liefst...

Vorige week de 2 lp van dit album besteld, en zaterdag binnen gekomen.

Ik had m nog niet uitgepakt, maar na de dramatische dood van Bowie vandaag wist ik wel welk album ik heel hard uit de luidsprekers wilde horen, deze dus.

Het is mijn absolute favoriete Bowie album, want het laat zijn veelzijdigheid zo mooi horen.

Ik ga nu lekker genieten, en later zal ik een uitgebreidere toelichting geven......

Helemaal met je eens, Lennon!
Ook hier was de keuze snel gemaakt. Van cd, dat dan weer wel.

Ik vind het ook een van zijn beste. Moeilijk te bespreken dit album, probeer ook een tekstje te maken later.

Producer Brian Eno over Bowie en dit album:

"Hallo Spacegirl!"

"Hallo Tom!"

De Major is terug en hij zet mijn volgende Bowie in het rijtje "Ontdekken" en "Verwonderen".
"Maar "Herontdekken" en "Bewonderen" mag hier ook, hoor!" De goede man houdt wel van een beetje plagen.

1.Outside: The Nathan Adler Diaries: A Hyper Cycle, hierna afgekort tot een beter te behappen 1.Outside, is een "stunner"! Het is een "wake up call"! Het markeert voor mij het begin van de meest fantastische en tevens de meest absurde trip door het verrassende Bowielandschap. De bijbehorende creepy filmpjes en die van opvolger Earthling waren dan ook vast niet bedoeld voor tere zieltjes en al te jeugdige kijkertjes. De visuals uit dit Bowie tijdperk zijn waanzinnig creatief, maar bovenal tamelijk bizar en soms lekker smerig. Het feit dat ik een groot liefhebber was van dat Petshop Boys singletje West End Girls moet welhaast mijn belangstelling voor David's onalledaagse werk van de totale ondergang hebben gered. Ofschoon deze uitvoering van Hallo Spaceboy helemaal niet op dit (mijn) album staat, zeg ik: Lang leve Petshop Boys! Maakt niet uit. ik vind alle Spaceboys leuk!

De Major wijst plotseling naar het televisiescherm. "Kijk, Alicia! Zie je die ster?"

"Hé... ja, ik zie 'm!"

Alleen is die ster nu wit! Ik zie ook dat ene oog weer! Ik ben onder de indruk.

1.Outside is een bijzonder mooi album. Ik denk dat, naast het onvolprezen Blackstar, Low en Heathen, dit een van zijn allerbeste albums voor mij zal gaan worden. Liedjes als The Motel, I'm Deranged en Thru' These Architects Eyes bezorgen mij zelfs de nodige rillingen. Een melancholieke naast een 'krankzinnige' en experimentele Bowie op z'n allerbest!

Chapeau!

Ik zet even mijn helm af.

Alicia, ten eerste chapeau voor je leuke schrijfstijl bij de Bowie-albums die je nu aan het beluisteren bent! Vooral het jezelf identificeren met Major Tom en consequent volhouden vind ik leuk om te lezen en je onderscheidt jezelf mooi hiermee.

Voor wat betreft dit album: Ik heb daar al het een en ander over geschreven en is ook in huize Robertus een meesterwerk die nog vaak opgezet wordt. Alleen ben ik niet kapot van die PSB remix van Hallo Spaceboy. (niet zozeer vanuit een aversie naar Pet Shop Boys an sich, maar als een vervlakking van het origineel) Die staat op mijn versie als nummer 19 en Wishful Beginnings is weggelaten..Dat is volgens mij de tweede uitgave van 1.Outside, een album waar mijns inziens wel veel te vaak gerommeld is met de volgorde en de bonustracks.

Ik heb albums altijd het liefst zoals ze door de artiest bedoeld zijn in allereerste instantie (1e druk dus).

Misschien moeten we onze versies ruilen? Dan heb jij de PSB remix van Hallo Spaceboy en ik Wishful Beginnings...

Dank je, Robertus!

Major Tom was een grote held in het eerste hoofdstuk van Alicia's dagboek over David Bowie en haar andere muziekhelden. Het is mijn allereerste herinnering aan Bowie, dus ik dacht... laat hem maar even meereizen tijdens het herontdekken en ontdekken van Bowies platen, waarvan ik er al een aantal zeer goed ken en een aantal niet of slechts van de singletjes! Ha... je lijkt een bijzonder exemplaar te hebben. Niet wegdoen! Ik vind de Petshop Boys versie wel erg leuk. Gladjes okay, dat ben ik wel met je eens, maar toch wel bijzonder en als hitsingle dus beter geslaagd dan de versie op dit album! De Petshop Boys versie zou op dit album uiteraard helemaal uit de toon vallen.

Mooi dat je op deze manier Major Tom aan de hand neemt. .Hij was zo ontzettend verdwaald in de ruimte. Hij is volgens mij het meest fragiele en onzekere personage van Bowie. Het meest menselijke misschien wel..

Ach jee... ja dat is ook zo... Robertus! Dat is natuurlijk wat mij zo aantrekt in Major Tom! We gaan daarom ook maar samen verder reizen door het heelal. Zo te zien hebben ze nu een David Bowie sterrenbeeld gemaakt. De Major is het stralende middelpunt en als je goed kijkt... kun je mij daar ook vinden!

Vandaag is hier begonnen:
Muziek >> Muziekgames >> Back To Back (Bowie 1985-2015)

De drie albums met de hoogste waardering uit de jaren 1985 - 2015, waaronder natuurlijk 1.Outside.

Ik doe er een halfje bij. Meer sterren mag ik helaas niet voor deze ontzettend straffe Bowie geven.
Ik kende al wel een handjevol singles en video's van de laatste 20 jaar. Maar ik moet zeggen, ik vind Bowie vanaf dit album helemaal super. Al jaren stonden deze Bowies te wachten op wenslijstjes. Een beetje wrang dat je deze albums op zo'n dramatisch moment dan eindelijk aanschaft. Het is niet anders en ik ben er dolblij mee!

Deze heb ik samen met heathen gekocht in een dubbelpack. Deze nu 3 keer beluisterd en klinkt erg experimenteel en duurt erg lang. Voorlopig is heathen mijn favoriet van de beiden.

Pas ontdekt naar aanleiding van zijn overlijden, ik geef het toe. Deze plaat kostte wat tijd, is niet de makkelijkste. Maar nu vind ik het een van de allerbeste Bowies.

En dat in 4 weken?

Gemiddeld een keer per dag, dat zijn 28 draaibeurten. In totaal zo'n 35 uur. Het heeft inderdaad wat tijd gekost.

Al had je 'm 10 keer per dag (280 keer, in totaal zo'n 350 uur) gedraaid. Draaiuren zeggen niet alles. Het kost wel wat meer tijd, om alleen al afstand van het moment van overlijden en alle commotie eromheen te nemen, om een plaat echt te kunnen beoordelen. Daarvoor moet je 'm ook een tijdje niet gedraaid hebben en na ik denk dan al gauw aan maanden, zal maar niet zeggen dat ik eigenlijk jaren bedoel, kun je pas echt zeggen of het een van de allerbeste Bowie's is gebleken.

Sluit ik me geheel bij aan. Iets waarlijk doorgronden kost tijd, veel tijd.

Maar dat de conclusie wordt getrokken dat het een van zijn beste platen is, ondersteun ik helemaal

Ja, okee, dat wel, maar dat kan hij (Mastroianni) eigenlijk officieel nog helemaal niet weten.

Ik vind dat moeilijk te zeggen. Dat verschilt toch per persoon? Ieder zijn eigen beleving

Echt van iets genieten is eerder een functie van duur dan van frequentie. Sommige platen lijk je aanvankelijk te kunnen missen, totdat je het album wilt draaien en misgrijpt - zoals met deze. Uitgeleend, nooit teruggekregen en daarom maar opnieuw aangeschaft.

Duurzaam genot is zelden frequent - alhoewel hierop wel uitzonderingen zijn.

Mee eens, al heeft het een veel mindere klassieke status dan veel van zijn 70's werk.
Ik vermoed dat Bowie in deze periode door de critici een stuk minder serieus werd genomen.
Natuurlijk had hij een mindere periode gehad.
Bowie verrastte niet echt meer en qua vernieuwing was hij links en rechts al ingehaald.
Maar dit album bewijst dat hij de feel nog had en nog steeds in staat was om met iets overrompelends te komen.
Hij maakte een zware plaat die tot in de puntjes verzorgd is en klopt.
Met Eno aan zijn zijde en klaar voor een herstart. Fantastisch album.
Zijn beste sinds Heroes.

Het superioriteitsgevoel van mensen die meer recht van spreken menen te hebben omdat ze een plaat jarenlang niet hebben gedraaid vind ik misplaatst.

Ik denk dat er hooguit bedoeld wordt dat wanneer je bijvoorbeeld een album oppakt dat je jaren hebt laten liggen je het nog steeds zo goed vindt als in het begin of juist niet...En dat dat dus eerder bepalend zou zijn voor de eeuwigheidswaarde.

Verder, laat je niet gek maken. Het is voor iedereen verschillend. Dit album ademt kwaliteit, jij ervaart kwaliteit, dus dat kan ik alleen maar toejuichen..

Zojuist nog met tranen in mijn ogen naar "Strangers when we meet" geluisterd. Het lijkt net als z’n laatste plaat een soort blik achter de horizon van dit leven:
1) Is er iets na dit leven?
2) Ontmoeten we onze geliefden daar weer?

Antwoorden:
1) ja, mogelijk
2) nee, en dat is (uiteindelijk) niet erg
Er zit een soort omklapmoment in het nummer, eerst lijkt Bowie ‘resentful’ om de onafwendbare ‘scheiding’ en later is er vrede met het gegeven (...omdat we allen onderdeel worden van een soort gezamelijk bewustzijn?).
Maar misschien hoor ik het ook allemaal verkeerd; zo goed is mijn Engels nu ook weer niet.

In ieder geval is dit voor mij de grote ontbrekende Bowie in de top 2000. Wie dit met mij eens is kan dit nummer toevoegen in de stemlijst voor 2016.