David Bowie - 1.Outside (1995)

Het is grappig om te zien hoe de waardering van pers en publiek uiteen loopt. Rolling Stone gaf maar een armzalige 3 sterren voor ' 1.Outside' en ook Oor was niet laaiend. Anderzijds loopt het publiek er (uiteindelijk) mee weg, zoals je hier en bv op Amazon.com kunt lezen. Ik vind hem beter dan (elk van) het alom geroemde Berlijnse trio -en daarmee de meest geslaagde Bowie-Eno-Alomar-collaboratie. Dit om het simple feit dat ie (veel) vaker op mijn draaitafel ligt.

essay over Bowie

Na Scary Monsters uit 1980 heb ik David Bowie niet meer zo goed gevolgd omdat zijn latere albums naar mijn mening niet meer zo interessant waren. Dit (overigens zeer claustrofobisch klinkende) album bijvoorbeeld staat bol van de middelmatige liedjes, al wordt dat wel een beetje gecompenseerd door de goede musici en het fantasierijke spel. Maar helaas, slechts een paar goede liedjes. En dan houdt het op.

Wellicht niet Bowie's makkelijkste werk. Vrij duister geheel zelfs, geheel in de trand van het concept.
Ik vind het zelf zijn beste sinds Scary Monsters.
Duidelijk weer een geinspireerde Bowie, die Eno weer vond als co-pilot.
Maar zoals al eerder gememoreerd werd dit album idd gemengd ontvangen.
Ik vind het alleen maar jammer dat dit geen vervolg heeft gekregen in meer Outside's.
Het was aanvankelijk wel de bedoeling.

Als ik me goed herinner zouden er inderdaad nog 2 vervolgalbums op Outside komen, maar in plaats daarvan verscheen geloof ik Earthling (die drum 'n' bass plaat). Dat ik Outside niet zo goed kan pruimen ligt waarschijnlijk ook aan die donkere sfeer - het is tenslotte een dystopie, en ik kan daar niet zo goed tegen denk ik. Neemt niet weg dat ik de songs nou niet zo denderend vond. Vandaag, bij herbeluistering, moest ik wachten tot The Motel voordat ik een "liedje" hoorde. En misschien duurt het album ook te lang, bijna 75 minuten - voor mij bijna onafzienbaar.

Misschien de vinyl uitvoering proberen? Die is wat korter maar wel net zo donker.

Ik ben dan weer wel liefhebber van een wat duistere sfeer.
Al zet ik deze ook niet elke week op hoor.

Ik heb mijn eigen raad aan heartofsoul maar opgevolgd, en de lp aangeschaft.

Die is net iets korter, maar eigenlijk net zo goed, misschien wel beter zelfs.
Wat een mooie plaat is dit toch! Ik hou ook van dat duistere, dus mijn ding is het zeker!

halfje omhoog....

Hoezo 4,5?? Naar 5 dat album!!

zo veel gedraaid deze week, en zo enorm mooi.. wat een plaat... en die persoonlijke top 10 in!

Bowie's beste wat mij betreft!

Inderdaad, een schitterende plaat, vreemd genoeg een van zijn onbekendste. Er staat eigenlijk geen zwakke broeder tussen, alleen dat stemmetje die een concept aan elkaar moet praten begint me te vervelen.
Naast deel 1 zouden er nog twee delen verschijnen. Helaas is dat er niet van gekomen. Ik heb eens gelezen dat Brian Eno geen behoefte meer had aan deel 2 en 3. Misschien wegens het tegenvallende verkoop gebeuren.

Bowie heeft geweldig werk gemaakt en wat mij betreft in de 70's zijn meest memorabele spul.
Ik zou albums als Hunky Dory, Ziggy, Low en Heroes ernstig te kort doen als ik hier voor de full score zou gaan.
Neemt echter niet weg dat dit een fantastisch album is.
Fantastische produktie ook. Veel spanning en originele vondsten.

Da's natuurlijk iets persoonlijks, maar albums als Heroes en Low zouden potentieel hebben geniaal te zijn, mits de instrumentale tracks dat niet zouden verknallen (in mijn geval dan)

Hunk Dory vind ik ook erg goed, maar ik geniet meer van deze oudere Bowie.... Ik vind echt dat ie vanaf Black Tie, een fantastische reeks heeft neergezet... en da's knap!

Toch lastig om van platen als Low en Heroes te houden als je niets met de instrumentale tracks hebt, die tracks beslaan 50% van die twee platen. Zelf vindt ik de ambiance tracks hoogtepunten in zijn gehele loopbaan. Maar je moet er van houden.

[quote]heartofsoul schreef:
Neemt niet weg dat ik de songs nou niet zo denderend vond. Vandaag, bij herbeluistering, moest ik wachten tot The Motel voordat ik een "liedje" hoorde. En misschien duurt het album ook te lang, bijna 75 minuten

Maar ja, zijn de nummers van heroes (m.u.v. Het titelnummer natuurlijk) nu allemaal zo geniaal? ik beluister dat toch heel anders. "a small plot of land" is bv vooral opgebouwd rondom de ijle synths, de machtige galm van Bowies stem en het briljante pianospel van Mike Garson, waarmee ook blijkt dat Bowie als geen ander de juiste mensen om zich heen wist te verzamelen. Het duurde bij mij ook wel lang voor ik om was, maar dan is het album dan ook in zijn geheel onontkoombaar. Het songmateriaal is vooral 'anders', geheel volgens de eigen wetten van Bowie, maar mijns inziens uitermate sterk. Je zou "strangers when we meet" zelfs als een soort antwoord op Heroes kunnen beschouwen.

Je moet het denk ik ook in het tijdsbeeld zien.
Dit album klinkt, zoals ik het hoor, geluidstechnisch en produktioneel perfect.
Daarbij is dit een conceptalbum, dus dan krijg je ook een wat fragmentarischer beeld.
Zowel Low als Heroes zijn van 18 jaar eerder en hebben bepaald niet de beste kwaliteit.
Maar dat is verder iets wat nu eenmaal zo is.
70's albums helemaal gladstrijken met remasters geeft ook niet echt een rieel beeld.

Verder helemaal eens met brandos.
Bowie heeft het geweldig voor elkaar hier.
Niet meer geforceerd op zoek naar hits, maar een gesmeerd lopend album met inderdaad de trouwe Mike Garson als ijzersterke pion.
Die man maakt echt het verschil met zijn onderscheidende pianospel. Een genie.

Heb het album in de herkansing gedaan en onlangs beluisterd met de hoofdtelefoon op.
Begint bij mij een klein beetje te groeien (terwijl ik het dus al zo'n 10 jaar in huis heb), maar ik werd wel een beetje afgeleid door al die details van electronica en gitaren. Ben benieuwd of mijn oordeel in belangrijke mate zal veranderen.

Ik heb een versie van in totaal 19 nummers, waarvan Wishful Beginnings ontbreekt en nummer 19 de Petshop Boys remix van Hallo Spaceboy is. Voor de rest klopt alles qua volgorde. Is de reguliere versie (deze hierboven dus) nog verkrijgbaar?

Machtig album trouwens, stem volgt nog na herbeluistering.

Ja, geweldig album. Niet de makkelijkste Bowie en niet makkelijk te doorgronden.
In wezen ging hij weer verder waar hij eindigde met Scary Monsters.
De tegendraadsheid weer hoog in het vaandel en lak aan de heersende trend.
Dappere plaat die de critici ook op het verkeerde been zette.
Macabere onderwerpen, duister en onberekenbaar.
Een vernieuwer is hij hier natuurlijk niet meer, maar hij loopt niet achter de meute aan.
Outside1 klinkt fris en strak en zo goed dat Mike Garson op piano weer te horen is.
Naast Mick Ronson en Eno, een zeer trouwe en waardevolle muzikant in de Bowiegeschiedenis.
Prachtig spel hier.

Gisteravond deze weer eens helemaal uitgeluisterd onder het genot van een sapje en een versnapering bij dimlicht, terwijl buiten de wolken zich samenpakten en de wind aantrok. Een betere setting kon haast niet. En wat heb ik er weer van genoten!

Alles wat ik mooi vind aan dit album weer eens herbeleefd! Het is inderdaad een donkere trip die haar weerga niet kent. Je hebt echt het idee dat je ergens anders bent, wanneer je dit luistert. De kunst van het Escapisme met de grote E.

Hallo Spaceboy, wat een ongenadige slag in het gezicht is dat en toch zo onmiskenbaar Bowie. Wat me ook nog opviel is het enorm catchy I Have Not Been To Oxord Town, waar Carlos Alomar een duidelijke stempel op drukt. Had best een single kunnen zijn, maar zou op Low ook niet misstaan hebben en daarmee ook de enige song die me aan Bowies verleden doet denken.

Echt zwakke plekken heeft 1.Outside wat mij betreft niet, behalve misschien de gesproken stukken tussendoor, maar vooruit, dat hoort bij het concept. Mike Garson had ik ook altijd hoog staan en hij speelt weer de sterren van de hemel. Jammer dat ik de smiley met de diepe buiging niet meer kan vinden.

Een heel mooi conceptalbum dat enerzijds een groeiplaat is, maar anderzijds sowieso ook niet voor iedereen weggelegd denk ik, vanwege de duidelijke, naargeestige sfeer. Daar moet je misschien wel van houden of tegen kunnen. Geen plaat in elk geval om op te zetten tijdens een verjaardagsfeestje of bruiloft. Absolute hoogtepunten: A Small Plot Of Land, vooral die stuwende, obstinate drums in combinatie met die atonale sfeer en losse orchestratie, dat op onnavolgbare wijze doorklieft wordt door de machtige stem van Bowie. Hallo Spaceboy en I Have Not Been To Oxford Town had ik al benoemd. The Motel is ook groots; deprimerend, maar zo overtuigend. Opnieuw een geweldige opbouw en prachtig pianospel van Garson.

Ja, ik kan eigenlijk alle nummers wel noemen, want ze hebben allemaal wel iets en dragen mooi bij aan het totaalplaatje. Alleen Strangers When We Meet lijkt, ondanks dat het een hele mooie song is, een beetje buiten het concept te vallen.

Dan heb ik nog wel een opmerking over de versie die ik bezit, daar is namelijk iets vreemds mee: De tracklist op de achterkant komt helemaal overeen met de tracklist van MUME. Echter, op de CD zelf ontbreekt Wishful Beginnings en is het laatste nummer de PSB remix van Hallo Spaceboy. Ik heb eens goed gekeken naar alle barcodes, nummers e.d. en het lijkt erop dat ik de verkeerde CD in het doosje heb zitten. Al jaren, overigens, dus de moeite niet om ermee terug te gaan, ik zou overigens ook niet meer weten waar ik hem ooit gekocht heb.

Mis ik veel met Wishful Beginnings? De bonustrack sla ik sowieso over, daar heb ik na Strangers When We Meet geen behoefte aan.

Uiteindelijk door deze twee hele kleine smetjes (de gesproken interludes en gestuntel met versies en bonustracks, ja sorry, daar houd ik nou eenmaal niet van) nog net geen 5 sterren, maar een heel dik verdiende 4,5.

Dit werkelijk schitterende album is nu voor het eerst compleet op 2LP verschenen op 180 Gram audiophile white vinyl/Tri-Fold cover/Limited edition:
David Bowie - 1. Outside (Vinyl, LP, Album) at Discogs

Een werkelijk sublieme uitgaven, in alle opzichten.

Maar wat een geld voor een dubbel lp. Ook bij plato gewoon 70 euro

Dat is nog eens vooruitgang. €70 voor een dubbellp.

Ik heb 'm echter bij jpc.de voor 50 euro thuisgestuurd gekocht. Ik had de link nog bij Bowie (artiest) geplaatst.

Deze hebben ze nog wel voor een goede prijs:

https://www.jpc.de/jpcng/poprock/detail/-/art/david-bowie-heathen/hnum/7550282
Op blauw vinyl, ook hele mooie Tri-Fold cover:
David Bowie - Heathen (Vinyl, LP, Album) at Discogs

Ik doe er een 0,5 bij en verhoog naar 5*. Dit schitterende concept-album staat vol met prachtsongs en laat Bowie op zijn best horen. Misschien dat Black Star wat in het verlengde van sommige nummers op dit 1.Outside ligt? Binnenkort zullen we het weten.

Als je deze dubbelelpee dat bedrag waard vindt en je kunt ervan genieten, dan vind ik dat echt mooi, en dat bedoel ik absoluut niet ironisch. Maar wanneer de CD een tientje kost, dan kan ik me niet voorstellen hoe het geluidsverschil tussen de "inferieure" CD en het "superieure" vinyl 40 euro waard zou kunnen zijn, zelfs niet als het zou gaan om een album uit mijn persoonlijke top-10. 70 of zelfs 50 euro voor een geluidsdrager van 70 minuten, dat zijn bedragen die ik echt buiten alle proporties vind.
        Maar ja, zoals je begrijpt is dit commentaar afkomstig van iemand die nooit de behoefte heeft gehad om naar vinyl terug te keren, en als zodanig is deze mening ook totaal niet relevant voor jouw situatie. Ik moest het echter toch even kwijt.

Mooi dat je het kwijt bent!

Het is voor mij ook niet normaal om 50 euro te betalen voor een dubbel LP. Ik heb een andere 5* Bowie in mijn top 10, deze had er inderdaad ook in kunnen staan. Verder is dit de enige uitgave met het complete album op vinyl en is de remastering, persing en het artwork echt subliem mooi gedaan. Daar moet je natuurlijk wel wat meer voor betalen dan voor een cd'tje in een doosje....
Maar normaal gesproken houdt het bij 30 euro voor mij wel op. Meestal ligt de prijs van vinyl ook (een stuk) lager.

Geen aanval west, zo is het zeker niet bedoeld, maar meer in het algemeen vind ik de vinyl gekte echt doorslaan de laatste tijd. De tijd van het gratis downloaden zit er duidelijk op en het lijkt wel of we de daarmee uitgespaarde eurootjes nu alsnog aan die belachelijk dure LP's moeten stukslaan. Zo'n vinylletje kost al gauw 35 tot 45 euro, laat staan 70... Je hebt het er voor over, prima, moet je echt zelf weten, geniet er vooral van, maar ik zou het ook nooit neertellen voor 1 album. Wat je voor 70 euro aan CD's kunt inslaan...

En 1.Outside is daarbij nooit echt lekker bij me binnen gekomen. Aanvankelijk vond ik 'm sterk, maar merk dat ik 'm niet zo vaak draai en als, dan glijdt ie een beetje langs me heen en vind ik het een hele zit om 'm uit te luisteren. Jammer, want ik lees zo vaak hoe goed ie is en dan probeer ik het weer en valt 't weer tegen.

Nee hoor, prima. En je hebt zeker een punt. Ik zou hier ook geen 70 euro voor betalen, maar was nog net zo gek om er 50 euro (thuis gestuurd) voor te dokken. Maar dit is meer dan zomaar een 2LP, het artwork is echt heel erg mooi, de mastering en persing subliem en er zijn er maar 1000 van gemaakt wereldwijd. Ik dacht dat het ook met Black Friday in Amerika te maken heeft. Dus een collector's item. Als ik 'm ooit kwijt wil krijg ik er nog meer voor, maar daar koop ik mijn platen niet voor.

De andere kant van de opkomst van vinyl is dat ook regelmatig een nieuwe LP 19,95 euro is en de CD 17,95. Gelukkig maar!

Ik heb het FANTASTISCHE album 'Have One on Me' van de GENIALE Joanna Newsom. Drie lp's in SUBLIEM bedrukte binnenhoezen, in een PRACHTIGE doos en een MOOI booklet in GROOT formaat erbij. Kostte nog geen 20 euro.

Die 50 of 70 euro betaal je niet omdat het een mooi product is of omdat er maar 1000 van zijn gemaakt, maar omdat men er belachelijk veel winst op maakt, wetende dat er wel 1000 gekken zijn (sorry west) die het geld er voor over hebben.

Je moet wel toegeven dat die 20 euro een BELACHELIJK laag bedrag is voor zo'n mooie boxset. Wel goed dat Newsom dat zo doet en leuk voor jou natuurlijk.

Ik vind dat geen belachelijk lage prijs. Het grootste deel dat je voor een album betaalt hoort voor de muziek te zijn. Het materiaal op zich is niet gek veel waard.