Joy Division - Closer (1980)

Ik wil graag nog even terugkomen op de tekst van Passover.
Vandaag is dat enigmatische lied eindelijk wat tot leven gekomen.

Helaas...

Gedicht door Peter Verhelst - ntgent.be

Or pass through the deserts and wastelands once more
And watch as they drop by the beach


Where will it end... Where will it end...

vanwaar dit stukje The Sound? Mis ik iets?

Triest

Meerdere malen een poging gewaagd, maar meerdere malen gedacht dat dit 'm niet zou worden.

De stem was niet mijn ding en de muziek ook niet... Ik heb denk ik ook de verkeerde plaat gebruikt om de band te leren kennen, want daar stond ook live werk op, en dat vond ik echt niet zo sterk.

Ondanks dat ik het eigenlijk al had opgegeven kwam ik de lp van Closer tegen, en de hoes is zo mooi, ik wordt er steeds weer naar toe getrokken. Dus, toch maar besloten te kopen. Ergens moet ik toch iets missen denk ik steeds.. Zo'n hoge waardering voor de band, en deze plaat. Het ligt ook in de tijds periode die ik erg leuk vind, en zwaarmoedige muziek is juist wel mijn ding.

Het is echt heel stom, ik leg de plaat nu op, en ineens denk ik: "ah, dit is helemaal niet lelijk, maar eigenlijk juist heel mooi!" Ik verbaas me steeds weer hoe zoiets kan! Het zelfde had ik met Tom Waits, jarenlang heel erg gevonden, en nu gewoon fantastisch!

Deze plaat bevalt me dus wel, en ik ben dus blij dat ik 'm toch heb meegenomen. Joy Division - Unknown Pleasures (1979) lag er ook, die heb ik laten liggen. Had ik die ook moeten meenemen? Of is dat niet in dezelfde lijn?

Wat denk je als Unknown Pleasures een gemiddelde krijgt van 4,25 sterren, laten liggen?

Een gemiddelde wil niet zeggen dat ik het goed hoef te vinden natuurlijk. Kan best zijn dat het 1e album enorm anders is.... Als ik het had geweten was de vraag niet gesteld

Blij dat er het toch begint te dagen.

Ik ken nog mensen die over Ians stem struikelen. De teksten helpen misschien.
Muzikaal moeten deze platen je echter toch aanspreken volgens mij.

Unknown Pleasures rockt meer, bevat meer adrenaline. Closer is meer gelaten.
Beide albums horen samen, net zoals de witte (met banaan) en de zwarte van Velvet Underground.

Zeker, maar als een band twee albums heeft uitgebracht met allebei deze hoge gemiddelden had je het risico wel kunnen lopen denk ik
En zoals dazzler aangeeft moeten beide platen als samen worden gezien. Ik ben benieuwd hoe je New Order - Movement (1981) waardeert. De echo van UP en Closer is daarop hoorbaar

Unknown Pleasures is iets minder zwaar, maar wel erg goed.
New Order - Movement komt voor mij absoluut niet in de buurt van de twee Joy Division meesterwerken.

Ik maak ook geen vergelijking met de JD platen maar geef louter aan dat er elementen van JD gevonden kunnen worden in de eerste plaat van NO. Overigens valt over deze materie voldoende te lezen bij het album en is ook te zien hoe verschillend er gedacht wordt over de waardering.

Twenty Four Hours, The Eternal en Decades. Dit drieluik als afsluiter is niets minder dan geniaal. Zo somber, zo intens.

Zowaar nóg saaier en nietszeggender dan die andere zwaar overgewaarde miskleun van ze. Laat een uitgekauwd ritme loopen, mompel er wat op los, gooi er nog een laagje synths of wat eentonige gitaren overheen en je hebt een van de grootste klassiekers uit de muziekgeschiedenis gefabriceerd.

En och, wat is het toch allemaal ge-ni-aal en intens somber. Pfff.

Nee zo leeg en poppy als Taylor Swift is het niet. Maar wel goed dat je t hebt geprobeerd

Gelukkig maar dat JD niet voor iedereen is weggelegd. Ik schat in dat degenen die dit indrukwekkend vinden idd Taylor Swift niet te pruimen vinden. En zo is er weer evenwicht

De vergelijking met wijn dringt zich hier weer prangend op. Imho is het weinig zinvol om een doorwrochte Lambrusco-drinker (laten we even Taylor Swift noemen) te complimenteren met het feit dat ie zich aan een Barolo (laten we zeggen Joy Divison) waagt of wellicht nog duidelijker aan Pichon Longueville Lalande (een grand cru; net zoals JD grand cru van de wave is).

Het leuke is nl wat voor die wijn (+ jaartal) geldt, gaat mutatis mutandis ook op voor deze muziek: soms ben je er nog niet aan toe (het album is nog niet 'op dronk') en dan kan je 't beter laten liggen. Dan doe ik nl ook met Taylor Swift

Ben je gek vriend Mjuman? Joy Division heeft niets met goede wijn te maken. Die Engelsen dronken eind jaren zeventig dat Franse en Italiaanse spul zeker niet.
Nee, het is -niet toevallig- Jack Daniels wat de ziel raakt van Joy Division. En ook daar moet je aan toe zijn. JD rules.

Nu vind ik zelf Let Love In ook beter dan JD, dus het jeugdige gedoe met TS zal Rudi1984 ook wel te boven komen, gezien zijn liefde voor Nick Cave. Maar of hij JD echt gaat waarderen? Niet alle jongens worden mannen.

Ahem, J.D. is net als, check de link Jim Beam bourbon - dat is een schavuitendrank. Gentlemen drinken single malt; JD destijds: bieristi.

Let Love In, nummer 2 in mijn Top 10, Closer op nummer 5.
Beide hebben dat beklemmende gevoel, platen die in mijn lijst het dichtste bij elkaar liggen.

Zonder al te veel op de Taylor Swift-posts in te willen gaan (iets te makkelijk) is het wellicht goed om te weten dat beide JD's hier al een jaar of tien in de kast stonden en genoeg kansen hebben gehad. En ook dat mijn huidige top 10 geen jeugdige (was het maar zo...) bevlieging is, maar het voorlopige resultaat van een 20 jaar lange tocht langs de meest uiteenlopende vormen van rock, hiphop, (extreme) metal, pop en alles wat daartussenin zit.

Ik zou het dus niet op een voorkeur voor "lichtvoetige" muziek willen afschuiven en al helemaal niet op jeugdigheid. Ik vind het gewoon heel erg slecht en gemakzuchtig, waarbij ik de kaders waarbinnen ze opereren meeweeg in mijn mening.

Neem bijvoorbeeld een goede doom metalband; daar zijn de onderwerpen zeker niet optimistischer en is de muziek niet minder eentonig, maar daar wordt iets met die ingrediënten gedaan, wordt een soort bedwelmende en spannende vibe gecreëerd. Bij JD emmert het maar een beetje richtingloos voort. Alsof een standaard ingeprogrammeerd Casio-beatje wordt afgespeeld en na 4 minuten op de stopknop wordt gedrukt.

Mijn liefde voor Taylor Swift zal ik verder niet in een JD-draadje gaan toelichten, ik denk niet dat dat erg zinvol is.

Fantastische plaat inderdaad, Let Love In, en zeer beklemmend. Raakt me elke keer weer recht in m'n ziel. Ik vrees alleen dat ik dat nooit uit JD zal halen, mocht ik het ooit nog weer gaan draaien.

Rudi1984 hierbij mijn excuses. Het was inderdaad wat te goedkoop van me om dat uit lichten.
Het blijft natuurlijk smaak en ik heb ook JD verafschuwt toen ik het voor het eerst ging luisteren. Het kwartje viel later wel bij mij.

Je onderbouwing is gewoon ok nu en daarom ook mijn lichte hap door t stof...

lennon
Niet nodig hoor, zat ook een hoop frustratie in mijn eerste post. En ik plaats het natuurlijk tussen de reacties van fans.

Dat gaat al niet voor mij op.

Erg jammer dat sommigen zichzelf beter lijken te voelen omdat ze naar JD luisteren en Swift niks vinden. Hopelijk zie ik dat verkeerd.

Story of your life?

In je vorige leven zal men bij de cavalerie je toch op het paard gewezen hebben? Dáár moet ie in, Rudi. Niet in Taylor Swift ...

Ja, dat zie je verkeerd. Het gaat er niet om dat sommigen, en ik trek de schoen maar even aan , zich beter voelen. Voor mij is echt iedereen OK. Het gaat om de betekenis die sommige muziekstromen hebben gekregen binnen de muziekcultuur. En wat dat betreft valt niet te ontkennen dat JD een onuitwisbare indruk heeft achtergelaten, vele kunstenaars sterk heeft beinvloed en eind jaren 70 begin jaren 80 een van de meest invloedrijke bands was dit dit tijdsgewricht heeft voortgebracht. En ja, dan staat mevrouw Swift inderdaad flink op afstand.

Vervuld van de paasgedachte? Als je naar Joy Division luistert door te zien plaats je jezelf in een pijnlijke spagaat, tenzij je je toevlucht neemt tot hedendaagsche aftreksels als dvd of clips. JD was zichzelf bewust van tijdsoverstijgende tijdelijkheid.

Als je niet zinnigs over die band kunt zeggen, zeg dat hoogstens dat het niet je ding is, of zwijg al het andere geeft blijk van ideosyncratische prietpraat.

In het licht van de Myers Briggs test kan ik je vertellen dat ik wel eens doorga waar anderen afhaken, of soms mensen bij de hand neem. Welnu: het tijdloze van JD laat zich bijv aflezen uit songs als Decade of The Eternal. Als echt poeet (in wording), want dat was Ian Curtis, 'verbouwt' Ian Curtis een persoonlijke indruk tot een aantal universalia - problemen/emoties waar heel veel mensen mee worstelen.

In The Eternal - een jongen uit de buurt, met het down-syndroom die hij regelmatig voorbij zag komen; voor hem leek die jongen niet ouder te worden (hun leeftijd is moeilijk in te schatten) >>> the eternal; obv eens simpele waarneming, wordt onze aandacht getrokken en met beeldende teksten op de universalia gericht.

Een vergelijkbaar mechaniek werkt in Decades, de oudere man die ahw terugblikt en zich afvraagt wat er van hem als 'angry young man' is geworden, van zijn wensen, ambities. Uiterlijk vindt hij zijn berusting en zijn lot, een van de mooiste songs van de plaat; het album had niet anders kunnen eindigen.

Maar goed je moet jezelf daar wel openstellen; niet mis met plat hedonisme op zijn tijd, maar dat neemt hier andere vormen aan dan Taylor Swift

Verder: Free Your Mind

Fijne Pasen!

Klinkt interessant, Mjuman. En in dit licht waren je eerdere bewoordingen zo gek nog niet. Excuus daarvoor.

Ik ben zelf de teksten niet ingedoken, dus daar kan ik JD niet op beoordelen. Bij mij begint het bij de muziek, als ik die niet interessant vind ga ik me er ook niet verder in verdiepen.

Omgekeerd denk ik ook niet dat het zal werken; door de teksten zou ik JD niet opeens met plezier gaan beluisteren.

Grappig genoeg (even heel kort door de bocht geredeneerd op basis van je voorbeelden) zullen er tekstueel juist wel overeenkomsten zijn tussen Curtis en Swift. Beide zijn (zo te horen) heel waarnemend m.b.t. hun omgeving. Bij Swift alleen meer vanuit een country-inslag en vertaald naar een jonger publiek.

(Mijn gequote post had ik overigens in de tussentijd al verwijderd omdat het een reactie op een eveneens verwijderde post was.)

Goh, wou hier net vragen wat ".. het kwartje valt" betekent bij dit album. Hoe iemand van eerst een 1- of 2-sterrenwaardering kan komen tot een latere 3,5 of misschien wel 4,5 sterren. Wat / hoe heb je dan (er in) gehoord wat je eerst niet hoorde. Bijvoorbeeld.
Maar er worden hier al wat antwoorden gegeven. Mooi om te lezen.
Ken het album niet (volledig, goed) overigens.