Joy Division - Closer (1980)

Yay. Het feit dat ik dit uit m'n hoofd weet is wel dubieus.

Closer is zo'n geweldig tijdsdocument dat je zelden tegenkomt, eigenlijk puur omdat de algemene opninie in overeenstemming was met het geuitte op dit album.

Maar wat voor album! Simpele muziek die, voor sommigen onverwacht, kan bekoren!

Ik denk persoonlijk dat de dood van Curtis onder andere dit album een enorme opzwieper heeft gegeven, maar dat neemt niet weg dat dit 1 van de beste albums allertijden is.

5* en een welverdiende plaats in mijn top-10.

Op "Still" staat een concert van 2 Mei 1980. Ongeveer 2 weken voor zijn dood. Hier speelden ze 4 nummers van dit album; er was toch wel duidelijk te horen dat het met Ian niet echt goed ging. Volgens mij hun laatste concert.

Er is mij ook altijd verteld dat dit hun laatste concert was (lijkt mij aannemelijk, gezien de datum). What a shame.

Digital klinkt hier, naar mijn beleving, ook vrij tergend. Laatste nummer van hun laatste optreden... Ik weet niet of hij het al beraamd had op dat moment, maar toch...

Kippenvel, mede of ondanks daarom.

mooi-mooier-mooist
Closer valt in die laatste categorie!

Praaaachtige plaat. 5 sterren, 'natuurlijk'.

vind hem toch wat minder geworden...(sorry Laura)..halfje eraf, 3.5

Ik kan er wel mee leven hoor

maar ik geef het niet op hoor zoals je weet.er zullen nog vele luisterbeurten volgen.

Wat een vreselijke CD dit. Hoe dit nu zo hoog in de top250 terecht komt is mij een raadsel.
Het meest ergerlijk zijn die ongeïnspireerde, matte, vlakke, lijzige, doffe vocalen.

Hey Aap, je noemt nu juist de mooie dingen op

de inspiratie komt juist uit de diepste donkerste krochten van de innerlijke geest van Curtis. Bij velen herkenbaar en voor mij inspirerend, vol, echt, en heel helder. Gelukkig een mooie plaats in de top 250, zodat ik hoop hou in deze donkere tijden van wegwerppop.

Tjah, zo is het voor mij een raadsel waarom Coldplay zo hoog in de Top 250 staat...

Smaken verschillen nu eenmaal, Aap

Tjah Aap,

Ik word ook onrustig van sommige albums uit jou top 10. = niets aan te doen.

Toch af en toe blijven draaien deze CD.....EENS ga je het album waarderen.

Dat ben ik nog niet zo zeker hoor

Het zou mooi zijn als ie de laatste drie nummers nog eens rustig tot zich door laat dringen.. maar in wezen is dit wel of niet je ding lijkt me.

Kom op Aap!
Iemand die Tom Waits en Sigur Rós kan waarderen, kan ook Joy Division op den duur waarderen.

Tom Waits en Joy Division... ?

Ik zie het verband ook niet. (Geldt ook voor Sigur Rós en JD overigens.)
En Mart: dat van Coldplay sluit ik me ook bij aan.
Maar goed, had wel ingecalculeerd dat ik lichtelijk geflamed zou worden, hoewel ik niet de noodzaak voel om mij verder te rechtvaardigen betreffende mijn uitspraak over dit album.
Wellicht probeer ik het over een tijdje nog eens (Reint's sleutelwoorden zijn 'op den duur'). De ervaring heeft wel vaker geleerd dat muzikale voorkeuren kunnen wijzigen/evolueren, wat een onderwerp is dat op zichzelf al een discussie-topic waardig is.

Ik zou zeggen: begin gewoon eens met Decades een paar keer te luisteren en haal verder de (voor jou) goeie nummers eruit want ik kan me voorstellen dat je sommige nummers nooit goed zal gaan vinden en dat hoeft toch ook niet!

Ik vind alle nummers van dit album goed, ook degene die ik bij de eerste paar luisterbeurten niet goed vond. Eerst bleef ik vooral hangen bij Isolation en Decades. Na wat meer luisterbeurten begon ik nummers als Atrocity Exhibition en Colony ook meer te waarderen, terwijl ik die eerst niet goed vond. Vooral Colony is een zwaar onderschat nummer op deze plaat, luister maar naar de tekst.

Dus gewoon vaker draaien Aap, dan zul je hem steeds beter vinden Ik zou zeggen: begin met Isolation en Decades, die zijn het meest toegankelijk

Probeer ook 24 Hours eens

Goed, ik heb zojuist gedaan wat jullie me aanbevolen hebben (zo ben ik dan ook wel weer), maar helaas moet ik melden dat er geen opgaande lijn valt te bespeuren. Laten we het er maar op houden dat dit gewoon 'not my cup of tea' is, of, m.a.w. en zoals hierboven al eerder opgemerkt, dat smaken nu eenmaal verschillen.
Volgens mij houdt e.e.a. nauw verband met wat ik meteen maar het 'MuMe-effect' zal noemen, wat te definiëren valt als het verschijnsel dat toegevoegde of nieuwe albums in aanvang eerst de stemmen van de toegewijde fans ontvangen, waardoor een album onrechtmatig hoog in de lijsten belandt. Als vervolgens de grote massa nieuwsgierig wordt n.a.v. deze prodigy, zal blijken dat de meningen niet onverdeeld zijn, en vindt de correctie op de collectieve waardering plaats.
Of dit terecht is of niet laat ik nu even buiten beschouwing. (Zo zou mij bijv. verboden moeten worden een hedendaags R&B-album te luisteren, Aaliyah of zo, aangezien er dan onherroepelijk een 0.5 of max. een 1 volgt.)

Geeft niks Aap, ik denk inderdaad niet dat dit voor iedereen is weggelegt. Ik heb het ook lang moeilijk gehad met Closer en vind de eerste plaat van JD nog steeds weinig opzienbarend. Je hoort het erin of niet, zoals met alle muziek trouwens.

Ik kan me levendig voorstellen dat mensen dit helemaal niks vinden. Het ligt ook best zwaar op de maag.
Ik daarentegen tafel kennelijk graag zwaar.

Oh, ik bedoelde de stemmen. Beiden stemmen waarbij het voor velen even duurt voordat ze het gaan waarderen.

ondanks ik mij nu erg gelukkig voel, en totaal niet eenzaam, wil ik deze plaat toch beoordelen en geef hem 4,0, alleen al voor de momenten dat ik hem nodig had. Maar waarschijnlijk gaat dat omhoog in de winter.

Vreselijke lege muziek, ik voel hier helemaal niets bij behalve complete verwarring omdat dit album zo geliefd is. Ik heb het vaak geprobeerd bij Joy Division en ik vind dat ze werkelijk geen enkel goed nummer hebben naast "love will tear us apart" wat ik ook niet hoger acht dan een standaard 80's tune (of eind 70's). Nee deze band is niet voor mij.

Grappig, ik vind Love Will Tear Us Apart juist één van hun mindere nummers

Maargoed, ik snap best dat mensen hier niks aan vinden. In mijn vrienden- en familiekring is er echt niemand die dit goed vind (behalve ik dus). Ik vond eerst ook niks aan Joy Division, maar op de een of andere manier ging ik er vaker naar luisteren en mij meer in de band (en vooral in Ian Curtis) verdiepen, en toen greep het mij opeens enorm.