Joy Division - Closer (1980)

Ben ik het wel mee eens. De laatste vier nummers zijn inderdaad legendarisch vooral The Eternal en Decades.Wat mij betreft de mooiste nummers van Joy Division.

Is er een desolater nummer denkbaar dan Decades ?

een remaster van dit album ? Leuk voor degene die het album nog niet op cd hebben, maar ik vond de geluidskwaliteit al uitstekend.

de eerste 5 vind ik ook legendarisch

Beetje raar om bij een plaat die van nummer 1 t/m 9 legendarisch is, te discussiëren of kant 1 of 2 beter is.

Ik zag trouwens dat er op de remaster liveopnames worden toegevoegd. Tja, bijna alle liveopnames van JD die er zijn blinken nou niet echt uit in geluidskwaliteit. Bovendien vraag ik me inderdaad af wat er nog geremasterd kan worden aan Closer en Unknown Pleasures.

Huh live niet goed ???? de BBC sessions zijn fabuleus ...

En jazeker ik had ook vroeger altijd kant 2 op vlak voor ik ging slapen.. Zooooo mooi ....

Oh sorry lees het nu pas: je vind de geluidskwaliteit niet zo goed ...
Hmm stoor ik me niet aan bij die BBC live ...

Ik vind Joy Division live veel beter dan op plaat! Het is jammer dat ik net te jong was om ze echt live te hebben kunnen zien. Telkens als ik weer een live album opzet van deze legendarische band sta ik versteld van de intensiteit en diepgang van hun muziek. Terecht is er nu weer even wat meer aandacht voor JD dankzij de prachtige film Control van Anton Corbijn. Een band en zanger (Ian Curtis) om nooit te vergeten. MOOI !

Even wat rechtzetten: die Peelsessions zijn inderdaad wel uitstekend van geluidskwaliteit, maar dat is natuurlijk wel erg "gecontroleerd" live.

De kwaliteit van de liveopnames op Still, Heart & Soul en die andere liveplaten is in het beste geval redelijk. Dat is des te spijtiger omdat je daardoor maar bij vlagen hoort hoe intens ze waren als liveband.

Zijn dit trouwens nog weer nieuwe liveopnames die aan Closer zijn toegevoegd, of kan ik deze laten liggen in de winkel?

Joy Division, had er eerlijk gezegd nog nooit werk van gehoord. totdat ik een stuk zag over de film van zanger Ian Curtis, die pas uit is. Mijn nieuwsgierigheid was snel gewekt.

en wat doe je dan, als je een band niet kent. juist dan ga op verkenning uit

Joy division heeft een voor mij zeer luguber geluid, dat nog eens versterkt wordt door Curtis door merg en been gaande stem geluid.

op sommige momenten voelde ik bijna de rillingen door mn lijf alsof de Prins der duisternis uit de boxen tot me sprak.

betekent het dat ik het slecht vind. nee integendeel. het is fantastisch en het smaakt naar meer.

Oei, zit ik naar mede-Factory band The Buzzcocks te luisteren, ontdek ik me toch iets behoorlijk vervelends. Joy Division is namelijk niet de band die het percussiedeuntje in Atrocity Exhibition heeft bedacht, het blijkt echter schaamteloos gejat van bovenstaande band in Moving Away from the Pulsebeat. Niet dat ik het nummer daardoor minder waardeer en misschien is dit ook wel gewoon de bedoeling geweest in onderling overleg, maar desalniettemin erg jammer.

achzo

dit wist ik zelfs niet. maar is het helemaal overgenomen? of enkel het begin?

Een nogal moeilijk te bevatten, sombere plaat. Ook het meest 'gothic' klinkende van de band, met veel toegepaste echo op de instrumenten en zang. Aanvankelijk klinkt het ritme nog vrij opzwepend, maar naar het einde toe wordt de sfeer steeds grimmiger en deprimerender. Het is ook tekenend voor wat er naderhand zou gaan gebeuren. Vooral de teksten klinken op deze plaat ontdaan van alle hoop en er is ook enig sarcasme te bespeuren. Hoogtepunten noemen is moeilijk, want dit album luistert als een geheel.

4,5.

Dit album bevalt me wat beter dan Unknown Pleasures maar toch kan ik niet optimaal van genieten. Ik merk hier iets meer positiviteit. Colony valt bij mij zelfs aardig goed, dit vanwege 'God in his wisdom made you understand', wat een tekst is van hoop.

3*

Haha iemand die z'n best doet om Joy Division leuk te vinden en daarbij op zoek gaat naar positiviteit. Cute!

wel manchester maar geen factory hoor.

1. Ik doe mijn best niet om Joy Division leuk te vinden. Ik wil alleen de band beluisteren die voor inspiratie heeft gezorgd bij bands die ik enorm tof vind.
2. Ik was niet op zoek naar positiviteit. De afwezigheid van positiviteit was meer een constatering. Van die constatering werd ik niet vrolijk en daarom vond ik deze plaat niet goed (en UP ook niet)

neeh, vergeleken met dit klinkt coldplay natuurlijk bijna als K3. Ik wordt altijd wel vrolijk van joy division. Maar ja ik hou ook over het algemeen niet zo van vrolijke muziek, daar wordt ik sjacherijnig van.

Daar sluit ik mij nou eens volledig bij aan. Vreemd is dat , wanneer ik luister naar andermans ellende, of het nou Curtis, Morrissey of Adrian Borland is, bij mij gaat dan heel snel het batterijtje opladen. Als een soort Energizer Bunny.
En bij Vrolijke Franzenmuziek krijg ik altijd de neiging om de messen te gaan slijpen en heel hard over te geven.
Al twee keer mee naar het ziekenhuis geweest heb niks geholpe... (vrij naar de vieze man)
Anyway, Closer : 5+. Ende.

^ Kan ik me geheel in vinden.

Die Kaiser Chiefs, Fratellissen en bv. al die Hollandse ongein kunnen me gestolen worden.

Dit 'doet' me gewoon veel meer, ik kan er veel meer in vinden, het is interressanter en klinkt gewoon veel en veel beter.

Alleen een iemand als Frank Zappa mag van mij de Vrolijke Frans uithangen!

een lekker donker gevoel komt hier naar boven zoals we van deze band gewend zijn. na de lp en cd de remaster gekocht. sterke 5

Waarom had ik dat dan in mijn hoofd, was deze band anders ook verbonden met Tony Wilson?

Ze hebben wel met Buzzcocks opgetreden volgens mij, verder weet ik het ook niet.

Ze zijn tijdens een tour van Buzzcocks meegegaan als support act.

Ja gek he ? Heb ik ook ! Hoe desolater, hoe leuker het is.
Een mens zit soms vreemd in elkaar.

Haha idd , als ik naar Joy division luister denken meestal mensen dat je daar heel depressief van wordt , Ik word er juist vrolijk van..
Komt wss gewoon door de genialiteit van JD..

Toen ik 15 jaar was hoorde ik voor het eerst Joy Division.Mijn broer had het album op tape staan.
Ik was er zwaar van onder de indruk en ben de volgende dag het album unknown pleasures gaan kopen.
Inmiddels ben ik 37 en ik ben nog steeds helemaal gek van hun sound.
Vreemd genoeg eigenlijk duurde het wel een tijdje voor ik closer ook aanschafte.Ik had zo lang naar het 1e album geluisterd dat ik closer in eerste instantie wat minder vond.
Heel lang niet geluisterd tot voor kort en het zijn vooral (wat ik hier al vaker lees) de laatste vier nummers die weer van ongekend nivo zijn.
Wat is twenty four hours toch een verpletterend mooi nummer.Elke keer als het luister krijg ik weer kippevel,om maar niet te beginnen over decades!
Toch blijf ik unknown pleasures beter omdat die plaat wat rauwer en harder is terwijl closer meer ingetogen en echt een soort "window of the soul" van curtis is.Maar toch 4.5 sterren dan maar.
Maar als JD fan zit er weinig verschil in,vrijwel al hun nummers zijn van heel hoog nivo.
De melodien van de songs zijn vaak zo simpel en soms bijna speels (Isolation bv) maar wel zeer pakkend.Ik vind alle elementen van hun muziek eigenlijk zeer goed, en de niet te vergeten invloed van martin hannett natuurlijk.De dansbaarheid van een nummer als heart & soul, de wanhoop van new dawn fades, het poppy love will tear us apart, allemaal geweldige nummers.
Nu still weer eens aan het beluisteren, prachtige live versie van decades!!

Ook ik hoorde JD voor het eerst toen ik een jaar of zestien was.Net als jij ook Unknown Pleasures en ook ik was overrompeld door hun sound in die tijd was JD ook nog echt nieuw! Nog nooit had een band dergelijke muziek gemaakt. En het gekke is dat sommige bands je hele leven met je meelopen zo ook deze band(samen met The Sound en The Cure) Persoonlijk vind ik JD nog beter live dan op plaat en het is jammer dat ik destijds te jong was(13 toen Curtis stierf) om ze live te kunnen hebben gezien. Voor zover dat toen al mogelijk was want JD was in die tijd nog erg onbekend. Inderdaad een memorabele band die eigenlijk als eerste het startsein gaf voor wat later darkwave werd en nog later gothic. Dit is en blijft een prachtplaat met nummers als Decades en The Eternal die in hun schoonheid en eenvoud tot op heden nog door geen enkele band zijn geevenaard.

Ten eerste; blij dat dit album je beter bevalt.
Ten tweede; de reden ontgaat me compleet, want dit album is een stuk wanhopiger en doemdenkeriger dan Unknown Pleasures; deze plaat kan gehoord worden als Ian Curtis' ingesproken/ingezongen 'suicide note' (sorry dat het lijkt alsof ik hiermee stoer wil overkomen, maar 'zelfmoordbrief' vind ik een beetje een raar woord)! Bovendien: God in his Wisdom made you understand, in hoeverre is dat hoopvol? Hangt er vanaf wát God je heeft willen dudielijk maken, hè ?
Ten derde; dit alles is geen kritiek. Dit is een interessant discussiepunt.

Dit is wel erg zware kost na het prachtige Unknown Pleasures. Uit de MuMe Toplijst maak ik op dat de fans het er niet helemaal over eens zijn welk album beter is. Nou, geef mij maar Unknown Pleasures: net zo goed een donker album maar er spreekt veel meer hoop uit. Deze Closer trek ik echt niet.

Helemaal met je eens
Unknown pleasures is veel beter