Joy Division - Closer (1980)

Joy Division songs vertrokken vaak van een drumbasis.
Daar worden basmelodieën en gitaarpartijen aan toegevoegd.
Als laatste volgde de tekst die gekozen werd op basis
van de uitstraling die de instrumentale track bezat.

Goede voorbeelden zijn Disorder, She's Lost Control,
Atrocity Exhibition, Heart and Soul en Komakino.

Hetzelfde mag volgens mij gezegd worden
van Splintered in Her Head en The Hanging Garden.
Het drumpatroon is de basis van het nummer.

Oké, dat wist ik niet, maar dan blijft nog steeds staan dat de sound van beide bands in zijn geheel wel heel erg verschillend is. Op het moment dat ze die drumpartij dan bedenken voordat ze aan de rest van het nummer beginnen, zullen ze wel een idee gehad hebben voor de rest van het nummer en daar zullen de drums ook wel op aangepast zijn. Ze gingen tijdens het maken van nummers van Closer niet ineens een lekker vrolijk uptempo drumbeatje verzinnen om daaraan dan zo'n mooie, depressieve tekst van Ian Curtis toe te voegen. Ik vind dus dat die drummers en hun partijen nauwelijks met elkaar te vergelijken zijn, omdat het totale geluid van de band anders is.

Er wordt nu gereageerd op het minst belangrijke deel van mijn post, namelijk de zogenaamde virtuositeit van beide drummers. Dat maakt helemaal niets uit, het gaat om het geheel, om hoe de drummer in de band past en hoe het geluid in zijn geheel klinkt, niet of een drummer meer in het midden van een trom weet te slaan of misschien iets tempovaster is.

Ik vind Stephen Morris niet bepaald een drumvirtuoos.
Zelf speel ik geen drums, dus ik zou niet weten waarover gepraat.
Maar ik vind hem wel heel vindingrijk en op die manier voegt hij
wat mij betreft toch meer toe tot de song, dan gewoontjes het ritme.

Sprekend over drumvirtuozen denk ik in dit kader eerder aan een Budgie (Siouxsie en Creatures). Stephen Morris is wel uiterst inventief en functioneel en weet precies wat ie wil creëren - luister ook maar eens naar opnamen van The Other Two; of kijk eens naar de you-tube studiorepitities van New Order; dan kan je zien hoe hij bezig is het geluid in lagen op te bouwen.

Voor alle duidelijkheid, ik heb het over het uiteindelijke studiogeluid.. niet over hoe talentvol een drummer is, Lol Tolhurst is ook zeker geen "virtuoos", dat zal genoegzaam bekend mogen worden geacht. Zijn drumpartijen zijn echter wel zo strak en to the point, dat ik het meer vind bijdragen dan de drummer van JD, ook al heeft Gallup in de studio de partijen ingespeelt
Die drummer van Siouxsie is beslist beter dan beiden.. daar ga ik graag mee akkoord.

Kriebels.... Orb en ik zijn het EENS..... Ik ga maar even liggen.

Kijk eens iets verder terug - van wie die inbreng mbt Budgie afkomstig is - hoef je nog niet te gaan liggen; of heb je de warp-factor aangezet en zit je in hyperspace?

Goed....deze dagen Closer maar weer eens proberen.... ....(ik zal het hoe dan ook netjes houden ; het wordt lente en dan word ik gematigder ). Ik kan wel alvast zeggen wat ik er nog van weet dat ik deze beter vindt dan UK en dat dat komt door de 2e helft van dit album....

Nou bespaar je de moeite. Ik heb je stemmenlijst eens bekeken en ik kan je voorspellen dat je het niets gaat vinden. Post-punk/new wave is duidelijk niet je smaak. En gelet op het feit dat je RiL van TH vrij eentonig vindt klinken, denk ik ook niet dat dit genre je gaat bevallen.....(maar je kunt het natuurlijk altijd proberen, verandering van spijs doet eten, toch? )

Zeker en dat doe ik ook regelmatig, maar wat minder in de post-punk. Velen hebben wel een voorkeur in bepaalde genres/stromingen. Je krijgt gauw een etiket als je wat meer bij bepaalde stromingen voorbij komt, maar dat maakt verder niet uit. Zoals ik al zei, de 2e helft kan mij wel bekoren bij Closer, de 1e helft minder; hou het maar op verschil in smaak/voorkeur, niet dat ik het per definitie niets vind (niets aan is wat anders).

Ik heb een uitvoerige luistersessie aan Closer besteed, de afgelopen periode.

De band Joy division ligt gevoelig. En ik ben wel geen psycholoog, maar ik denk dat de combinatie van muziek, teksten, genialiteit, emoties en de uiteindelijke zelfmoord van Ian Curtis automatisch leidt tot een heftig debat over Joy division en hun muziek.

Closer is bij nadere bestudering een hele andere cd geworden dan voorganger Unknown pleasures. Van post-punk naar wave met meer atmosferische, donkere en electronische klanken. Die goed in het gehoor liggen, beter dan Unknown pleasures. Even allemaal nog afgezien van de bijzondere sombere teksten, die veel verder gaan dan een gebruikelijke dosis herenleed.

Dit is een cd die je graag en veelvuldig wilt afluisteren. Misschien ook omdat wave mij sowieso veel beter ligt dan punk. Met de laatste stroming heb ik maar bitter weinig, maar ja, Unknown pleasures wordt bestempeld als post-punk. Ik heb mijn vier en een halve ster voor Closer daarom gekoppeld aan een halve ster verlies voor UP, om toch het verschil dat ik hoor, de verbetering, duidelijk te markeren.

Closer begint nog in de lijn van UP met Atrocity exhibition. Curtis zingt inmiddels niet meer neurotisch dan David Byrne (ik heb nog nooit iets negatiefs geschreven over de Talking heads!!!!, schrijf ik alvast uit voorzorg) en is, gedurende de hele cd, naar mijn idee minder nadrukkelijk aanwezig dan op UP.

Maar, als een trein die langzaam op gang komt, kantelt Closer om naar een andersoortige muziek, wordt eigenlijk steeds beter. Isolation staat bol van de synthesizers. Passover vertraagt de boel al iets en de donkere drums stuwen de cd naar meer atmosferische hoogten.

Heart and soul begint ritmisch met zang, drum en bas. Curtis' stem verdwijnt langzaam, een gitaar wordt toegevoegd. Het ritme houdt lang aan, prachtig en eindigt enigszins dromerig.

Daar pikt Twenty four hours het ook weer op, maar het beste nummer van de cd weet ook te versnellen, te vertragen en uiteindelijk een prachtige melodielijn neer te zetten.

The Eternal is prachtig atmosferisch, grandioos gezongen (geen idee wat de mooie begeleiding aan extra klanken tevoorschijn tovert) maar dit is eigenlijk wel hoe ik het liefste Joy divison mag horen.

Decades sluit daarop aan, begint met een wat irritante synthesizer, maar komt uiteindelijk toch ook op grote hoogte in de atmosfeer terecht.

De dood van Ian Curtis is, na twee cd's, ten zeerste te betreuren. Het tragische is, dat je nooit zult weten waar het heen zou zijn gegaan, met Joy division. Closer was in ieder geval nagenoeg een perfecte afsluiting.

Wie is het overgens met me eens dat een nummer als Atmoshere niet mis had gestaan op deze plaat?

Ik vind Atmosphere een prachtig nummer maar qua sfeer en sound vind ik het beter dat het niet op dit album staat. Atmosphere is meer dromerig, Closer is min of meer dramatisch. (even kortaf omschreven)

gruweldegruwel

Helemaal mee eens - is ook niet conform het releasebeleid van Factory: singles verschenen separaat - en daar heb je het als 'verzamelaar' soms moeilijk mee.

Atmosphere is een edelsteen en Closer is een juwelenkistje.

tussen 24 hours en The Eternal ... ja, kan ik me voorstellen.

Maar moet het edelsteentje dan niet in het juwelenkistje?

....nou, nee.....ook eens met Reptile....(maar Atmosphere is wel een prachtig nummer, geen twijfel daarover van deze kant)

Bedankt voor jullie reacties! Ik zelf kan ook niet geheel verklaren hoe ik op die gedachte kwam. Ik ken dit album door en door (zal op 12 luisterbeurten zitten) en Atmosphere heb ik misschien wel dubbel zovaak gedraaid en vind beide echt perfect (in de trant van, kan niet beter) maar toch zou ik het (ondanks deze tegenreactie(s) niet gelijk vinden dat het album erdoor verpest zou worden. Misschien wel omdat beide uit de zelfde tijd komen of omdat ik het nummer vaak gelijk na de plaat luister omdat het kwa sfeer (voor mij, welteverstaan) in hetzelfde straatje ligt. Ben het dan ook eens met Dix dat het nummer tussen Twenty Four Hours en The Eternal niet mis zou staan, zou het tempo er ook niet uithalen of het einde minder indrukwekkend maken denk ik...

Maar goed dat is mijn mening natuurlijk!

Ik ben het toch wel een beetje met Niethie eens. Sterker nog, ik héb een Closer cd gebrand met Atmosphere tussen 24 hours en The Eternal.

En om de puristen helemaal te laten gruwen: Love will tear us apart in plaats van het openingsnummer, Atrocity exhibition. Iets minder houthakkerig, graag!

Is de geest van Closer daarmee weg? Ik vind van niet, ik hou ook wel erg van het meer dromerige werk van Joy division. De finale van Closer met The Eternal en Decades is ook al zo prachtig, dat is ook de reden waarom Atmosphere vóór deze twee nummers moet zitten.

Dat klopt - het heeft wellicht ook te maken met wat je gewend bent: Engelsen eten hun chips met azijn (en peper en zout), wij eten frites/of patat met mayo (etc etc) en Zweden eten ze met ketchup én mosterd.

Je hebt hier veel (O)Wavers om je heen - en hoe O'er de W - hoe sterker de band met hoe het was. En een pronkjuweel als Atmosphere stop je niet in een juwelenkistje.

Bij Closer voel je de wanhoop.
Atmosphere is de berusting.
Past daarom hier niet tussen.

Atmosphere is de hoop.

Walk in silence ... don't walk away in silence

Endless talking ... life rebuilding

Your confusion ... my illusion
Worn like a mask of selfhate ... confronts and then dies

Set down with due care

Atmosphere is het contrapunt van Love Will Tear Us Apart.

When the routine bites hard
And ambitions are low
And resentment rides high
But emotions wont grow
And we're changing our ways,
Taking different roads
Then love, love will tear us apart again

Atmosphere is Annik Honoré.
Love Will Tear Us Apart is Deborah Curtis.

Holy Keboly Dazz. Ik had effe mijn gordel niet om.
Love Will Tear.. gaat duidelijk over een vastgelopen relatie, maar vind je dit niet een slight case of overbombing?

No need to worry ... just my own imagination ...

Ik vlieg even met mee Skyline:

Love Will Tear Us Apart gaat idd over een stukgelopen relatie: les extrèmes se touchent: liefde wordt haat en rukt ons uit elkaar.

Dat scharnier van de liefde kan (wil?) ik niet terugvinden in Atmosphere - sferisch zijn de twee songs totaal verschillend; Atmosphere haakt imo duidelijk aan bij Decades en dat duid ik als berusting, sereniteit - misschien ook wel verdriet. Wat ik al eerder zei: Closer is een juwelenkistje vol met verschillende emoties, van wanhoop tot berusting; Atmosphere is een pronkstuk - vanwege het iconisch karakter van Atmosphere vind ik het niet op de plaat passen - het zou Decades in de weg zitten en vice versa.

Decades en Atmosphere ook niet draaien als je je triest voelt.

Voor mij spreek je nu in raadselen, maar ik mis hier wel meer de recht-toe-recht-aan discussies.

Leuk hoor, dat pronkjuweel in een juwelenkistje, daar hebben we echt iets aan. Geef mij maar gewoon muziek uit de speakers!

Kom maar terug als je op 200 zit...

Hiermee geef je dus aan dat je misschien wel O (ook gebruikt in samenstellingen als OLM) bent, maar geen W(aver) - dat stond er al; die kreet is niet van mij, maar hier geïntroduceerd door OldFart en Premo(nition).

Muziek uit mijn speakers - jazeker, vaak genoeg!

O staat voor oud, toch?

Wijsneus.