Joy Division - Closer (1980)

Hij heeft wel gelijk, zoveel is 12 luisterbeurten niet...

Dat is slechts 9 uur achterelkaar dit album luisteren, makkelijk haalbaar op een dag.

Berichten verplaatst naar Joy Division

Misschien voor jullie makkelijk te doen, maar niet voor mij!

Heb zoiezo andere luisterschema's, of het nu om Closer gaat of om andere platen.
Bij mij gaat het op wanneer mijn hoofd er naar staat of wanneer ik er zin in heb. Ik hoef het ook niet perce te analyseren, het blijft immers een hobby. Twaalf luisterbeurten is voor mij dan ook meer dan genoeg om te weten waar ik over spreek...

Ik zou het ook niemand aanraden om Closer 9 uur achterelkaar te draaien hoor. Neem je tijd.

Helemaal met niethie eens, sowieso een plaat die je genoeg zegt na 12 keer luisteren. Of je bent dan helemaal eprí of je bent overtuigd dat het een prima wave(postpunk)-plaat is of je bent eigenlijk al afgehaakt na 2 keer, maar wil maar doorzetten vanwege de bewieroking van de band, maar vind het nog steeds niks eigenlijk.
Ik hoor bij de tweede categorie, dat is wel duidelijk uit mijn waardering. Mooie wave-plaat, maar te onevenwichtig voor de maximale score. Was de eerste helft net zo sterk geweest als de tweede, ja dan zeker 5*.

Ik heb deze plaat zeker meer dan 12 keer gehoord, maar heb toch niet het gevoel dat ik hem van buiten ken... Dat je je binnen 12 luisterbeurten een redelijk afgewogen oordeel kunt hebben lijkt me niet zo vreemd, maar dat is weer een ander verhaal.

Dat dit een onevenwichtige plaat is, zal ik niet ontkennen. Niettemin is dit een monument in de muziekgeschiedenis. Om in de lijn van de eerder gebruikte beeldspraak te blijven: een ongeslepen diamant, rauw en ongepolijst, maar met een enorme zeggingskracht en dat komt vooral om dat niemand die aan deze plaat meewerkte precies wist waat ie mee bezig was, zoals zo vaak bij geniale artistieke prestaties. Juist dat onbepaalde, dat buiten de lijntjes gaan, tilt het naar een hoger niveau.

Dat de band hierna weer hard op aarde zou landen, was te voorspellen.

Dan nog dit:

Iemand die na 12 keer luisteren beweert 'm door en door te kennen, neem ik niet serieus. Uiteraard, je kunt niet weten wat je niet weet, maar met 12 keer luisteren ken je geen enkele plaat door en door, laat staan deze. Dat hoeft ook niet, maar het zou je dan sieren als je je oordeel met iets meer voorbehoud uit zou spreken, zeker wanneer het gaat om een erkend meesterwerk als dit.

Maar goed, iedereen heeft het recht om zijn mening te geven, en ik heb gelukkig het recht om het niet (meer) te lezen.

ATMOSPHERE / SOMETHING MUST BREAK / LOVE WILL TEAR US APART

Voor mij is Atmosphere een nummer over hoop.
Over hoe in de ontmoeting mensen even het licht kunnen zien.
Werktitel van de song was trouwens Chance.

Endless talking ... life rebuilding ...

Vanuit het gesprek groeit levenskracht.

Your confusion, my illusion
Worn like a mask of self hate
Confronts and then dies

Walk in silence betekent voor mij ...
Ga je levenswandel, probeer te zijn wie je bent, ik laat je vrij ...

Don't walk away in silence betekent voor mij ...
Maar laat me niet alleen, ga niet definitief weg, blijf met me verbonden ...

Uit de biografie van Curtis blijkt
hoe hij in zijn Belgische vriendin Annik Honoré
een soulmate vond tijdens tournees. Annik was "educated".
Met haar kon hij nachtenlang praten.

Daarom associeer ik Atmosphere met Annik.

Love Will Tear Us Apart lijkt me het lied
waarin een koppel besluit om de knoop door te hakken.
Ian die zwalpt tussen Annik en Deborah en moet beslissen.
In Something Must Break zit die tweestrijd overduidelijk.

To waste and choose which way to go
Decide for me please let me know
Looked in the mirror
Saw I was wrong
If I could get back to - where I belong

In Love Will Tear Us Apart lijkt de beslissing te zijn genomen.
Daarom associeer ik dit nummer met Deborah Curtis.

When the routine bites hard
And ambitions are low
And the resentment rides high
But emotions wont grow
And were changing our ways,
Taking different roads

Nogmaals: dit zijn slechts persoonlijke impressies.
Maar ik deel ze graag met wie ze iets waard vindt.
Anders negeer je deze bijdrages maar.

Beetje al te puristische benadering. Op concerten zullen ze toch ook wanhoop en berusting hebben laten afwisselen, dat zit namelijk in het repetoir gebakken.

wat mij bij Closer juist opvalt, is dat de plaat in het begin heel intimiderend en claustrofobisch klinkt, en naarmate het album vordert ook het geluid steeds ruimtelijker wordt. Totdat de ijle klanken van Decades in een merkwaardige fade out wegsterven.
Zo beschouwd past ier er wel tussen.

@Dazz: mooie parallel, waarin ik me voor een groot deel kan vinden. Bedenk dat "Atmosphere" voor het eerst gereleasd werd in mrt '80 als "Licht und Blindheit" en dat past in het beeld dat jij schetst: de ene relatie biedt licht, de andere (biedt geen uitzicht) maakt blind.

Overigens kwam de discussie op gang n.a.v. de hypothetische vraag "hoort Atmosphere wel of niet op Closer?".

De meerderheid hier lijkt er niet voor geporteerd.

@Dix: zie mijn opmerking hierboven. Ten tweede: wil je de authentieke, autonome creatieve uiting intact houden (respect) moet je het niet doen. Ik krijg regelmatig het schompes van alle "extra's" en bonus-meuk op re-releases.
Atmosphere erbij plaatsen maakt het album ook te lang: het is al een intense rit van 41 minuten. Bovendien krijg je dan meteen de volgende vraag: "waarom love will tear us apart er ook niet bij?". En dat zou de broze balans helemaal verstoren.

Nogmaals, dat ervaart iedereen dus anders! Ik ben bereid toe te geven dat ik misschien iets te hard van stapel liep (doe ik wel vaker!) door te zeggen dat ik dit meesterwerkje door en door ken, want dat zal inderdaad vast niet zo zijn, maar om dan te komen met zo'n opmerking dat jij hem met je 200 keer beter kent gaat er bij mij niet in en betuigt in mijn ogen meer als een licht gevalletje van zelfoverschatting. Dit is voor mij een hele persoonlijke plaat, ik kan me uiteraard niet geheel indentificeren met Curtis en zijn zelfdestructieve persoonlijkheid ten tijd dat deze plaat opgenomen werd (wie wel? ach genoeg groupies op de site die hem door en door denken te kennen immers), ik vind het zelf niet meer dan behoorlijk interessant en durf wel te zeggen dat ik het in zekere zin wel begrijp, heb immers al hun belangrijke platen uit hun discografie beluisterd, een aantal biografieen gelezen, documantaires en natuurlijk de film Control bekeken en dat lijkt mij genoeg om een aardig beeld bij zijn persoon te kunnen schetsen. En wat beterft de teksten op deze plaat, die ik (zoals de meeste hier waarschijnlijk wel hebben gedaan) nooit geheel heb geanalyseerd. Het blijft voor mij (zoals ik al eerder zei) immers een hobby en het is nooit mijn bedoeling om een plaat van binnen naar buiten uit te kammen, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik tijdens het luisteren mijn eigen ideeen heb bij de teksten en ook probeer te snappen waar ze precies op slaan of de betekenis erachter wil weten, net zoals ik dat bij iedere andere interessante plaat doe.

Precies!

Dat lijkt me inderdaad niet, nee. Daar zal menige liefhebber van deze plaat wel om moeten lachen.



Ik vraag me af hoe jij kan beoordelen of ik mezelf overschat.

Ik heb niet gezegd dat ik deze plaat 200 keer, of 300 keer, of 1000 keer heb beluisterd en ik heb ook geen verdere uitspraken gedaan over bijvoorbeeld hoe ik naar deze plaat geluisterd heb of me verder in deze plaat verdiept heb, dus ik denk dat jij jezelf wederom overschat als je denkt daar een uitspraak over te kunnen doen.

Ik raad je dus aan om wat genuanceerder te zijn in je uitspraken.
Dat wil zeggen: bij een plaat als deze.

There's more to the picture than meets the eye.

Sommigen hier schijnen Closer als een concept-album te beschouwen.

Maar is ie dat ook ?

Ik meen me te herinneren (zie docu over Joy Division)
dat Annik Honoré vertelt hoe trots Ian was met de Licht und Blindheit
release (met daarop de nummers Atmosphere en Dead Souls).
Deze meer verfijnde release lag in het verlengde van hun "vriendschap".

@dix: Ik beschouw Closer niet als een conceptalbum,
maar wel als een verzameling van de meest recente composities.
Atmosphere heeft wel die lichtere synthesizertoets, maar is een half jaar ouder.
Ian herschreef bijvoorbeeld de tekst van Colony (vergelijk de oude Peel Session
versie maar eens met de albumversie) ... Closer belichaamt een latere fase.

Voor mij is Atmosphere één van de weinige (misschien zelfs enige)
Joy Division songs die een straaltje licht, een vleugje hoop in zich dragen.
Op die manier staat het nummer toch wat op zichzelf, vind ik.

Onderschat niet de invloed van Martin Hannett op (de sfeer van) deze plaat.
Je merkt dat dat voor Hannett duidelijk wel een bepaald concept was.

Vergelijk het maar met (ook door hem) veel gladder (of zo u wil: toegankelijker, radiovriendelijker) geproduceerde singles als Atmosphere en Love Will Tear Us Apart.

Ander opmerkelijk detail: heel weinig albumtracks van Joy Division(vrijwel geen enkele) hebben een fade out, maar bijv. Love Will Tear Us Apart wel.

Aangezien ik deze plaat zeker een keer of 70, 80 heb beluisterd, en bepaalde nummers nog wat vaker kan ik beantwoorden dat er nou ook weer niet zoveel veranderd als je door blijft luisteren hoor. Nogmaals: de onderverdeling die ik eerder schetste kan je al veel eerder maken, namelijk of het wél of niet iets voor je is of ergens tussenin.
Ik denk dat ik begon met een overmoedige 4,5/ 5 jaren terug en ben door de loop der tijd zelfs afgezakt in waardering. Ik haal niet meer uit de sonore Morrison-achtige stem van Curtis, ook zijn teksten ken ik nu wel en de muziek is gewoon wat ik al zei, prima wave, niet meer, niet minder.
Je mag er als grote fan best meer aan vastknopen, dat siert jullie wel, maar ga in hemelsnaam niet discusseren over wie of wat niks mag zeggen over dit plaatje, anders gaan we weer richting het soort gelul wat ook al bij Unknown Pleasures te lezen was

Decades ook, en daarmee heel Closer.

JD-nummers met een fade-out:

Decades
Heart & Soul
Glass
Failures
These Days
Love Will Tear Us Apart

Dat vind ik vrij weinig.

What's next? Alle JD nummers korter dan 3:30 ?

Aha, interessant...ga meteen even zoeken....

OMG!

Nummers met een a-vocaal intro, langer dan 30 seconden?

En dit net als mju en dazz gede-activeerd zijn; kijk maar uit - anders wordt Gaapmans nog wakker hierboven.

Al dat geneuzel over JD - ik ga maar ergens anders heen, daar ouwenelen.

Lijkt me niet bepaald een kenmerk van Martin Hannett-producties.

Dat heb je goed gezien.

(Het was dan ook een grapje. )

Krankzinnig sublieme muziek !! .
Na de dood van Ian Curtis maakte opvolger van Joy Division --> New Order "lievere muziek" je hoort de basisstijl er wel in terug maar het spreekt me minder aan.
Rond 1980 ging ik compleet uit m'n dak van punk, postpunk, new wave. o.a. Siouxie & the Banshees hoorde destijds ook zeker bij m'n favorieten.
Des te waziger, mysterischer, creatiever en toch stevig, des te fraaier de muziek.
Unknown Pleasures = evenals Closer subliem.

Isolation is echt een fantastisch nummer

Je gaat toch helemaal uit je dak, of niet dan , als ik dat nummer opzet treed ik gewoon buiten mezelf in trance, geweldig gevoel.
Je zakt gewoon door je knieën en aanbid het !! GIGA groots!

Wat een mooi album ! Mijn favoriet is Decades. prachtig gewoon
5*****