Joy Division - Closer (1980)

Inderdaad vreemd dat Ricardo Unknown Pleasures zoveel beter vind als deze. Zelf vind ik deze een klasse beter (4,5* om 5*) en dat is puur omdat er op de eerste een paar nummers staan die ik wat minder vind.

Anders draai je alleen 2, 5 en 9, Ricardo. En als je die kan waarderen het hele album nog eens. 2 en 5 zijn toch behoorlijk uptempo... niet bepaald rustig in ieder geval. Het zijn sowieso stuk voor stuk parels, maar het kan even duren voordat je daar achter bent...

Ik vind 'A Means to an End' hier nou juist de zwakke broeder.....zoveel zielen zoveel meningen.

Ik zou Ricardo adviseren het eerst te houden bij track 6 t/m 9. Beter is er niet gemaakt in de post-punk. Als dat kwartje eenmaal is gevallen, draai dan het hele album.

A Means lijkt me een van de toegankelijkere nummers, daarom raadde ik die Ricardo aan.

Volgens mij heeft Ricardo net een week of 3 -4 geleden wave ontdekt (te beginnen bij The Cure - Disintegration en Pornography). Misschien moet e.e.a. nog even indalen

Ik ben de laatst tijd wel erg veel met muziek bezig dat zeker. Misschien wel iets te veel, want Talking Heads zijn er ook nog bijgekomen, en vanmiddag ook nog Talk Talk.

Ik zal deze nog eens draaien wanneer ik daar aantoe ben en daar echt even tijd en zin aan heb. En zal vooral de nummers 6, 7, 8 en 9 even met bijzondere interesse gaan beluisteren en wie weet.

En het klopt dat ik mij pas een week of 4 echt in new wave ben gaan verdiepen, maar beter laat dan nooit nietwaar.

Ricardo,

Neem je tijd maar en laat je leiden door deze site.
Kies gerust eerst de albums met de meeste stemmen of het hoogste
waarderingscijfer. Van daaruit kan je je zoektocht verder zetten.

En gebruik de recensieknop aka "meningen" als feedback.
We hebben ze niet voor niets geschreven ...

't was ook geen kritiek; eerder willen attenderen op het gevaar van information overload - anders gezegd: "door de bomen het bos niet meer kunnen zien".

Genoeg moois te ontdekken; take your time!

Precies, hij heeft - denk ik - al een behoorlijke kluif aan de albums die hij recent van The Cure heeft leren kennen. Dat is een prima basis om later op verder te bouwen.

En uiteindelijk kom je toch weer bij The Cure terecht.. dus ga maar gerust verder bouwen

Het is idd wel zo dat The Cure mij een stuk meer bij de kladden grijpt dan Joy Division.

Al vind ik Unknown Pleasures wel een klasse album. Ook een album om niet iedere dag te draaien, want daarvoor vind ik het te depressief allemaal.

The Cure heeft een veel ruimere keuze en voor iedere stemming wel een album in huis. En daarom vind ik The Cure ook een veel veelzijdigere band qua variatie. Ze hebben muziek gemaakt wat erg depressief was en ook luchtige popliedjes, en zelfs psychedelische nummers(The Top).

Maar daarnaast kun je deze band naast The Cure natuurlijk ook erg goed vinden, omdat het beiden natuurlijk postpunk is.

Alleen The Cure heeft mijn voorkeur, want ik draai de afgelopen 4 weken iedere dag wel een Cure album en geniet er met volle teugen van.

Ja hallo, JD heeft maar twee albums kunnen maken. Zet UP en Closer eens af tegen de eerste twee albums van The Cure (Three Imaginary Boys en 17 scs) en vraag je eens af welke band in zijn beginperiode meer originaliteit en intensiteit bezat. Zonder UP zou The Cure geen 17scs hebben voortgebracht! De beïnvloeding is duidelijjk.

Asjemenou, en dat terwijl - zo zegt juffrouw Ooievaar - dat het hele Praethuys weet dat Bor de Cure-wolf wel eens een hapje Joy Division lust!

"Wir bauen eine Stadt"

Ik denk dat 17 s nog meer beïnvloed is door The Scream van Siouxsie & The Banshees, evenals UP en Closer daardoor zijn beïnvloed, lees anders mijn recensie bij The Scream.. JD heeft zelf ook niet zoveel uitgevonden. Er is altijd meer aan te wijzen waarnaar is teruggegrepen.

@Chameleon Day: Daar heb je wel gelijk in. Three Imaginairy Boys ken ik niet, maar heb daar een paar tracks van beluisterd in een cd winkel, maar dat deed me niet veel verder. En van 17Sec vind ik 2 tracks echt goed en de rest wat minder.

17 Sec vind ik een beetje vergelijkbaar met deze kwalitatief gezien, tenminste tot nu toe dan. 17 Sec vind ik denk ik net iets beter nog dan deze, maar veel verschillen ze niet vind ik.

En Unknown Pleasures vind ik absoluut een heel stuk beter dan Three Imaginairy Boys en 17 Sec samen.

En hoe deze band zich ontwikkeld zou hebben zullen we nooit weten. Maar met de depressiviteit van Curtis had er vast geen luchtig popalbum of iets met psychedelica ingezeten denk ik.

Misschien was het anders wel gewoon bergafwaarts gegaan met deze band. Dit album word ook een beetje als een afscheid gezien als ik de reacties her en der een beetje lees.

Ze waren eigenlijk na 2 albums al klaar met Joy Division dus.

Dat wordt in het algemeen hineininterpretieren genoemd. Omdat je weet hoe het is afgelopen, redeneer je daar naartoe. Heet dat niet "de koe in de kont kiek'n?".

Feit is dat door het verscheiden van Ian Curtis, geen andere plaat van de band in identieke samenstelling kon komen. De rest is speculatie en daar verliezen mensen veel geld mee op de beurs.

Da's een sterk brouwseltje, wat je daar opdient! Volkomen uit de lucht gegrepen. Suus en Rob konden het goed met elkaar vinden - Rob heeft regelmatig mee mogen spelen en zo geleerd hoe het was om voor een groot publiek te spelen.

Maar die link tussen 17 Secs en The Scream zie ik niet; de laatste plaat is veel ijziger; en ook het daarop volgende Join Hands loopt niet echt over van de warmte. Susan Ballion werd niets voor niets The Ice Queen genoemd en zo stond ze ook op het podium, onantastbaar - Rob had dan eerder zoiets van een lakei, degene die haar pumps aan mocht reiken.

Ik zal het ook even samenvatten,
net zoals een moderator vorige week nog deed.

Joy Division heeft alles te danken aan The Cure.

Vraag me niet hoe dat komt, maar het is gewoon zo.
Net als die twee Jehova getuigen aan mijn deur: vraag ons
niet hoe of waarom, mijnheer, maar het staat zo in de orbit bijbel.

Dan weten we dat ook weer voor eeuwig en altijd.

Wat, u gelooft ons niet mijnheer, u bent er nog niet klaar voor.
Eens zal de wereld begrijpen dat alle muziek is uitgevonden door The Cure.

Tot volgende week ... same time, same voordeur.

Het zou echt supercool zijn als deze eeuwig durende discussie een keer voortgezet kan worden zonder het strontvervelende bijtende sarcasme. Echt helemaal niemand heeft hier wat aan en de an sich interessante inzichten die over en weer worden uitgewisseld worden amper opgepikt omdat men (men ja) er voor kiest te reageren op de vorm ipv de inhoud. Doodzonde dat users die overduidelijk verstand van zaken hebben en echt iets te melden hebben voortdurend het risico lopen hun hele discussie in de prullenbak te zien verdwijnen omdat men (men ja) iedere keer vanalles als provocatie ziet en ook maar besluit op iedere daadwerkelijke provocatie in te gaan.

Ik stel voor vanaf nu de toon aan te passen aan wat gangbaar wordt geacht op deze site.

Anders pas ik het wel aan.

Laten we met zijn allen uit solidariteit met dit album gaan luisteren naar het nummer Twenty Four Hours.

Want kan me eigenlijk niet voorstellen dat er iemand is die niet van dat nummer genieten kan.

Robert Smith is de romanticus die moeite heeft met ouder worden.
Ian Curtis de realist die er voor gekozen heeft om niet ouder te worden.
Waar ik bij Joy Division de keyboard het meest sfeer bepalend vind, heb ik dat bij The Cure bij de gitaarsound.

Keyboard? Synthesizer! Ja, het gebruik ervan is echt briljant, Decades krijgt zoveel lading met dat helse kerkorgel.

Verder is er maar een artiest die ik met Ian Curtis kan vergelijken wat betreft zijn gedachtengang en visie op het leven.
Dat is niet de veelal genoemde Adrian Borland van The Sound, maar Nick Drake.

Ik voel me erg eenzaam hier als liefhebber die werkelijk geen enkele associatie met welke andere artiest of album heeft als hij naar Joy Division luistert. Lekker

Lijkt me ook dat je er zo naar moet luisteren.. en de werkelijk goede bands uit de new wave/postpunk periode hadden allemaal zo hun eigen, kenmerkende sound, anders waren ze ook nooit boven het maaiveld uitgekomen lijkt me Juist te gek dat er zoveel goede muziek werd gemaakt die allemaal toch volstrekt eigen en uniek klonk, veel interessanter dan maar weer steeds op de gelijkenissen blijven hameren, zeker als die er helemaal niet zo duidelijk bovenop liggen.

en qua stem ..... Stuart Staples van Tindersticks.
Vooral op hun eerste plaat klinkt ie ongewild vaak als Ian Curtis.

Uh..... dat was ten tijde van Hyena toch ? Die tour heb ik gezien (welke niet). Maar toen was Rob allang een grote meneer hoor. Hij stond op het podium juist een beetje verdekt opgesteld om een ander niet per ongeluk in de schaduw te zetten

2 periodes: 1979 en 1982 - 1984; living proof is te vinden op de binnenkant van de gatefold sleeve van het live album Nocturne uit 1983. Zeker in 1979 was Siouxsie groter dan The Cure (dat was toen nl de support-act voor Suus).

Ik vind trouwens Heart And Soul ook een lekker nummer, vooral de stevige drums vind ik geweldig. Misschien is dat het ook wel, de drums vallen bij de meeste nummers op dit album in het niet bij het vorige album vind ik.

Op dit album staat het keybord werk meer centraal volgens mij.

@ricardo_De sound van Closer is vooral te wijten/te danken aan de producer, Martin Hannett. Er werd veel geexperimenteerd met synthesizers en electronica. Dat was op Unknown pleasures nog niet het geval. Drummer en bassist hadden veel discussies met de producer.
In de Uncut van maart dit jaar staat een artikel over de opnames van Closer en het einde van de band.

Berichten verwijderd.