Joy Division - Closer (1980)

Hier kan ik me zeker in vinden. Speelde der Robert namelijk niet een tijdje in Siouxie & The Banshees, voordat men 17 Seconds op nam?

Mag ik er overigens op wijzen dat de melodie van Decades voor het grootste deel niet voortgebracht wordt door een synthesizer, maar een melodica? Als ik me niet vergis kocht Ian er eentje nadat hij Augustus Pablo live had gezien.
(Dub-invloeden in Joy Division, je ontkomt er niet aan.)

@Slowgaze: soms helpt het om dingen eens terug te lezen (ook over Rob en Suus - zie mijn reactie op Dix).

Decades: luister goed wat je hoort - polyfoon = geen synth (want 1980); een melodica is nl niet monofoon. In geval van monofoon = zelfgebouwde synth van Barney. Ik hoor monofoon

Augustus Pablo is reggae (genre) - dub is een techniek, manier van spelen.

dub een manier van spelen?

wat een onzin

dub is vooral een vorm van studiotechniek, maar als zodanig uitgegroeid tot een genre (zo werkt het tegenwoordig nog steeds met allerlei electronische genres)

augustus pablo was zelf (aanvankelijk) niet bezig met dub, maar werd wel beroemd doordat King Tubby een van zijn nummers ombouwde tot de eerste dub-wereldhit (King Tubby meets Rockers Uptown)

Pablo werd daardoor toch voor het grote publiek de vaandeldrager van het genre en het is dus wel gerechtvaardigd om te zeggen dat het getuigt van enige dub-invloeden, wanneer Curtis na een concert van Pablo een melodica koopt

Deze melodica speelt ook een prominente rol in In a lonely place

Dat van Curtis en de melodica vind ik interessant.
Heb je daar een bron van?

Gitarist Bernard Sumner had een melodica
en gebruikte die bijvoorbeeld op Truth, Your Silent Face
en Love Vigilantes. Misschien al op In a Lonely Place,
wat toch eerst en vooral een New Order opname is.

Lees nou gewoon goed wat ik schrijf en ga me niet de les lezen. Het ging me om het feit dat het niet een genre is, maar een techniek die achteraf (studio) of vooraf (riddim track eveneens studio) wordt
toegepast - gee man dat ik "manier van spelen" schrijf, daar hoef je niet zo op te hakken, take a chill pill!

Verder vind ik het best wanneer iedereen allerlei rare feiten erbij probeert te halen, maar het voegt niets tot aan de beleving. Ik zit werkelijk te wachten op de eerste de beste zwalpstaart die uit komt leggen dat Ian Love Will Tear Us Apart schreef nadat hij fantastische sex had gehad met Annik, hetgeen hem tot het besef dat ware liefde en fijne sex niet samengaat - welaan de geboorte van een lied.

Sumner erfde hem van Ian. Ian gebruikte hem ook op de demo van "In a Lonely Place". Bron: Wikipedia, maar ik weet niet of je dat als betrouwbare bron ziet. Ik zal er eens achteraan gaan.

Over het dub-aspect: Hannetts productie vertoont veel dubinvloeden, bijv. de ritmesectie voorop, veel echo's, geluidsmanipulaties, etc.

Although Sumner probably was the member most keen on changing the band's sound and constantly "move on" in new directions, it was actually Curtis who took the unusual step to bring a melodica to the studio. This, by some considered as "just a child's instrument" had found an unexpected renaissance in Jamaica, frequently used by artists like Augustus Pablo. Sadly, the only track with said instrument that Joy Division got to put down to vinyl was "Decades" where it features briefly. It was to be used more properly on In A Lonely Place which was written and demoed only weeks before Curtis' death.

According to themselves, New Order "inherited the melodica from Ian" and not only used it on In A Lonely Place, they would use it on many songs recorded from then on: Truth, Hurt, Your Silent Face, Love Vigilantes, Angel Dust, Fine Time and Run Wild, and of course their Keith Hudson cover Turn The Heater On (which they recorded for a John Peel radio session as a tribute to Curtis - who had been a huge fan of reggae legend Hudson) all feature Curtis' melodica.

http://www.joydiv.org/eqpt.htm

als ik het zo lees, kun je die zelf beter gebruiken

verder begrijp ik dat je het goed bedoelde, maar dat je je wat onduidelijk uitdrukte en dat je het mij verwijt dat ik het daarom niet begreep

ik zou zeggen: lees de bronnen nog maar eens goed

@Mo - Een glas rood doet wonderen - ben altijd een groot bewonderen van LKJ geweest en live doet zijn band altijd een aantal dingen 'dub'; daartegenover staat dat hij dan weer een paar songs als spoken word doet - very impressive. Adrian Sherwood ook altijd liefhebber van geweest.

En ja ik herlas mijn tekst niet - dat gebeurt me wel vaker hier en dat ben ik soms cryptischer dan ik bedoel.

Dat van Ian en die melodica wist ik - ergens een foto gezien; maar het is dus niet het leitmotiv van Decades, want dat komt hoorbaar uit een synth (monofoon).

Overigens zijn ook Johhny Lydon en Jah Wobble groot reggae/dubliefhebber, maar dat zal niemand verbazen als je bijv. PIL 2 kent.

De eerste studio-opname van In a Lonely Place dateert volgens mij van de opnamesessie in de US herfst 1980; toen waren ze met 3 en de studiotijd was al geboekt. Heart and Soul (de box) bevat een excerpt van In a Lonely Place, waarschijnlijk van een repetitie als Joy Division. Ook Ceremony was volgens mij al (deels) door Ian geschreven - beide nummers staan als track 23 en 24 op de derde cd van Heart and Soul; die - ik kan het niet vaak genoeg zeggen - op 4 cd's een bijna complete collectie van het werk biedt voor een prijs van nog geen 18 GBP (via Amazon).

Nu begint dj maus opnieuw te piepen.
Een ander slachtoffer dan maar.

In a Lonely Place is eerst en vooral een New Order opname.

Een Joy Division COMPOSITIE, maar een New Order OPNAME.

En ik kan me die demo snippet van de Joy Division box
op dit moment niet voor de geest halen om me te herinneren
dat er een melodica in zat. Daarom verwees ik naar New Order
omdat ik in hun songs wel het gebruik van een melodica hoor.

Dat Ian Curtis hem introduceerde wist ik niet.
En dat heb ik bij deze bijgeleerd. Ik weet niet of je het zag,
maar ik zoch zelf naar een bron om goed na te kunnen lezen.

Nog iets: mij komen vertellen dat ik mijn bronnen niet nauwkeurig nalees,
is eigenlijk suggereren dat je nog nooit een commentaar van mij ernstig gelezen hebt.
Indien je dat wel deed, dan zou je weten dat ik daar zwaar aan til.

@Mjuman: volgens mij hoor je op Still de live premiere van Ceremony.
Maw zou dat betekenen dat JD het nummer slechts éénmaal live gebracht heeft.

Gunter, Jaweh zegene je voor dit mooie stukje informatie met bronvermeldign erbij.

@Dazz: dat zou best kunnen; die snippet van "In a Lonely Place" is volgens mij van een repetitie. Heel wonderlijk dat die überhaupt bewaard is gebleven, want dat was één van de klachten van de band destijds dat ze nooit repetities van henzelf konden terughoren. Daarvoor was geen geld.

Ik heb even e.e.a. nagekeken - van alle officiële releases, incl. Heart and Soul, en de dubbel-cd edities van Unknown Pleasures, Closer en Still, is het laatste concert van Joy Division, in Birmingham (onderdeel van Still), het enige waar Ceremony is gespeeld en vastgelegd op cd. Bootlegs tel ik dan niet mee.

@mjuman: akkoord

@dazzler: dat je over het algemeen redelijk goed gedocumenteerde stukjes schrijft, betekent toch niet dat ik je niet op een foutje mag wijzen? Of ben je daadwerkelijk een god in het diepst van je gedachten?

En daar kunnen we Willem Kloos aanwijzen bij de bronvermelding.

hoe heb ik dat ooit kunnen zeggen.

Dat was JanBetonde1ste nog zeker?

En nu zelfs op 1 in je top 10... wow!

In da real world is hier een mooie uitdrukking voor: "voortschrijdend inzicht"

New wave dagtopic, maandtopic, aanraders-topic en MOOWS, bevat mooie wegwijzers voor verkenningen.

Prettige reis - verken ze!

Al vrij snel nadat ik deze (rare) woorden had neergezet, viel het kwartje.
Maar deze band, is voor mij dan, misschien niet kwalitatief de beste band die er ooit is geweest. Maar het gevoel dat deze band mij geeft, dat geeft geen andere band mij. Zeker omdat ik mij toch in veel van Ian's teksten kan vinden. Ik zie zeker vergelijkingen met mijzelf, dat klinkt misschien raar van een zestien jarige jongen, maar zulke gevoelens zijn ook zeer moeilijk uit te leggen, en deze band, en vooral Ian Curtis geeft mij met zijn teksten hoop, ook al zijn de teksten helemaal niet hoopgevend, toch geeft het mij altijd een goed gevoel.

Maar och wat is dit een mooi album, elke keer als ik hem opzet, is er geen moment dat ik denk, ik ga hem niet afluisteren. En dat heb ik bij heel weinig albums.

En haha, inderdaad dat was de andere ik, ik kan mezelf helemaal niet meer herkennen in hoe ik toen was. En zeker niet in wat ik zei over deze prachtige band.

Ik ken alles van deze band nu, Mjuman. Dus die ontdekking heb ik ook zeker al gedaan, gelukkig! het heeft mij een hele andere gedachtegang gegeven. En heeft mij gewoon echt veranderd als persoon, en dat is toch knap als iemand's muziek dat met jou kan doen.

Ja maar er is nog zoveel moois verder; daarom noemde ik die topics - of iets dat iets voor Jan Beton III?

Toch is dit wel het neusje van de zalm in deze hoek hoor. Dat gevoel waar JBde2e het over heeft wordt extreem zeldzaam opgeroepen. En dan bedoel ik niet dat er geen andere goede muziek in het genre is natuurlijk, maar dat gevoel... Wie het ervaren heeft heeft geen uitleg nodig.
Misschien heeft het er mee te maken dat Curtis gewoon al met een been in het graf leek te staan. Zou het mogelijk zijn dat mensen die daar gevoelig voor zijn zoiets opvangen?

D'r is ook nog zoiets als forel, kreeft, garnalen - in de laatste 2 gevallen eet je eerder de staart dan de neus - tonijn, zeebaars etc.

Waarom bij één vis blijven als de oceaan vol met soorten zit. Dead Can Dance ... a different kettle of fish, New Order, iets nieuws. En DCD staat voor mij ook heel dicht bij het buitenaardse, niet-fysieke.

En de één krijgt vibes van dit (of Radiohead) en de ander van dat (of Coltrane's A Love Supreme). Ik krijg wel eens eczeem van Radiohead - en ik zie mensen regelmatig hun haar uitrukken bij Coltrane, tja...

Dit album is emotioneel zeer aangrijpend. Daar hoef je niet zo gevoelig voor te zijn om dat op te vangen. De ziel blootgegeven, althans zo komt het op mij over. Neem bijvoorbeeld 'Isolation':

Mother, I tried, please believe me
I'm doing the best that I can
I'm ashamed of the things I've been put through
I'm ashamed of the person I am

Ik ken eigenlijk geen enkele andere plaat die op een zo'n aangrijpende wijze verslag doet van zielepijn. Nick Drake's 'Pink Moon' wellicht een beetje?

Pink Moon vind ik minstens zo aangrijpend als Closer. Sparklehorse' eerste twee albums ook. En misschien Rock Bottom van Robert Wyatt (maar da's ook een beetje persoonlijk). Maar daar buiten kan ik niet zoveel albums bedenken van dit niveau die op deze manier zo intens zijn. Maar goed, muziek kan gelukkig ook andere kwaliteiten hebben.

Genoeg te ontdekken dus nog voor JanBeton.

Ook genoeg mensen anders die dit echt bagger vinden en die er niks aangrijpends in horen, CD.

En ja, uiteraard is er allerlei vis, maar ik had het nu even over zalm. Waarom denk je dat ik andere vis op 1 heb staan? Zo heeft DCD een wat breder bereik (zeg gerust, het maakt contact met het AL). DCD zal het eerste zijn dat ik JBde2de zal aanraden als hij muziek wil voelen op een buitenaards niveau.

Ik heb ze allebei, maar voor mij hebben ze die impact niet, Zal ze weer eens draaien. Mss heb ik wel banaan in mijn oren.



Die hebben dan banaan in hun oren......en voorwaarde is natuurlijk wel dat de muziekstijl je een beetje moet liggen.

Ook dat is waar. De manier van uiten moet je liggen. Blablabla er valt een heel boek over te schrijven, over het voelen van muziek. Mooi onderwerp trouwens om over verder te bomen, ergens, ooit... in de twilight zone ofzo.

Ernie, er zit een banaan in je oor.
Kan je niet verstaan Bert, want er zit een banaan in mijn oor.

Truste

Ik heb nog wel een aantal nummers/artiesten, die ook wel akelige onderwerpen hebben. Dat verschilt natuurlijk ook per persoon, bijvoorbeeld een Coldplay (oude Coldplay) kan bij mij ook nog wel is een gevoelige snaar raken, met een nummer als Amsterdam. Maar dat ligt bij mij vooral om de problemen die ik zelf heb, en die herken je dan in de artiest, en daarnaast moet de muziek je natuurlijk ook liggen en aanspreken.

Maar ik ken weinig artiesten, bij wie een heel album, of eigenlijk alles, zo akelig is als bij Joy Division, en amper nog hoop uitstraalt, en dat moet Ian ook wel gevoelt hebben, dat er totaal geen hoop meer was.
Ik merk het heel erg bij mezelf. Ik worstel de laatste maanden heel erg met mezelf. En laatst heb ik een brief gestuurd naar de moeder van een hele goede vriendin van mij, en die vertelde mij dat ze nog nooit zoiets akeligst heeft gelezen. En daarom heeft Joy Division zo'n impact op mij, waarschijnlijk meer dan bij veel mensen, tuurlijk het zijn akelige teksten om te horen/lezen. Maar als je je jezelf er ook nog in herkent dan heeft het toch een grotere invloed op je. Dus ik denk ook dat er weinig andere bands/artiesten zijn die bij mij zwaarder/donkerder overkomen dan JD. Maar dit verschilt natuurlijk per persoon.

Ik hoop in elk geval dat jij wèl uit je dal weet te klimmen.