Joy Division - Closer (1980)

@JanBeton2e:
Vroeger had ik weleens depressieve buien en dan draaide ik veel Joy Division. Gaf me het gevoel er iets in te herkennen. En ik had het idee dat Ian er nog erger aan toe was,
Deze muziek kan je steun geven, maar als het je depressieve gevoel versterkt, kan je misschien beter iets anders draaien.
New Gold Dream van The Simple Minds, bijvoorbeeld, geeft mij altijd een prettig gevoel.

Voor mij geldt hetzelfde...

Niet om de ernst van zaken te bagatelliseren, maar het hoort ook wel bij die leeftijdsfase, denk ik. Rond jullie leeftijd worstelde ik me ook een ongeluk en draaide ik veel 'depri-muziek' zoals Joy Division. Ik schreef ooit bij een toenmalig vriendinnetje thuis op de muur van haar kamer "I wear black on the outside 'cause black is how I feel on the inside". Een zin uit Unloveable van The Smiths.

Kijk, je kan natuurlijk helemaal erin verdwijnen en de verkeerde kant opgaan, maar je kan er ook doorheen komen en het later als een hele normale fase in je persoonlijke ontwikkeling zien. Ik denk dat je dat voor een behoorlijk gedeelte zelf kan sturen, tenzij je natuurlijk echt een depressieve stoornis hebt, dan wordt het wat moeilijker en zal je moeten denken aan professionele hulp.

Toch blijft het mooi dat muziek zulke emoties kan verwoorden, of kan laten zien, of dat je jezelf ermee kan helpen. Muziek is een prachtig iets. Toch vreemd eigenlijk als je dit vergelijkt met het New Order werk, natuurlijk de eerste twee albums hadden misschien nog wel iets weg van Joy Division, en de andere natuurlijk wel wat elementen. Maar Ian Curtis had blijkbaar toch wel een hele grote invloed op de sound denk ik van Joy Division. Ik zou ook wel wat meer over deze band en Ian Curtis willen lezen, staan dit soort dingen eigenlijk ook in dat boek, Touching From A Distance, en dat vraag ik aan de kenners hier. Ik weet natuurlijk ook dat Martin Hamlett een grote invloed had, maar ik zou graag de rol van Ian Curtis willen weten.

@JanBeton2e - Ik weet niet of het beeld dat je zoekt van Ian te vinden is het boek van Deborah. Ik vond het iig slecht geschreven en het belichtte een kant van Ian (als huisman, partner etc) die mij minder aansprak - de toon was bovendien ook regelmatig een van zelfmedelijden.

Als sfeerbeeld kan je meer halen uit Control uit 2007 (Corbijn) - een uiterst knappe sfeerschets van Manchester eind 70'er/begin 80'er jaren, verwacht geen al te diepe karakterschetsen.

Ook Factory: Manchester from Joy Division to Happy Mondays een BBC documentaire is informatief, maar het meeste heb je aan - imo - Joy Division een documentaire van Grant Gee op (eveneens uit 2007), bij Plato voor ca 8 euro op DVD. Beide documentaires scoren, net als Control, hoog op IMDB.

Die documentaire van Grant Gee is inderdaad prima.
Het boek Torn Apart van Mick Middles en Lindsay Reade, laat ook de andere kant van het verhaal (met name de relatie Curtis-Honoré) zien en vind ik persoonlijk ook een aanrader.

Control van Corbijn vind ik dan weer geen aanrader, is gebaseerd op Touching from a Distance, waardoor je dus grotendeels dezelfde informatie krijgt, maar dan minder. Maargoed, als sfeerschets zegt Mjuman dan ook, en ook al wist de film mij persoonlijk niet te boeien, je hebt wel een mooie sfeerschets ja. Touching from a Distance vond ik eigenlijk wel interessant om te lezen, maar nu ik Mjumans opmerkingen lees, denk ik: ja daar heeft ie wel gelijk in.

Control heb ik ook gezien, twee keer zelfs. Maar dat gaat ook inderdaad duidelijk over Ian Curtis als persoon. Dat is natuurlijk mooi om te zien. Al had ik voor ik de film Control keek een heel ander beeld van Ian Curtis, en door deze film vind ik hem toch iets minder geweldig. Dus ik zoek inderdaad toch meer naar Ian Curtis als muzikant en natuurlijk gewoon over de band Joy Division. Dus bedankt voor je tips, en vooral bedankt voor je laatste tip, die documentaire over Joy Division van Grant Gee zal ik zeker op gaan zoeken. Ik ben gewoon heel nieuwsgierig naar deze band, zeker omdat ze ook zoveel invloed hebben gehad op veel muziek waar ik nu naar luister.

Het nummer Twenty Four Hours vind ik een super intens nummer die mij verreweg het meest raakt van alle nummers op dit album. Wat een geweldig nummer eigenlijk. Voor mij veruit het beste nummer op dit album.

Ik heb deze plaat afgelopen week 4 keer compleet afgespeeld, maar de 2 de helft van de cd is een stuk beter en intenser dan de eerste helft.

Hij bevalt steeds beter, maar vind Unknown Pleasures nog steeds een behoorlijk stuk beter dan deze.

Wat een buitenaardse plaat is dit.
Een ''haunting sound''. Spookachtig, geladen met ironische teksten maar vooral een depressieve feel. Alles is intens. Zwartgallige schoonheid.
Verhoogd naar 5*

Schitterende plaat. Closer is mijlpaal in het Post-Punk gebeuren. Net zoals Unknown Pleasure dat is. Een ware mythe.

Zeer goed album maar toch minder dan Unknown Pleasures. Klinkt nog iets meer depri dan JD's debuut.

4,0*

Wie mee wil stemmen, stuurt me zijn/haar Joy Division Top 5 via privébericht voor maandag 10 januari 20.00u.

De uitslag vind je daarna hier:

Muziek >> Toplijsten en favorieten >> New Wave top 5 nummers

Erg sterke plaat, Ians donkere binnenleven lijkt als rode draad door de nummers te lopen. Ondanks dat het een plaat is die een intense "ver weg van deze wereld/behoorlijk van de pot"-gerukt sfeer oproept, is het gelukkig niet zo dat er geen touw aan vast te knopen valt. Jammer dat het hun laatste werd, maar gelukkig maar dat The Cure met o.a. Pornography de draad oppakte, die Joy Division liet vallen.

Dit album begin ik toch iets meer aan te wennen nu. Unknown Pleasures vind ik toch nog net even iets toegankelijker dan deze plaat. Twenty Four Hours blijft voor mij echter wel het absolute hoogtepunt van deze plaat.

Verhoogt naar 4* nu.

Ik heb hem met een gele cover... wat is het verschil?!

Het verschil is nihil.

De CD release van London Records (1992) is nogal gelig van kleur.

Vergeeld wit....Die CD-release heb ik ook; erg lelijk. Het artwork komt totaal niet tot zijn recht, maar ja daar is het formaat ook gewoon te klein voor. Het wit van het album is veel mooier.

Zowel de orginele Factory CD release
als de Rhino deluxe re-issue respecteren niet alleen
beter het originele artwork, ze gebruiken ook gelijkaardig karton.

Passover Wat een depressie! Fantastisch

Als OW'er ga ik altijd voor de vinylreleases van Joy Division - deze Closer is bij mij van een soort vinyl dat donkerrood lijkt te zijn als je de plaat voor een lamp houdt.

Tja, weet nog goed dat we er destijds (net als in de hoes) hele wat symboliek in zagen. Daarover is al heel wat afgepraat hier (en dat ga ik niet herhalen).

Mijn advies aan een newbie to the world of Joy Division is om niet het enklevoudige album te kopen. Er zijn - imo - twee betere opties, vooropgesteld dat je niet aan het vinyl wilt.

1. Je koopt de dual disk versie van deze - evt zowel als Unknown Pleasures en Still. De tweede disk bevat nl een live concert van Joy Division. Dit betekent dat je door die drie collecor's versions te kopen je in totaal 4 live concerten van JD op cd hebt (incl . het laatste in Birmingham).

2. De zuinige optie is om te gaan voor de verzamelbox Heart and Soul, 4 cd's, tjokvol met de oorspronkelijke albums, singles en ook live materiaal. Op Amazon vaak tweedehands al te vinden voor zo'n 15 euro of daaromtrent. Er zit ook nog een boekje met alle songteksten bij.

Wat ik zelf het meeste draai? Uiteraard vinyl, behalve als ik lui ben, of JD aan heb staan als ik (laat) werk.

Wat een heerlijk gitzwarte plaat dit! Na de positieve reacties hier gelezen te hebben verwachtte ik er ook heel wat van. En waarempel over de drempel, na een luisterbeurt of drie slaat hij in als een bom

Briljant album. Minder sterk dan voorganger 'Unknown Pleasures', maar uniek voor z'n tijd én voor anno 2011!

Anders DJ@, anders, niet beter dan UP.......(bovendien geef je ook hier 5 sterren
De twee albums van JD (ahum) verdienen beiden een diepe diepe buiging

GRUIS, GRIJS, GROF VUIL.

Bedankt voor de herinnering.
Nog even snel buiten zetten.
Dinsdag worden bij ons de grijze zakken opgehaald.

Maar knots; even On Topic; wat vind je van het album?

Na "Unknown Pleasures" in zijn geheel live gebracht te hebben (aangevuld met enkele andere Joy Division-nummers), kondigt Peter Hook nu het live spelen van dit album aan:

BBC News - Peter Hook: I am not living in the past - bbc.co.uk

"The EP will come out on 2 May on Hacienda Records, featuring a previously unfinished Joy Division song, Pictures In My Mind, which Hook has recovered from a demo and completed."

Zou dat waar zijn? Ik hoor liever die demo denk ik dan wat Hooky ervan gemaakt heeft.

die demo vind je hier:

Everything Starts With an A...: Joy Division / Warsaw - Pictures On My Mind - norecordshopsleft.blogspot.com

Godsamme waar is die Hook mee bezig? Nog even zijn pensioen aanvullen?