Joy Division - Closer (1980)

Dat is een heleboel waard, wat een prachtige beschouwing!

Mooie dichtregels ook van Jotie T'Hooft, die naam was nieuw voor mij.

De albumtitel 'Unknown Pleasures' en ik meen ook die foto op de binnenhoes van UP (de deur op een kier met hand) is een verwijzing naar dat nummer.

Mooie persoonlijke beschouwing Dazz! Binnenkort weer eens draaien. Zou nu mooi kunnen - het tijdstip is zeer geschikt - maar slaap begint CD te overmannen.

Mooie beschouwing Dazzler!!
De connectie tussen de teksten van Ian en (overige) literatuur boeit ook mij.
Ik heb begrepen dat Ian enkele concerten heeft gegeven met een T-shirt aan waarop de tekst 'The sound and the fury' stond (William Faulkner). De titel van dit boek is weer afkomstig uit de volgende tekst (Macbeth):

To-morrow, and to-morrow, and to-morrow,
Creeps in this petty pace from day to day
To the last syllable of recorded time,
And all our yesterdays have lighted fools
The way to dusty death. Out, out, brief candle!
Life's but a walking shadow, a poor player
That struts and frets his hour upon the stage
And then is heard no more: it is a tale
Told by an idiot, full of sound and fury,
Signifying nothing...

Misschien wat ver gezocht maar ik zie wel het verband

Ik moest aan dat werk van Faulkner denken toen ik gisteren de tekst van The Eternal nog eens las.

Possessed by a fury that burns from inside ...

Dat spreekt natuurlijk wel boekdelen als je dan als zanger een t-shirt draagt
met The Sound and the Fury op je borst en je vervolgens de ziel uit je lijf kronkelt.

Jotie T'Hooft - Wikipedia

@herman: Jotie T'Hooft was een Vlaams dichter en tijdgenoot van Ian Curtis.
Ook hij stierf jong door zelfdoding en laat teksten na die wel erg sterk aan Ian doen denken.

IN HET GEDICHT

De wanden zijn wit en de psychiaters
verdacht vriendelijk. Er is hoop
op genezing, maar ik heb nog niemand
zien weggaan, of hij kwam terug.

Dagen dat ik op weg naar mijn eigen kamer
verdwaal wisselen zich met dagen
waarop ik de wereld doorschouw als een kristal.

Soms word ik krijsend wakker.
Soms word ik afgevoerd en verdoofd,
soms vastgebonden.

Er zijn momenten waarop ik eeuwenlang
mijmerend volmaakt gelukkig ben:
wanneer ik dan mijn handen op aarde leg
zijn het kleine handen.

Jotie T'Hooft (1956-1977)

Mooie beschouwing. Als elfjarige probeerde ik al met een woordenboek songteksten te begrijpen. Kan me niet voorstellen dat ik muziek met slechte teksten mooi kan vinden. En de tekst is vaak de reden om beter te gaan luisteren.
En toeval? Closer en Schreeuwlandschap (bundel van Jotie T'Hooft) heb ik in dezelfde zomer ('80?) aangeschaft. De overeenkomsten zijn inderdaad groot.

Jotie en Ian waren beiden bewonderaars van Bowie, Reed en Kafka. Dat is allicht ook een prima link.

Ook met plezier dazzlers indrukken gelezen van deze schitterende plaat. Grappig dat iedereen ook soms heel verschillende interpretaties heeft van Ians teksten.


Hier heb ik een heel andere interpretatie van de lyrics. Het gaat volgens mij duidelijk over zijn spaakgelopen huwelijk met Deborah en dan specifiek wat zij hem zal toegebeten hebben toen zijn affaire met Annik bekend werd: "We waren soulmates en ik cijferde me weg voor je, ik vertrouwde je in alles wat je voor jezelf en voor ons beiden besliste (I always looked at you). Ik heb er alles aan gedaan om je te steunen, ook al was het geen makkelijk leven met jou. Nu laat je mij en je kind achter. Om wat na te jagen? Zij (Annik dus) en die andere parasieten geven niet om jou, ik wel en ik heb het al bewezen. Besef goed wat je opgegeven hebt!" (I put my trust in you -> ik vertrouwDE je, voltooid verleden tijd en geen tegenwoordige tijd dus).

Het valt mij de laatste tijd nóg meer op dan toen ik er in mijn jeugd naar luisterde dat veel van zijn teksten helemaal niet in de ik-vorm geschreven zijn, maar eerder een weergave van reacties (analyse soms) van de wereld rondom zich op situaties in zijn leven. Maar jouw interpretatie is zeker ook fijn, heel positief

De link tussen de gedichten van Jotie en Ians teksten had ik ook al eens gelegd. Je zou soms gaan denken dat Jotie fan was van de band, maar dat kan bijna niet, want hij had het rijk der levenden al verlaten in '77. Eerder wat Slowgaze zegt dus...

Freddze vertrouwde het me al toe in pm en ik vind zijn interpretatie verbazingwekkend helder.

Ik liet me vooral leiden door de hineininterpretierung uit New Orders lied The Village.
Terug te vinden op Power Corruption & Lies, een album dat echt bulkt van de verwijzingen.

Our love (*) is like the flowers, the rain, the sea and the hours ...
Their love (**) died three years ago, spoken words (I put my trust in you) that cannot show ...

* = New Order
** = Joy Division (of zoals freddze suggereert Ian en Deborah)

Ik wil daar graag eens een apart artikel over schrijven.
Net zoals over Ian Curtis, de ziener, die mij op het spoor zet van de zogenaamde,
middeleeuwse mystici die, zo vermoedt men, ook worstelden met epilepsie.

Mystiek - Wikipedia - nl.wikipedia.org

I've got the spirit, but lose the feeling ...

Alleen weet ik niet zo goed waar ik die artikels zou plaatsen.
Het gaat om langere stukken tekst die beter bij elkaar horen dan afzonderlijk bij de albums staan.

Wat betreft "I put my trust in you"; die heb ik inderdaad ook altijd opgevat als verleden tijd, de optie van tegenwoordige tijd was nog niet eens in me opgekomen. Het woord "End" geeft volgens mij al wel iets aan van tijdelijkheid, maar soit.

De titel "A Means to an End" is al net zo ambigue als de hele tekst. Ian Curtis heeft door zijn manier van schrijven aangetoond een groot literair talent te zijn, dat helaas al in de knop is beknot: hij neemt een persoonlijk(e) beeld of ervaring, associeert daar omheen en weet door zijn taalgebruik en beelden de universalia (algemeen menselijke gevoelens en waarden) treffend neer te zetten of op te roepen. Anders dan bijv een Kluun (Komt een vrouw bij de dokter - een narcistisch en leeg jankboek over het verlies van een echtgenote) weet Curtis je te raken en heel dicht op een mens zijn ziel te kruipen. Iets wat alleen weggelegd is voor grote literatoren en poëten. Door de grote mate van "verdichting" zijn Ians teksten poly-interpretabel. En dat hou ik graag zo, omdat ik het niet nodig vind zijn teksten te lakmoestesten tegen zijn biografie.

In gewone (UK) boerentaal is A Means to an End een middel of je doel te bereiken; het bereiken van je doel kan je als een einde zien, en means kan je weer in verband brengen met "to mean" = betekenen.

Put zou ik tolken als o.v.t niet als v.t.t. - er is namelijk nog (een beetje) vertrouwen; het is niet voorbij; er is ook geen hulpwerwoorden dat heeft het Engels wel nodig om iets als voltooid te beschouwen;er is nl geen bepaling van verleden tijd.

Heb jij daar dan verstand van, een echtgenoot verliezen??

Moet je een Fransman zijn om Franse boeken te kunnen begrijpen of waarderen, een middeleeuwer om Montaillou te kunnen waarderen, een kind om iets over Jip en Janneke te zeggen?

Verder: schaam je diep met een dergelijke buitengewoon aggressieve en botte manier van impliceren en afreageren. Je kent me niet, matig je dan GEEN oordelen over mij aan! Je insinuaties zijn te laf en bot voor woorden. Als je een nette persoonlijke vraag wilt stellen in een pm wil ik daar wel op antwoorden; tenminste als je je fatsoenlijk uit.

Dat zeg jij allemaal wel, maar je moet wel de Franse taal machtig zijn om Franse boeken te lezen/waarderen etc. Ik zeg dit alleen maar zo omdat je in 1 keer een boek van Kluun wegsabelt, misschien hebben mensen die hun echtgenoot/echtgenote zijn kwijtgeraakt daar wel heel veel aan. Voor de rest is de vraagstelling helemaal niet aggresief of bot vind ik, ik stel een vraag meer niet.

Franse boeken kunnen ook vertaald zijn; Montaillou van Emile Leroi Ladurie (over het leven in een middeleeuwse Franse stad) is vertaald. De consequentie van je vraag/opmerking is dat mannen bijv geen boeken van Virginia Woolf zouden kunnen lezen - want om iets te kunnen lezen of beoordelen moet je - volgens jou - ervaringsdeskundige zijn; te triest voor woorden. Het is niet mijn gewoonte om ervaringen hier uit te venten.

Jij bent kortzichtig als je de implicatie van mijn antwoord niet snapt . Verder wil ik het hierbij laten, met alle respect.

Ik zeg niet dat je ervaringsdeskundige moet zijn, ik zeg alleen dat jij zomaar een boek van Kluun wegsabelt terwijl iemand anders daar misschien veel uit haalt (ik niet overigens).

Bovendien vraag ik of jij er verstand van hebt, het verliezen van een echtgenoot/echtegnoot, dan zouden we hetzelfde hebben meegemaakt en misschien elkaar begrijpen maar jij gaat op een vreselijke manier in de aanval, maar afijn de kortzichtige ben je zelf dus eigenlijk, maar dat zie je niet.

ik heb wel eens een mannenlijke gynaecoloog gezien en hoe gaat het dan met de verpleging in een TBS inrichting

@glenn romans al dan niet autobiografisch staan heel vaak / meestal ver weg van de echte wereld van de lezer.
Een lezer wil vaak ook ergens naar toe waar hij niet is geweest.
Op die manier kun je dus nooit kritisch zijn op een boek.

In deze discusie heeft de titel van het album geen meerwaarde

Deze opmerking wel dan? Wat zou jij doen als je een onwelkome opmerking - "uncalled for" zeggen de Engelsen dan - op je af zag komen? Ik zette alleen Ian Curtis' teksten, die me echt raken, af tegen die van Kluun - die dat niet doen.

Kluun of de Harry Potter reeks, ik snap je stelling wel.
Het was idd erg kort door de bocht mijn inziens een boek (of teksten) te vergelijken met een overleden echtgenoot of iets dergelijks.
Ik wil ook niemand met mijn omerking aanvallen, wel wilde ik weer richting on-topic gaan...

Jup, en het is een kwestie van tijd(elijkheid) voor het doel bereikt is.

Had net Closer weer eens in m'n cd-speler gedaan om het nummer Decades nog eens te beluisteren, heel vreemd, kreeg bijna tranen in m'n ogen zo mooi vind ik dat nummer, maar had de hele tijd het gevoel alsof er iemand achter me stond Verder vind ik Decades misschien wel het mooiste nummer ooit gemaakt.

Ik ken dat gevoel.
Draaide het als zestienjarige in het donker.
Deed vervolgens snel de lamp aan, ook omdat ik dacht niet alleen te zijn.

The members of the band would sleep all day and work through the night, undisturbed, until dawn, when twittering birds would sometimes find their way onto the studio tapes. Sumner says that while they were recording a room sound, they picked up a phantom whistling the tune of Decades. Odd, since the building was otherwise deserted. Figuring it was a bad omen, they left it off the record.

(uit The 100 Greatest Albums of the 80's volgens Rolling Stone)

Broodje aap of waarheid?
In ieder geval griezelig toevallig nadat ik net die opmerking van jellecomicgek72 las.

O ja, Closer staat op 56 in dat pocketboekje uit 1990 (ik heb de 10de druk).
Niet slecht voor een alternatief Brits album in de lijsten van een US tijdschrift.

Wel apart, nog nooit eerder meegemaakt zoiets. Heb daarna inderdaad ook snel het licht weer aangedaan ja.

Vervolgens alleen nog bij Frankie Teardrop van Suicide een soortgelijk gevoel gehad.
Maar daar schrikt iedereen de eerste keer bij.

Hmm... Misschien maar eens luisteren.

Bereid je maar voor.
Lampen aan, schoon ondergoed binnen handbereik, klaar om 112 te bellen.

Okay ben d'r helemaal klaar voor. Ga het nu luisteren laat zo wel weten wat ik ervan vond.

Zelfs als je erop voorbereid bent, schrik je van dat nummer...

Bij Decades heb ik dat trouwens totaal niet. Kan het me wel voorstellen bij bepaalde JD-nummers, bij die eigenlijk niet echt. Terwijl ik toch iemand ben die dat snel heeft...

Zit nu op 3.40min in dat nummer maar durf het niet verder te luisteren. Jezus christus zeg....