Joy Division - Closer (1980)

Ik zie het aan jouw haren.

Even doorbijten.

Ik probeer het morgenmiddag wel eens af te luisteren, dit soort nummers kan ik absoluut niet hebben s'nachts. Dan krijg ik waarschijnlijk nachtmerries.

Hakt er wel in.

Ik raad Mass Production aan van Iggy Pop, wanneer je net een trauma in je leven te verwerken hebt gehad en dan alleen 's nachts

Bepaalde nummers van Swans doen het altijd goed, zo krijg ik ook kippevel van Horse Latitudes van The Doors.

Swans kan je iedere keer weer grijpen ja, merg en been muziek. Niet altijd even gemakkelijk, en kippenvel factor ook niet altijd. Kippenvel is voor mij toch voorbehouden aan iets wat naast duister en naakt toch vooral euforisch mooi is.. dat is de absolute climax voor mij. Helaas staan er op Closer iets te weinig van dat soort nummers, maar The Eternal is een hele mooie bijvoorbeeld.

The Eternal is het perfecte voorspel voor Decades.

Eerst het verlangen naar de eeuwigheid, vervolgens de angst voor het eindige.

Mooi gezegd.

Misschien heb ik meer met het verlangen Maar het kan ook dat Decades me niet zoveel doet, kan nooit zoveel met de structuur van dat nummer.

Dan ben jij misschien wel meer een romanticus, en ik een pessimist.

Ik ben zeker een romanticus, check! Tenminste, toen ik laatst nog eens de 6 (?) basis persoonlijkheidstypes doorliep in een of ander beroemd psychologisch boekwerk.

Leuk dat je mijn boeken leest.

Ah! Was jij dat? Leuke theorie inderdaad, grenst weliswaar aan astrologie, maar desalniettemin..

Het is me net gelukt om het af te kunnen luisteren.. En jezus wat een lange zit was dat nummer zeg.. Vond er ook geen zak aan en doodeng op sommige stukken. Je hebt echt lef als je dat nummer midden in de nacht keihard gaat draaien. Ik hoef het ook geen 2e keer te horen, ook omdat ik dat gegil heel vervelend en eng vind.

De eerste keer hoorde ik het ook midden in de nacht; koptelefoon op en een aantal biertjes geconsumeerd.
Laatste bierflesje de volgende dag van de vloer kunnen vegen.

Ik ga het nummer thuis in de huiskamer een keer opzetten denk ik. Wel leuke achtergrondmuziek voor onder het eten ofzo....

Tja, Closer zet ik ook niet snel onder het eten op.

Ga je gegrilde sprinkhanen eten of zo? 't is niet echt muziek voor spareribs of saté!

Nou, misschien als je de stokjes laat zitten

Here are the young men, the weight on their shoulders....

Ik kan er inkomen dat je de rillingen krijgt van Epie en Epie of het zuur krijgt bij het aanhoren van een BZN-meezingertje, maar de enige rillingen die ik krijg bij het aanhoren van JD is door het geniale wat in deze nummers zit. Nooit niet het gevoel gehad dat er iemand achter mij stond hoor )

Veel fanboys hier, weinig tegengas. Jammer, want zo lijkt het alsof dit album niks verkeerds kan doen. Zwaar overschat album. Daar waar Unknown Pleasures nog een aantal goede nummers bevat en geen slechte nummers, is het hier omgedraaid. Ik kom slechts tot 2½ goede nummers (waarbij Decades de halve is). Voor de rest is het worstelen. Duistere, slaapverwekkende composities en een zanger waar alle fut uit is. Voor velen is dat de sleutel tot de plaat, voor mij zorgt het ervoor dat de plaat onmogelijk genietbaar is.

Wil je zo vriendelijk zijn om ons de twee hele goede nummers mee te delen?

Ik gok op het minder duistere Isolation en het minder slaapverwekkende Heart and Soul.

Tuurlijk wil ik dat. The Eternal (was ook mijn hoogstgenoteerde Closer-nummer in mijn JD-top 10 van mei jl.) en Twenty Four Hours. Ook Heart and Soul zou ik nog kunnen noemen, maar echt onder de indruk ben ik daar niet van. 6 t/m 9 zou dan ook een dikke voldoende krijgen.

Voor een deel wat C93 schrijft, kan ik me in vinden. Kant 1 van deze LP heeft me nooit echt gegrepen. Isolation sist me teveel; en alleen A Means To An End vind ik een echt sterk nummer.
Kant 2 begint wel prachtig met H&S, en bevat het monumentale The Eternal.

Is de afsluiter van het album een laatste schreeuw om aandacht van Ian Curtis, voor hij bezwijkt onder de druk (?) :

Here are the young men, the weight on their shoulders

Hmm, ik werd vooral heel slaperig van het monotone gedreun op de achtergrond, af en toe schrik ik wakker van een schreeuw, wel leuk. Dan roept The Carny van Nick Cave toch meer bij me op, wellicht een ander gevoel, maar toch ook niet euforisch.

Slowchat verwijderd.

Potverdorie, schrok ik gisteren toch even toen ik het commentaar las over ‘Closer’ in ‘100
Top Albums’ (bijlage krant De Morgen in 2003):

Citaat:

Zeker, de lp bevat tal van verwijzingen naar zelfmoord en dood, maar men mag ook niet overdrijven. Er werd – zo verklaarden de leden later – veel te veel gezocht achter elk woord. Een mooi voorbeeld was de afsluiter ‘Decades’, waarin Curtis zong: “Here are the young men, a weight on their shoulders.” (sic) Die zinsnede werd natuurlijk uitgelegd als het leed van de wereld dat op zijn schouders drukte, terwijl het enkel verwees naar de zwarte lange jassen die toen in manchester gedragen werden en die zeker wanneer het regende veel wogen!

’t Is maar dat de geloofwaardigheid van dit artikel geweldig onderuit gehaald werd door tal
van fouten (het gebruik van de bandnaam Warshaw, het nieuws dat de overige groepsleden
van Curtis’ dood hoorden terwijl ze het album aan het mixen waren…)

Dan nog kan het om een beeldspraak gaan toch?

"Pushed to the limit, we dragged ourselves in. Watched from the wings as the scenes were replaying." Dit ging erover dat Manchester United tot het uiterste was gegaan terwijl ze achter stonden tijdens de halve finale voor de FA cup. De vleugelspelers zagen daarop steeds opnieuw de bal met succes door het midden gaan waaruit doelpunten ontstonden met als gevolg dat de club zich nog net de finale van de FA cup insleepte.

Correct me if I'm wrong, please do so.