Dream Theater - Dream Theater (2013)

Ik moet het album nog beluisteren, maar voorgaande reviews schetsen wel een helder beeld over wat ik mag verwachten. In hoofdlijnen: meer van hetzelfde. In detail: een nieuwe variant op het bekende DT thema. Geen wereldschokkend album, noodzakelijk voor de fan, leuk voor de liefhebber en zelfs een prima album voor de kennismaker van deze band.

Toch teveel eer vind ik voor Neal Peart

Mike en Neil behoren zeker wel tot de top van het slagwerkensemble. Althans, dat van de rockarena.

Al met al ben ik zeer in mijn nopjes met deze cd. Zoals gezegd, het luistert allemaal wat makkelijker weg. Wellicht vind niet elke DT fan dit ok. Het gekke is dat ik, hoewel ik een enorme fan van ze ben sinds 1993, de cd's niet zo heel vaak draai. Dat heeft er volgens mij mee te maken dat deze muziek zich niet zo leent om tijdens werkzaamheden te draaien. Het is echte luistermuziek waarvoor je rustig moet gaan zitten en luisteren. Met deze wat toegankelijker (nou ja....) plaat kan hoeft dat niet zo.
En het klinkt nog steeds als Dream Theater.
Het intro klinkt als Savatage (en dat is geen schande ).Daarna opent het album spetterend met The Enemy Inside met lekker gitaarwerk van waarde heer Petrucci. The Looking Glass is ook een fijne (power) ballad.
De eerste parel van deze cd vind ik wel Enigma Machine. Een instrumentaal van het hoogste niveau. Het intro en vooral het stuk na dat mooie basloopje van Myung is errug gaaf.
De band neemt dan wat gas terug met het nummer The Bigger Picture, wederom een mooie ballad.
Behind the Veil is ook weer een op en top DT nummer, vooral het intro is mooi. Surrender to Reason is een mooie Rush song dat vervolgens transformeert in Dream Theater nummer .
Along for the Ride klinkt ook lekker. Niet alle ballads van DT vind ik goed, maar op deze cd zijn ze allemaal goed te pruimen.
De tweede parel is dan de afsluiter.
Een mooi bombastisch begin, een lekker heavy vervolg, gevolgd door een geslaagde overgang naar het klassieke middenstuk. Myungs bas kondigt vervolgens weer een heavy stuk muziek aan, erg gaaf gedaan. Meneer LaBrie laat hier echt wel zien dat het een goede zanger is. En dan denk je dat het nummer afgelopen is, maar na dan start een fraai stukje muziek (met alleen Rudess en Petrucci).
Kortom, dit album kent flink wat kippevel momentjes en dat zegt wel wat! 4.5 sterren.

Met alle respect maar Mike was nog vloeibaar toen [i]A Farewell to Kings al spetterend uit mijn speakers kwam. Mike is goed, maar mag de veters nog niet strikken van Neil

Met Neil eens, heb beide drummers verschillende keren live gezien. Er gaat niets boven Neil.

Ik heb ook beide drummers meerdere malen live gezien en dacht ook dat Neil de beste was. Maar vlak Mike niet uit, ik heb dat optreden gezien in de Boerderij (Portnoy, Sheehan, MacAlpine & Sherinian) en daar sta je natuurlijk vlakbij en wat ik daar hoorde en zag was ongekend! Maw, wellicht is Neil de betere, maar de verschillen zijn zeer klein.

Je hoort mij ook niet zeggen dat Mike geen goede drummer is. Ik heb hem ook gezien in 013 met Transatlantic. Fantastisch.
Toch kies ik voor Neal Peart. De eerste keer dat ik hem Life zag, Ahoy, Moving Pictures Tour, 1981, was de kennismaking met iemand die een band echt beter maakt. Zijn drummen was functioneel en virtuoos tegelijk.

Helemaal gelijk vanwijk. Wat een ritmes die drummer heeft echt super top!! Je ziet hem nagenoeg niet, maar hoort hem des te beter

De plaat valt mij niet mee. Het klinkt zeker niet slecht, maar een echte geweldige plaat is het niet geworden. Opzich doet Mangini drummend weinig tot niks onder voor Portnoy, maar DT mist toch wel een andere kwaliteit van Portnoy. Hij wist hoe een plaat moest klinken. Productioneel, maar ik denk dat hij op songwriters gebied ook best wel een aardige vinger in de pap had. De twee platen zonder Portnoy zijn gewoon een klapje minder dan de platen daarvoor in mijn beleving.

Twaalfde album alweer, met de band goed in vorm. Alle bekende elementen komen langs, wat dat betreft biedt de plaat weinig verrassingen, maar het songmateriaal zit meer dan degelijk in elkaar en productioneel klinkt alles geweldig. Qua sfeer en teksten is alles ditmaal iets luchtiger dan de meeste voorgaande albums. Bepaalde songs zijn ook wat meer toegankelijk, vooral door de goed in het gehoor liggende zanglijnen en bepaalde poppy refrereintjes. Al met al een zeer verzorgd, lekker album, met als enige klacht dat de band wellicht iets te doordacht klinkt en teveel op safe speelt. Een instrumentaal nummer hier (Enigma Machine), een epische afsluiter daar (Illumination).

Dit album gaat niet veel meer uit de kast gehaald worden. Wat een absolute tegenvaller is dat nieuwe Dream Theater-album zeg!

Toen een vriend van me me vertelde dat het nieuwe album niet zo erg goed is (hij had hem al eerder) geloofde ik dat voor geen meter. ik dacht ik nog: het zal misschien nog wel meevallen.

Het valt niét mee.

Maar 3/4 van dit album is allesbehalve een cadeau. Met absolute dieptepunten: 'The Enemy Inside' of ook hoe stapel je zowat alle cliché's van het genre op in één compact nummer dat eigenlijk nergens heen gaat en heel erg veilig klinkt., 'The Bigger Picture' - geeeeuw!!! - en 'Along for The Ride' .

Met 'Behind the Veil' worden de meubelen nog enigszins gered en de epic - mééstal een hoogtepunt op een Dream Theater-album heeft zo zijn momenten maar is niet meer dan een goede poging toch zeker vanaf 'The Pursuit of Truth' (maar daar moet je dan wel 12 minuten, een tenenkrommende strijkersectie incluis, voor uitzitten) ...

Natuurlijk is het niet ronduit slecht. Maar dit album is zo voorspelbaar, veilig, veel te veel van hetzelfde en klinkend als een slechte kopie van Dream Theater en o zo braaf. Hier wordt géén enkel risico genomen en sommige nummers zijn an sich misschien wel goed maar verbleken stuk voor stuk bij de oudere Dream Theater-albums van voor 'Black Clouds...'

Jammer.

van voor systematic chaos, van voor octavarium, zelfs voor train of thought (aangezien dat gewoon een album vol met the glass prison varianten is)

Toch zijn er veel mensen en reviewers die dit een geweldige plaat vinden. Zelfs Bilboard heeft er een stuk aangewijd. Lijkt er op dat de band meelift op het succes van Rush, wat ze overigens van harte is gegund. Ik had al de nodige kritiek op Black Clouds and Silver Linings, maar die plaat was toch wel een klap beter dan deze en de vorige plaat van de heren.

So right... 6 Degrees was het laatste écht geïnspireerde werk. ToT vind ik misschien wel het zwakste album van ze, alleen de laatste 2 nummers zijn van een hoog niveau. Verders een hoop saaie riffs en onsamenhangend gebeuk... net als The Glass Prison idd... dat op zijn beurt weer het enige zwakke nummer op 6 Degrees is (om mezelf niet al te opzichtig tegen te spreken...).

Eerste luisterbeurt van dit album viel me niet mee, maar dat is altijd het geval bij DT. Ik stoor me extra aan LaBrie als hij catchy zingt. Geluidsproductie is ook wel eens (veel) beter geweest. Kan er verder nog weinig over zeggen.

Inderdaad. De band speelt al zeker vijftien jaar op safe.

Ik vind het een best aardig album. Maar verrassend of intrigerend vind ik het allemaal nergens.

Ben het geheel met u eens. De inbreng van Portnoy mis ook ik gigantisch. De ruwere en hardere kant van zijn inbreng annex producties zijn voor mijn persoonlijke smaak een groot gemis. De ruimte die muzikaal nu is ontstaan wordt voor mij althans teveel gevuld met synthesizer shit (koorachtig gejank). James La Brie en zijn teksten zijn wel wat beter te horen dan anders. Niet hun beste album. Volgende keer wat beters a.u.b.

Een nieuwe DT, en wat kijk ik daar toch elke keer weer hard naar uit!

Bij de vorige 2 albums heb ik zowat gemengde gevoelens gehad, niet wegnemend dat er zeer goede nummers opstaan, maar het niveau tussen deze goede nummers en de rest (om het zo te zeggen) was me soms te hoog. Dat mindere werk laat ik ook bijna altijd links liggen.

Ik heb mezelf ervan weerhouden om te vroeg een mening te geven. Nadat ik deze plaat gronding heb laten inzinken moet ik tot de conclusie komen dat ik zeer aangenaam verrast ben! De gekende DT-stijl, die ook met dit album (en waarschijnlijk deels door de komst van Mangini) weer een beetje verder is geëvolueerd, is echt fris om aan te horen.

"Dream Theater" is een zeer constante plaat met een zeer degelijke lijn doorheen het album. De hits, waarbij ik denk aan een The Enemy Inside, zijn zeer toegankelijk, leuk en aangenaam om te luisteren. De ballads zijn niet tenenkrommend slecht en The Bigger Picture vind ik zeer leuk om te luisteren. Mooie zanglijnen, frisse en leuke solo, al bij al een goed nummer.

De uitspringers zijn de progressieve bolwerken zoals Behind The Veil, Enigma Machine en Illumination Theory. Behind The Veil is met zijn hoog rockgehalte samen met Illumination Theory mijn favoriete nummer van het album.

Illumination Theory wil ik even individueel toelichten. Wat een heerlijke epic weer! De zware riffs die vanaf de intro onmiddellijk je gehoor bombarderen zijn heerlijk hard en bouwen steeds voort op elkaar tot aan de climax, vlak voordat LaBrie invalt. Deze intro behoort voor mij zeker tot het leukste werk van DT. Je voelt gewoon dat Petrucci zich enorm amsueert hier. Het orchestraal intermezzo is prachtig en als LaBrie dan weer overneemt op de baslijn van Myung gaan mijn nekharen altijd weer overeind staan. Prachtig! Het einde is wat melig (ook bv het refrein van Behind The Veil) maar dat vergeef ik ze graag.

Dieptepunten van het album vind ik Surrender To Reason en Along for The Ride. En de titels van de nummers, hard is daar ook niet over nagedacht. Goed, qua teksten moet je natuurlijk niet naar DT luisteren, maar wordt het niet eens tijd om daar eens wat meer moeite in te steken?

Algemeen gevoel bij deze plaat: Fris, aangenaam en toegankelijk. Hoog Rush-gehalte bij sommige nummers. Rudess is wat minder aanwezig, jammer. Aan de andere kant komt Myung zeer goed uit de verf. Progressieve meesterwerken gecombineerd met voornamelijk degelijke powerballads.

Voor mij is dit het beste album sinds Octavarium, vandaar een dik verdiende 4.5 ster.

Veel symfonische progrock vind ik erg uit de tijd klinken. Mijlen ver verwijderd van hoe een moderne rockplaat moet klinken, vind ik. DT was daar altijd de uitzondering op en ik denk dat dit grotendeels te danken was aan Portnoy. Hij weet hoe een DT plaat moest klinken waarin alle elementen zaten uit het verleden, maar ook elementen uit het heden. Klanktechnisch, waar wel wat meer keyboards en waar wat meer gitaar voorin de mix. Hij heeft daar wel gevoel voor en dat is nu weg.

Ik wil het graag goed vinden, maar na intensieve beluistering moet ik constateren dat ik dit met Systematic Chaos het zwakste vindt dat ik ken van DT tot nu toe. Waarmee ik wil zeggen dat het gewoon middelmatig werk is. Ik denk een krappe 3 sterren.

En het blijft apart voor een band die voornamelijk wordt veroordeeld of geprezen om hun overtredingen van de snelheidslimieten op het moeilijkste raceparcours aller tijden, het probleem zit 'm gewoon in de melodieën, zowel van de zang als van de muziek. Er blijft bij mij bijna NIETS hangen.
Op het vorige album stonden tenminste nog een paar enorme uitschieters met Breaking all Illusisions, Bridges in The Sky en Outcry als belangrijkste pijlers. Dit album brengt voor mij niet één nummer dat ik eventueel zou willen inpassen in één van de topalbums...

Jammer.

De afgelopen weken heb ik mijn score stapsgewijs van 4,5 naar 3,5 verlaagd, precies om die reden. Er blijft weinig hangen, de composities missen gewoon net dat beetje extra. Het klinkt na herhaaldelijke beluistering wat vlak en eentonig. Illumination Theory blijft met afstand mijn favoriete track, daar gebeurt tenminste wat. Net als in Enigma Machine trouwens, maar de rest is toch minder.

Dat had ik ook met Gavin Harrison toen ik die voor het eerst live mocht zien.

Ik denk dat de titel een boodschap is dat dit het nieuwe DT is, de nieuwe sound.
Weliswaar zijn het in vergelijking met alle andere platen van de band veel meer songs
waar leuke instrumentale stukken in en omheen zijn gebouwd i.p.v. dat het grotendeels ging
om het instrumentale gedeelte van de muziek.

In die zin is het album iets simpeler dan wat we van DT gewend zijn, maar het luistert wel veel lekkerder weg dan iedere andere DT-plaat. Alleen Images and Words komt wat dat betreft in de buurt. Drumwerk van Mangini is veel meer in dienst van de song dan dat dat bij Portnoy het geval was. Dit mis ik enerzijds wel, maar ik probeer dit ook echt te zien als een nieuwe Dream Theater en dan is dit album gewoon een lekkere progressieve powermetal plaat. Niveau is over de hele plaat gezien vrijwel gelijk en de dynamiek klopt ook. Sound ook niks mis mee.

We kunnen met zn allen over 5 albums nog steeds de vergelijking met Portnoy trekken, maar dat is zinloos. DT was grotendeels een product/projectie van Portnoy's creatieve meesterbrein dus logischerwijze gaan er wel dingen veranderen als zo iemand weg is. Dan is er de keus of zo'n band stopt of er nieuw en ander leven inblaast meer gebasseerd op de creativiteit van de rest van de band. En dan is dit wat er op dat moment uitkomt. In mijn oren nog steeds vele, vele malen beter dan 99% van wat er word uitgebracht in de muziek-industrie en ook zeker beter dan een groot deel van de albums mét Portnoy.

Het is gewoon anders, maar aangezien DT bij mij al jaren niet meer in de playlist stond omdat ik gewoon beetje zat was van het intensieve luisteren (het meeste werk van de band zet je niet als achtergrond-deuntje op) ben ik erg blij met dit album op dit moment. Het is luchtiger, luistert makkelijker weg en bevat nog genoeg virtuositeit voor een echte DT-liefhebber. Daarnaast zit er wat meer gevoel in deze plaat dan in de meeste andere platen, het is veel minder klinisch en dat klinische is precies wat mij vaak tegenstaat bij veel werk van DT.
Het is dan even leuk om te luisteren hoe bruut die jongens hun instrumenten beheersen, maar het raakt niet. Op dit album is dat voor mij heel anders en raakt het me wel. Veel gelezen kritiek is dat de nummers niet blijven hangen, maar dat vind ik erg vreemd aangezien het juist veel makkelijker te behappen melodieën zijn en de nummers veel meer draaien om de song. Bij mij hangt het namelijk wel al dagen in mijn hoofd.

Als ik favorieten zou moeten aanwijzen dan steken 'The Bigger Picture', 'Behind the Veil' en het epische 'Illumination Theory' er voor mij uit. Maar de synth-solo van Rudess in 'Along for the Ride' is ook een hoogtepunt. Nou ja, over smaak valt niet te twisten, maar ik vind dit een top-release en voor mij zonder twijfel de beste sinds Train of Thought.

Fraai verwoord Ragnorok! Helemaal mee eens, zie ook mijn mening over deze cd op 6 oktober j.l.

Ik heb zelf het vertrek van Portnoy nooit beschouwd als het einde van Dream Theater, en ik vond (en vind) A dramatic turn of events een geweldige plaat, dus ik begon aan dit nieuwe album zonder enig vooroordeel. Toen ik echter The enemy inside te horen kreeg vond ik dat "een nummer dat degelijk is maar noch qua melodie noch qua arrangement noch qua solo's spectaculair, een beetje dertien-in-een-Dream-Theater-dozijn" zoals ik eerder schreef, en het album als geheel is mij daarna toch behoorlijk tegengevallen. Sterker nog, na tien à twaalf keer draaien vond ik The enemy inside eigenlijk nog het beste nummer van de plaat, bepaald geen goed teken. En mijn grootste bezwaar daarbij is ook al door Grafmat en DargotDT op 14 en 15 oktober naar voren gebracht: de melodieën van zowel zang als muziek blijven niet of nauwelijks hangen.
        Nog eens tien of twaalf luisterbeurten later ben ik er toch iets positiever over. Met name de eerste vier nummers vormen een zeer sterk geheel, en waar er daarna af en toe meer ballads dan balls verschijnen blijven er wel steeds goede melodieën (die inmiddels dus wel wat meer zijn blijven hangen). Het lijkt wel alsof de nummers hier wat gewoner en wat minder overdonderend worden, hetgeen drie mogelijkheden biedt: a. ik hoor dat helemaal verkeerd (en die mening zullen vele vijf-sterren-stemmers hier toegedaan zijn), b. het is een incident (en de volgende plaat wordt wellicht weer een shredder à la Train of thought), of c. dit is een nieuwe richting en hun komende albums zullen nóg minder onvoorspelbaar worden.
        Ach, allemaal nog te vroeg om te oordelen. Van zeer negatief is mijn mening dus verschoven naar gematigd positief, en omdat het Dream Theater is zoek ik sowieso altijd naar aanknopingspunten om hun werk mooi te vinden en ervan te genieten, maar het is toch een beetje an uphill battle, en de tijd zal moeten leren of dit album nog vaak uit de kast komt.
        O ja, dat slotnummer.… Moeilijk om er wat van te zeggen; het is evident als magnum opus opgezet, maar ook na al die luisterbeurten blijft het wel èrg los zand. Het begin is nog uitstekend met heerlijk orgelwerk, maar na de orkestrale passage raak ik de draad enigszins kwijt, en hoewel ik LaBrie's zang na al die jaren inmiddels (eindelijk) wel goed kan hebben is die "you'll ne-ver know" op 17'40 echt tenenkrommend. Gelukkig brengt Petrucci's fraaie eindsolo dan weer een beetje soelaas, maar als geheel blijf ik toch mijn twijfels houden over deze finale.
 

Die "you'll ne-ver know" vind ik net het beste moment van het album

Een voorlopig kritische mening...

Wat me opvalt is dat 5 van de 8 tracks relatief toegankelijk en catchy klinken, en het is alsof ze dat met de drie overige nummers (de instrumentals en het slot) hebben willen compenseren. Deze zijn namelijk los zand.

Ik vind dit jammer, omdat de kracht van Dream Theater in de de opbouw en architectuur van hun songs ligt -- weinigen beheersen de kunst van het lange-nummers-schrijven beter. Wat dat betreft vind ik het leeuwendeel van dit album niet uitdagend genoeg en te recht-toe-recht-aan, terwijl de drie "outsiders" juist een ratjetoe zijn. Binnen Illumination Theory komen me toch een partij lelijke riffs voorbij... die ook nergens terugkeren. De "urgency" ontbreekt.

Ook had ik bijv. verwacht dat de 3 korte movements uit de False Awakening Suite elders op het album weer opgepakt zouden worden (bijv. in het slotakkoord). Nu is de albumopener echter een gemiste kans -- enkele schitterende stukken, maar het leidt uiteindelijk nergens toe. (Of ik moet iets gemist hebben.)

De productie is voor DT-begrippen onvoldoende. Ik heb te veel moeite met het herkennen van Petrucci's spel tijdens de snelle en gecompliceerde stukken. De synths zijn moeilijk hoorbaar, overigens niet altijd een nadeel, en LaBrie's vocalen klinken "compressed".

The Bigger Picture en Surrender to Reason kunnen mij nog het meest bekoren. Ze liggen wat in het verlengde van "This is the Life" en "The Best of Times" van ander recent werk. Als progressieve muziek niet volledig bevredigend, maar binnen een rockballad-kader puike nummers, juist door die prog-invloeden die er toch her en der inzitten, met name in de opbouw.

Wat me verder teleurstelt, is dat ondanks de meer song- en refrein-georiënteerde aanpak de zanglijnen niet uitblinken in herkenbaarheid of gedenkwaardigheid. Dat is ook niet vreemd, want dat is nooit DT's sterkste kant geweest. Ze blinken uit in aspecten die ze op dit album m.i. meer dan ooit achterwege laten: lange nummers, een coherente structuur, een kraakheldere en superstrakke productie, focus op instrumentaal spel i.p.v. vocalen.

Ook het veel geprezen The Enigma Machine haalt het naar mijn mening niet bij vroegere instrumentals. Het is alsof LaBrie een dag vrij had en ze het daarom maar instrumentaal hebben gelaten. Veel van de stukken klinken kaal en overbodig, en met Erotomania ook in je bezit hoef je dit nummer eigenlijk nooit op te zetten.

Waarschijnlijk zal ik na wat nadere luisterbeurten weer enigszins bijdraaien, maar het staat al wel vast dat dit werk in het "rechterrijtje" van hun oeuvre terechtkomt.

Blijf erbij dat men niet genoeg los lijkt te kunnen laten dat DT niet meer dezelfde is als met Portnoy. Ik denk dat Petrucci, Labrie, Rudess en Myung ook beter een andere bandnaam hadden kunnen verzinnen zodat ze niet continu vergeleken zouden worden met hun eerdere werk. Ik vind zelf dus dat deze laatste 2 platen 2 van de beste van DT zijn, maar zie het ook een beetje naast hun eerdere werk. Enige wat enigszins lijkt op deze laatste twee is Images and Words, die ook meer rock-geörienteerd was. Daarna is DT meer richting de metal gegaan en misschien staat veel van jullie dat ook een beetje tegen. Want deze laatste 2 platen zijn toch echt uitzonderlijk sterke en knappe progrock-platen, maar de wiskundige metal mist inderdaad. Persoonlijk had ik daar ook al wel beetje genoeg van gehad de afgelopen jaren van de band. Dit is lekker luchtig, mooie en catchy melodieën en een overall optimistische sfeer. Ik hoop dat ze op deze manier doorgaan!

Dream Theater is in mijn beleving altijd al een metalband geweest. Pull Me Under had een straffe polka aan boord nota bene.

De nieuwe is een onvervalst stukje degelijkheid. Degelijk is het woord dat maar door mijn hoofd blijft rondspoken. Verrassend, gedurfd of gewoon opzwepend? Eigenlijk niet. Op een aantal momentjes na dan. De Rudess-solo's bijvoorbeeld. Door velen hier gehaat, maar ik smul ervan.

Dream Theater staat voor kwaliteit en levert in dat kader eigenlijk (opnieuw) een soort dertien in een dozijnalbum af. Leuk voor de fans. Vooral voor tijdens het afwassen of het schoonmaken. Meer dan dat is Dream Theater in mijn beleving eigenlijk al heel lang niet meer.

Dit en het vorige album bevatten nog altijd meer metal- dan rock-elementen, als je het mij vraagt. 't Is wel wat lichter geworden, maar 't is nog steeds overwegend metal.

Dit album heeft wel vaag iets weg van een "nieuwe richting", maar A Dramatic Turn of Events had net zo goed met Portnoy gemaakt kunnen worden. Opnieuw -- een aantal vernieuwinkjes, maar nog steeds overwegend wat we al jaren van ze gewend zijn.

't Ligt er natuurlijk allemaal maar aan welke subgenres voor jou illustratief zijn. Vergeleken met de écht brute metal is Dream Theater nooit ook maar een beetje metal geweest.

Precies... genre's zijn latig te definiëren en voor bijna niemand hetzelfde. Er is altijd baas boven baas en er zijn natuurlijk tal van bands die veel hardere, ruwere metal maken dan DT ooit gedaan heeft.

En ik vind toch echt dat deze laatste plaat vooral wel behoorlijk anders is dan andere DT-platen. De melodie en song staan gewoon veel meer in het licht dan op voorgaande platen. Maar hej, muziek is nou eenmaal iets wat enorm persoonlijk is, dus voor jou kan het 13 in een dozijn zijn, maar voor mij is het precies de goede vernieuwing.