Camel - Mirage (1974)

De livealbums:

1978 - A Live Record (wat mij betreft het hoogtepunt, met een integrale versie van The Snow Goose)
1984 - Pressure Points (met de allermooiste versie van Lies)
1992 - On The Road 1972 (beginperiode, redelijk)
1993 - Never Let Go (uitstekend, veel Dust And Dreams)
1997 - On The Road 1981 (lastig te krijgen, maar zeer de moeite waarde, veel werk van Nude)
1994 - On The Road 1982 (eveneens lastig te krijgen, veel tracks van Single Factor)
1998 - Coming Of Age (uitstekend, veel van Harbour Of Tears )
2000 - God Of Light (ok)
2001 - The Paris Collection (uitstekend, met een bijzonder mooie en acoustische versie van Slow yourself down van hun debuut)

En voor de echt fans, zijn er Footage I en Footage II en Curriculum Vitae met talloze livefragmenten, clips etc. uit de begin- en latere periodes. (Wistler Grey en BBC opnamen etc.).

Onder andere Bardens/Ferguson/Ward/Latimer periode maar ook Bardens/Latimer/Ward/Sinclair/Collins.

Van de jaren tachtig, is er de Pressure Points-dvd/video en van de jaren negentig de Comig of Age-dvd.
Er komt overigens een nieuwe dvd, met opnamen uit 2003.

Zeer hoogstaande (meestal) instrumentale muziek. De symfonieën bevallen mij soms meer dan die van Yes. Geweldig opgebouwd en subtiele overgangen. Zeker een van m'n favoriete progrock-albums.
Ook de bonustracks zijn een meerwaarde. Klasse.

Camel is een stuk melodieuser dan Yes is. Daarnaast kan ik niet naar Jon Anderson luisteren.

Ik heb hetzelfde 'probleem'. De zang van Camel - als die er al is - past bij de muziek. Zelfs de zanger van Van der Graaf kan ik pruimen. Maar Jon Anderson is met z'n hoog stemmetje soms irritant.

Fraaie Camelplaat uit hun voor velen meest inspirerende periode . De britten die zich heerlijk uitleven in veelal knappe progessieve / jazzrock achtige muziek , komen hier met een plaat die boordevol positieve energie zit . Nooit te hoogdravend , back to earth , maar technisch uitstekend neergezet . Stijlbroeders als Yes en Genesis waren commercieel een stuk succesvoller , maar dat zat 'm ook in de presentatie en het visuele schouwspel op de buhne .
Camel was vooral een muzikantenband , zonder opsmuk en enig commercieele doelstelling .
Niet helemaal tijdloos is Mirage overigens , want het is echt een 70's plaat , maar nogmaals met veel flair . Andy Latimer is een heerlijke gitarist , die in stijl aan David Gilmour doet denken . Veel gevoel voor melodie en passioneel .
Favorieten hier ; Earthrise en het nog altijd prachtige epos Lady Fantasy .

In de jaren 70 was Camel zeker beter dan Yes en op het podium bliezen ze bands als Genesis en Pink Floyd simpel weg.
Ik denk dat Camel de beste live band ooit is. of het zou de Allman Brothers moeten zijn?

Ik vind mirage een van de beste albums door hun gemaakt.Favorieten zijn Nimrodel en Lady Fantasy.
Al heb ik een lichte voorkeur voor hun eerste album omdat die puurder is en tijdlozer.

Bands als Genesis en Pink Floyd wegblazen?? Komaan, heb je wel ooit live werk gezien van Genesis? Camel is fantastisch maar als het op live werk uit die tijd komt dan is Gentle Giant nog een klasse sterker.

Ik heb Camel ook hoger zitten, en zeker op het gebied van instrumentbeheersing blazen ze Floyd en Genesis wel weg. Gentle Giant gaat wat dat betreft nog weer een stapje verder.

Heb je wat dvd werk gezien van Genesis? Soms echt magistraal werk. Uiteraard is Camel ook niet te onderschatten.

Sorry ben het er ook echt mee eens... Camel was de enige symfo band uit die tijd, die echt rockte...

Tull rockte ook wel, maar was niet echt symfo...

Tsja instrumentbeheersing is leuk en aardig, maar het moet wel een middel blijven om tot een mooie compositie te komen. Zowel camel als genesis hebben mooie composities gemaakt.

Zeker weten. En beide live werkelijk subliem.

Maar niet zo subliem als Gentle Giant

Tja, Gentle Giant, die konden ook wel rocken... Maar toch, Camel blijft (vnl. als kwartet) de best rockende symfoband uit begin jaren zeventig... Alleen de eerste versie van Journey kwam enigszins in de buurt...

Kansas kon overigens ook flink tekeer gaan...

Om live werk van elke willekeurige band met dat van Gentle Giant te vergelijken is bijna onmenselijk, Die gasten konden er wat van zeg.

Dit is een magisch mooi album, vooral Nimrodel... en Lady Fantasy zijn prachtig. Freefall zorgt voor een lekker rockent begin en Supertwister laat je helemaal in de sfeer komen die het album zo magisch maakt.

De bonustracks zijn trouwens best de moeite waart.

Ik denk dat het tijd word om ook iets van Gentle Giant te kopen, Welk Album van hun is een echte aanrader ?. Van Genesis heb ik zo ongeveer alles, daarvan vind ik Seconds Out het beste live album. Genesis is Technisch gezien misschien even goed, maar Camel legt er veel meer gevoel in. Maar dat is persoonlijk.

Da's een moelijke vraag... Ze begonnen met symfo (eerste paar albums) en gingen langzaam richting jazz/fusion om daarna met hun laatste platen in de pop te belanden...

Ik zou zeggen: Gentle Giant, Free Hand, Power & The Glory, Three Friends en In A Glass House

De bonustracks van deze plaat zijn meer dan de moeite waard... De livetracks zijn van goede kwaliteit... Alleen is de Lady Fantasy-bonus track echt alleen voor de zeer geoefende luisteraar... De mix is iets anders dan de originele.

Ik hoor het verschil nooit echt, maar ik heb er ook nog nooit intensief naar gezocht. Ik vond het ook niet zo erg om dat nummer nog eens te horen na de (inderdaad erg goede) live uitvoeringen.

Ik heb zelf alleen (nog) Three Friends en vind die goed te doen.

Ik persoonlijk zou beginnen met de platen uit 1972. Octopus en Three Fiends. Daarna kan je rustig verder bouwen. Three Friends vind ik zelfs geniaal.

Inderdaad best een geniaal album, dat Three Friends.

Lady Fantasy was het eerste nummer dat ik ooit hoorde, terwijl ik in een grote staar naar die intrigerende hoes zat te turen (zonder filter ). Daarna alles verzameld en de band talloze keer live gezien en geinterviewd. Muziek met een ziel. Latimer staat dan ook hoog in mijn gitaristen top 10. Zijn gevoel voor timing, gecombineerd met virtuositeit en melancholie is ongeëvenaard; raakt tot op het bot. Hij is lang ziek geweest, maar gelukkig weer hersteld (meer info: Camel website). Hij is zelfs voorzichtig weer een album aan het voorbereiden.
Maar laten we ook de andere muzikanten niet vergeten: Bardens (samen met Latimer de Lennon / McCartney van de progrock) en drummer Andy Ward. Ik heb niet zoveel met drummers, behalve als ze een eigen geluid hebben, zoals Ward (wat mij betreft in het rijtje Neil Peart, Cozy Powell, John Bonham, Brian Downey en Ian Paice) . Hij is niet supersnel, slaat niet buitengewoon hard, maar je herkent zijn roffel uit duizenden. En waar het hier om gaat: Mirage? Geen fata morgana, maar een sprookje uit duizend en een nacht.

Helemaal met je eens hmaeghs wat Andy Ward betreft. Fantastische drummer, uit duizenden herkenbaar en wat swingt die man!

Valt me op dat iedereen zo vol lof is over Peter Bardens, maar dat niemand ook maar de eerste twee solo-albums van hem kent...

Voor Camel, had Bardens er al een hele carriere op zitten bij verschillende bands (Them, Peter Green etc...) en zijn eerste twee solo-platen zijn pre-Camel.
Je hoort daar al wel elementen die later in Camel terug zouden komen...

Van Pete Bardens ken o.a. ik The Answer (wel met een andere - mooiere - hoes dan die op MuMe). Een echte jamplaat, niet echt te vergelijken met zijn meer melodische bijdragen aan Camel.

Ik vind de eerste twee platen (Answer en Write my name...) wel in het verlengde liggen van bijv. het debuut van Camel en Camel on the Road 1972

Pas vanaf Mirage is het allemaal wat symfonischer geworden...

Bedenk wel, dat Bardens eigenlijk een beetje de Santana kant op wilde, vandaar dat na de fusion-periode van Camel en later de wat meer symfo-pop kant, dat Bardens vertrok.
Paradox is weer, dat het bandje waar Bardens daarna mee kwam aanzetten (Keats) nog meer pop-gericht was dan Camel toentertijd...
Later zou Bardens de New-Age kant op gaan...

Een goede verzamelaar van Bardens is Write My Name in the Dust (de verzamelaar, niet de studioplaat), met een overzicht aan alle bandjes/projectjes waar Bardens bij betrokken was (ook een aantal Camel nummers)

Dit vind ik het meest energieke Camel album.
Live gezien destijds, ze speelden dit album toen helemaal.
Hierna is het inderdaad wat softer/lees symphonischer geworden.

Probeer " in the land of grey and pink "eens van Caravan

Zeker doen. Dit album kan zich meten met het beste werk van Camel.