Orchestral Manœuvres in the Dark - Architecture & Morality (1981)

De tweede plek van Joan of Arc (niet Maid of Orleans versie) is zo mogelijk nog gekker. Ik kan mijn sterren aan meer dan twee nummers kwijt, maar dat zou wel de laatste zijn denk ik.

Souvenir is een goed in het gehoor liggende song, maar ook ik heb zo mijn vragen waarom het op de eerste plaats staat. Logischerwijs had ik Joan of Arc (Maid of Orleans) verwacht.

Joan of Arc (de niet Maid of Orleans versie) vind ik anders ook erg mooi hoor, Aquila! Sowieso mooier dan Souvenir, en minstens zo mooi als Maid of Orleans. Waarom Souvenir zo opgehemeld wordt snap ik ook niet. Leuk popliedje, zeker, maar beste nummer van het album?

1 van de mindere (voor zover je daarover kunt spreken) voor mij. Mijn sterren zijn gegaan naar 5 (idd Arrie) en 9

Souvenir is een meester in de eenvoud.
Een melodie die je na één draaibeurt te pakken heeft.

Ik heb de twee eerste nummers aangeduid als absolute favorieten.

Na aanleiding van de recente berichten hier het album nog eens gedraaid. Na jaren kom je er dan achter dat het een behoorlijk melancholische plaat is. Souvenir is dan een tikje anders van sfeer, maar verbeeld toch eigenlijk een sombere dag van een vakantie die anders uitpakte dan was verwacht.

Misschien is het 'oud zeer' Je moest vroeger bij de LP eerst voorbij dat nummer voordat HET nummer kwam en dat heette dan ook nog eens hetzelfde. Als je elf jaar bent is dat frustrerend. Ik ben het later wel gaan waarderen, maar bij de herontdekking vorig jaar blijf ik het een minder nummer vinden. Ik heb 1 en 8 hier aangevinkt. Maar dat hadden ook 1 en 4, 1 en 9 etc kunnen zijn. Die voorliefde voor Georgia sta ik aan het lijstje te zien vrij alleen in.

Elke vrijdagavond naar de plaatselijke muziekzaak.
Samen met een buurtjongetje.
Blind starend bij de Yamaha KX-88 keyboard.
Want daarmee kon je echt alles spelen.
Niet wetend dat enige muzikaliteit ook een vereiste was.

De verkoper had er uiteindelijk genoeg van.
Dus mochten we alleen terug komen als er voor hem iets te verdienen viel.
Zakgeld, kermisgeld en de inkomsten van een verjaardag werden op geofferd.
Nogmaals vaker bij opa en oma op visite.
Genoeg bij elkaar voor een Yamaha PSS 480.

Dat Japanners over het algemeen klein waren, was mij bekend.
Nooit stil gestaan bij het volgende feit.
Ook hun vingers hadden een andere formaat.
Waardoor het onmogelijk leek om dit apparaat te bedienen.
Grote miskoop.

Totdat er twee klasgenoten op bezoek kwamen.
Nieuwsgierig naar mijn nieuwe aanwinst.
De eerste nam plaats achter mijn bureau.
Speelde probleemloos Maid Of Orleans van O.M.D.
Vervolgens herhaalde de andere het probleemloos.
Terwijl ik met veel geworstel het intro van I Just Can’t Get Enough van Depeche Mode kon spelen.
Ja, en Vader Jacob.
Wat een afgang.
Dus hier stopte voor langere tijd met liefde voor Orchestral Manoeuvres In The Dark.

En als je nu Architecture & Morality terug hoort.
Waan ik me weer in die winkel van vroeger.
Het gedateerde geluid klinkt prettig in het gehoor.
De jaren 80 lijken een eeuwigheid ver weg.
Terug naar het nieuwe stenen tijdperk.
Waar een verwende jongetje samen met een rijke pappa het welkomstbelletje laten rinkelen.
Vader haalt een aantal flappen uit zijn portemonnee.
Zonder blikken en blozen wordt de Yamaha KX-88 verkocht.
Terwijl ik mijn spaarpotje met inhoud nog een na tel.
Net genoeg voor hun ingeruilde tweedehandse Yamaha PSS 480.
Afgedankt als een vergeten souvenir.
Net als het echte daadwerkelijke zelfgetitelde hoogtepunt van dit album.

Mooi verhaal Deric! Heb je die PSS 480 nog? Gewoon weer eens proberen.

Nee, ongeveer 12 jaar geleden voor 25 gulden verkocht.
Een student met geldnood doet soms rare dingen.
Wel via mijn oom pas in bezit gekomen van een DSR-2000.
Gekregen voor mijn dochtertje om mee te spelen.

The New Stone age en Maid of new orleans vind ik de twee beste nummers van het album. Schitterend album!

Verbluffend album, uit dat ene muziekjaar buiten categorie.
OMD heb ik later leren kennen dan heel wat andere representatieve 80's bands. Ik kende de hits, en had ooit eens in een recensie gelezen dat een bandje als OMD absoluut weggelachen werd door de alto muziekliefhebber in de vroege jaren '80.

Ten onrechte blijkt nu. Geïnspireerd door Kraftwerk, wellicht wel, maar toch vullen ze de songs op een heel eigen manier in. Het is warme elektronische popmuziek, enerzijds tijdloos en anderzijds geeft het een mooi sfeerbeeld van toen, een tijd waarin mensen vol verwondering rond zich heen keken naar de steeds complexer wordende technologie.

Mijn eerste was Organisation, met de tophit Enola Gay, maar ook met enkele bloedstollende albumtracks zoals Stanlow, en dat nummer als eerbetoon aan Ian Curtis. Dit album heeft tevens die ene tophit Maid Of Orleans - dit kan niet anders dan de beste nummer 1 hit in Vlaanderen zijn en samen met Vienna en Blue Monday onsterfelijke classics uit die tijd- maar ook albumtracks van het niveau dat je nooit zou verwachten van een Top 40 gerelateerde band, met hier als uitschieter misschien wel Sealand, een nummer waarbij je de schepen in de mist ziet verdwijnen en de golven steeds kalmer worden.

Ik had dit album al veel eerder willen kennen, dan had ik dat reünieconcert in Brussel maar al te graag meegepikt. Beter laat dan nooit, OMD staat met zijn eerste 3 albums voortaan op dezelfde hoogte van Echo & The Bunnymen en Comsa Angels, althans wat kwaliteit betreft. Misschien wel de band die in zijn begindagen op de beste wijze kwaliteitspop (en hitsucces) combineerde met sterke gehele albums. Ik zie Ke$ha nog geen nummers genre Stanlow of Sealand brengen.

Aanvinken als recensie en nu op naar Dazzle Ships, Man of Sorrows.

Mag ik je van de vier eerst albums trouwens de remasters met bonustracks aanraden.
Want in die periode waren die bonustracks minstens zo interessant als de albums.

Ik heb de eerste drie albums in remaster versie met de bonustracks. Jouw favoriet staat op mijn aanschaflijstje, heb hem destijds eens op computer beluisterd, vooral losse fragmenten, maar meen me te herinneren dat het naar mijn zin toen iets teveel bliepjes waren. Misschien denk ik er, een aantal jaar later, anders over.

Er zitten een paar bliebjestracks tussen.
Soundscape intermezzo's zeg maar: track 1, 3 en 11 skippen.

Dan blijven 7 songs (waarvan twee bonustracks van A&M in nieuwe productie) over.
Plus twee instrumentals (5 en 7) die naar mijn mening wel erg de moeite zijn.

De bonustracks zijn ook interessant: experimenteler, maar helemaal in de sfeer van A&M vind ik.

Goed in elkaar stekende synthmuziek, met aanstelijke nummers zoals de klassieker Maid of Orleans, maar ook ruimte voor de meer ietwat obscure uitvoeringen, die niet direct als synthpop klinkt. Ben benieuwd naar de andere albums uit de beginperiode van deze ...denk ik toch wel... invloedrijke band, die met terugwerkende kracht door mij herontdekt wordt.

Het grappige vind ik dat juist dat 'Maid of Orleans' ook dat obscure heeft met een nu niet bepaald alledaags intro. Dat werd niet gedraaid in de Top 40 (weet niet of er een afwijkende single versie was eigenlijk - zodat ze dat konden overslaan). Dus ook de hit draagt dat obscure element.

Zoals je al constateert: een perfecte plaat met deze twee elementen in een perfecte synthese.

Vind ik ook. Fraai dreigend ietwat industrieel aandoend intro. De verbinding met Joy Division is zo gelegd. Het intro doet me altijd wat denken aan de eerste klanken van 'Insight' (die geluiden van een liftschacht).

De single Maid of Orleans werd met intro gereleaset.

In Duitsland bestond wel een radio edit, maar op vinyl was het met intro.
Tegen de regels van het hoeschrijfikeenhithandboek in ... toch een nummer 1 hit.

De grootste verdienste van OMD als synthpop pioniers
en ook de echte erfgenamen van Kraftwerk, is het introduceren
van emotie in de synthesizermuziek. Als Architecture verwijst naar
het machinale van de elektronische muziek, dan verwijst Morality
naar het humane aspect, de emotie, de weemoed, het gevoel.

Chameleon Day legt een link met Joy Division. Terecht.
Beide bands zaten in 1979 in het tourschema van Factory Records.

De synths op Decades en Isolation zijn door OMD beïnvloed.
De weemoed op album 2 en 3 heeft OMD van JD geleerd.

De beste match vind je als je Statues naast Decades legt.

noot: het viel OMD in 1979 op dat Stephen Morris al met de eerste
elektronische drumpats experimenteerde. Wat er nog eens op wijst
dat de band met of zonder Curtis richting elektronica koerste.

Het was ook Curtis die op repetities met Kraftwerk platen afkwam.
En Kraftwerk is de geestelijke vader van OMD en de synthpop.

Cirkels zijn altijd rond.

Het wordt tijd dat ik mijn platenkast ga omgooien met deze logische redeneringen. Ze staan van Johnny Cash tot Kraftwerk met een glijdende schaal (met voor mij logische overgangen) ertussen, maar deze drie staan niet bij elkaar in de buurt (OMD en Kraftwerk wel enigzins, maar JD niet).

'Statues' is dacht ik ook een ode aan Curtis.

Statues was oorspronkelijk een instrumental zonder titel.
Ik heb een bootleg live opname uit 1979. De tekst kwam later
en de eerste verzen verwijzen naar de dood van Curtis die bij OMD
ook hard aankwam. De titel verwijst naar de JD hoezen van Closer
en de 12" van Love Will Tear Us Apart ... met de standbeelden ...

OMD - Statues (compilation of early demo versions)

Een van de oorspronkelijke gedachten achter Factory was dat het label zou fungeren als een soort 'incubator' voor lokaal talent - hen ahw rijp zou maken voor een major.

Na één (helaas erg zeldzame) single op Factory vond OMD al snel onderdak bij DinDisc, een imprint van Virgin, om een voor die tijd buitengewoon lucratief contract af te sluiten.

Imo heeft OMD lang heen en weer gependeld tussen pure pop for now people (Electricity, Red Frame White Light, Messages) en de wat zwaardere synth-muziek (Stanlow, Statues, het eerste deel van Joan of Arc etc.). Het tweede deel van Joan of Arc (de hit) vind ik - eerlijk gezegd - een regelrechte draak.

Het begon al met die Factory single Electricity / Almost.

De a-kant was een indicator dat OMD hitpotente muziek kon schrijven
en voor Tony Wilson ook de aanleiding om OMD aan dindisc (Virgin) te verkopen.
De b-kant toont de wat zwaardere, weemoedige en melancholische kant van de groep.

Op het eerste album koos OMD ook bewust voor de hoekige synthpop
omdat ze bang waren dat het publiek hun meer experimentele sound niet
zou waarderen. Dat durfden ze wel op Organisation, waarvoor de dood van Curtis
mede een katalysator was. Op A&M (dit album) definiëren ze hun definitieve sound.
Op Dazzle Ships zette de groep een stap terug richting eigen roots: Kraftwerk.

Enola Gay, Souvenir en Maid of Orleans werden onverwachts popklassiekers.
Daarna werd resoluut de popkaart getrokken, zoals vele bands op die breuklijn
1983-1984 moesten kiezen voor trouw aan de new wave wortels (en in vele gevallen
ook verdwijnen uit de spotlight) of boterham verdienen met hitparadepop.

Feit is dat OMD nooit van dat stigma pop? of wave? is afgeraakt.
Legendarisch zijn de woorden van het hoofd van dindisc records in 1980.
Willen jullie nu ABBA of Joy Division zijn?

Sums it up ... ook hun comebackplaat uit 2010 baadt in dezelfde ambiguïteit.

YouTube - Leopold III - Volle Maan (TOTZ 1993)

WTF

In Nederland hebben we een gezegde: "paarlen voor de zwijnen gooien" - lijkt me hier van toepassing. Rollen/indentiteiten mogen naar behoefte worden ingevuld.

We hadden ook al een keer Direct doet Tommy. Veel eerbied voor de originele artiesten wordt er tegenwoordig bepaald niet meer betoond. Bij gebrek aan eigen creativiteit en inspiratie wordt er lustig op los gejat en in plaats van smaakvolle werkjes zijn het vooral op jonge meisjes afgestemde zielloze aftreksels met ook jammerlijke uitvoeringen tot gevolg.

Je zou er haast een voorstander van worden dat er voorafgaande aan dergelijke concerten een kleine bommelding wordt gedaan, dan wordt er in ieder geval heel wat onheil en treurige muziek voorkomen....

Er staat 45 stemmen voor leuk, 1 voor niet leuk. Dus ik denk dat wíj het niet begrijpen

Met de onsterfelijke tekst:

Ik schreeuw het uit, net als een kind
maar blijf zoeken naar die vriend