Orchestral Manœuvres in the Dark - Architecture & Morality (1981)

Overigens is de term synthipop zeker niet van toepassing op het tweeluik joan of arc / maid of orleans aangezien het vooral de mellotron is die overuren draait.

Het synthipopgeluid kwam eigenlijk pas later in de jaren later '80 echt naar voren (So In Love, Forever Live and Die (beide top 10 hits in NL), en Secret). Daarom is het sowieso al onzin om OMD in het zelfde straatje te gooien als ABC, Erasure e.d.

De 1ste 4 platen zijn inderdaad geinspireerd op Kraftwerk maar zeker ook op de gehele krautrock scene (Can, Neu!, enz)

OMD is misschien geen fundamentele band voor de popmuziek in het algemeen, wel voor de synthipop (net als Depeche Mode en Human League). Bovendien is "Enola Gay" wel degelijk een klassieker, dit nummer is nu nog steeds populair. Natuurlijk zijn die synthipopbands beïnvloed door een eerdere generatie, in dit geval door de Kraftwerk en de krautrock-scène, ze brachten een poppy variant van de elektronische muziek.
Net zoals de grunge zijn wortels heeft zowel in de vroegere hardrock als in de punk & new wave.

Weet je wat vaak het probleem is.

Rock "met ballen" wordt door journalisten doorgaans hoger aangeschreven
dan pop waarin ruimte is voor melancholie en sentiment.

Laat OMD vooral in de tweede categorie een uitblinker zijn.
Weinig bands gaven de synthesizer zoveel emotie mee als OMD.

Nochtans zit er in de oerschreeuw van Nirvana even veel sentiment
als er ballen zitten in de analoge synthesizer arrangementen van OMD.

Jij bent er net als ik zeker ook van overtuigd dat speenvarkens beïnvloed zijn door everzwijnen? Alleen rollen nijlpaarden ook graag door de modder en hadden die al veel eerder een hit met 'I'm Singing in the Rain'. Dat brengt toch weer veel mensen aan het twijfelen wat er nou eerder was, de kip of het ei. Het blijft lastig....

Ik zou dan toch echt eerder aan Sonic Youth, Soundgarden, Jane's Addiction, REM, Husker Du, Masters Of Reality, Fugazi en anderen denken. Dat PJ en Nirvana die stroom gitaarmuziek populair heeft gemaakt is weer wat anders, maar verre van bedenkers of voorlopers natuurlijk. Grunge is daarna alleen maar een slap modegrilletje geworden met sukkels in houthakkershemden en rafelige spijkerbroeken en ouwe wollen mutsen (waar sloeg dat in godesnaam op eigenlijk?) en was al weer een paar jaar later uitgedoofd. Met name omdat er weinig vernieuwends aan was. Synthipop heeft het achteraf beschouwd dan nog stukken langer uitgehouden. Niet dat ik alle synthipop geweldig vind, maar er zaten erg goede acts tussen, zoals dit OMD, maar ook zeker Gary Numan, Depeche Mode, New Order en nog een aantal.

De discussie is toch goed geweest voor een aantal stemmen, hebben wij toch de plaat weer even in beeld gebracht. Vergeten mogen wij deze schijf natuurlijk niet.

Vroeger (toen ik nog de Hitkrant las) kende ik O.M.D. enkel van lichtvoetige deuntjes als Enola Gay, Locomotion en So In Love. Een fijne singles band met dansbare en catchy liedjes voor de hogere regionen van de hitparade.

Ik werd op het verkeerde been gezet. Want de ware klasse van deze band (of misschien beter duo?) schuilt niet enkel in de 'hits', maar vooral in atmosferische geluidsescapades zoals we die op Architecture & Morality horen. Een bijzonder album dat bij mij in retrospectief opzicht alsnog de naam 'klassieker' verdient.

Na het beluisteren naar The New Stone Age inspecteerde ik razendsnel de inhoud van het cd doosje. Had die doos nou per ongeluk een cd van The Cure ingepakt? Toch niet, O.M.D. blijkt ook groots in het creëren van chaotische new wave.

She's Leaving tapt uit een heel ander vaatje; prachtig melodieuze synthesizers in een dromerige setting. Een lijn die wordt doorgetrokken op de beeldschone single Souvenir (onbegrepen in Nederland -slecht nummer 29- maar een grote hit in de rest van Europa).

Dan volgt een bijzondere luisterervaring, Sealand, een warme en tegelijkertijd ijzingwekkende soundscape met Gregoriaans aandoende zang dat zo een filmscore had kunnen zijn.

Van de twee Joan of Arcs geniet de tweede versie (Maid of Orleans) de meeste bekendheid. Een prachtig voorbeeld van hoe een a commercieel nummer het toch wereldhit cq klassieker weet te schoppen. Hetzelfde gevoel bekruipt me ook altijd bij Ultravox' Vienna (al zullen de ware fans me die vergelijking misschien niet vergeven).

De titeltrack borduurt voort op de sfeer van Sealand, terwijl Georgia en The Beginning and the End het album in grootse schoonheid afsluiten.

Wie zegt dat synthesizer muziek kil, koud en gevoelloos moet echt een keertje tijd vrijmaken voor A&M.

Goed gesproken, sebas.

Die softdoenerij over OMD moet maar eens gedaan zijn.
Ze speelden het spel vier albums lang op hun eigen manier.
Zonder blits imago en met de klemtoon enkel op de muziek.
Die vier eerste albums zijn om te koesteren.

Synthpioneers die hun publiek leerden dat synthesizers
kunnen doen dansen, maar daarnaast ook een hart hebben.

Motion and Heart ....

@Daz: die youtube link naar dat concert uit 81 (Liverpool) is de moeite waard. Ik herinnerde me hun Nederlandse debuut en als je dat concert uit '81 ernaast zet, zijn ze echt gegroeid in dubbel opzicht van een vrij statische presentatie als duo (met veel op tape; bijv. sax in Mystereality) tot complete, dynamische band - dat openingsnummer van dit album wordt echt heel goed gebracht.

Speciaal voor de mensen die twijfelen aan Mjuman's woorden.

YouTube - Drury Lane Live 1981 Compilation - OMD

Het contrast tussen OMD - the singles en een cd als deze, is gigantisch.

Het lijken wel twee totaal verschillende werelden. Als je volledig uitgaat van de singles, hoor je niet veel anders dan wat zoete electronica pop, niet slecht maar vooral niets aan de hand en uitermate geschikt dus voor noteringen in de hitlijsten.

Architecture & Moralitiy wordt welliswaar eveneens volledig gedomineerd door electronica/synthesizer maar op hele andere wijze. Soms ingetogen, soms wat zwaarder op de hand. Wat meer uitgesponnen en een lager tempo dan dat de singletjes over het algemeen hadden.

Dat contrast leidt tot een rare beeldvorming. Voor wie de singles leuk vind (periode 80-87), zou zo'n compleet album tegen kunnen vallen. Maar aan de andere kant, wie de singles niets vindt, komt ook niet op het idee aan een studio-plaat van OMD te beginnen.

Bepaald geen win/win situatie voor OMD. Maar dat roep je dan ook een beetje over jezelf af.

En dan is Architecture & Morality nog niet eens het meest experimentele werk van OMD, dat zou een jaar later volgen met Dazzle ships. Die cd heb ik zelfs nog nooit gehoord (ik heb Dazzler al eerder excuses aangeboden!), destijds waren de recensies vernietigend.

Maar dat hoeft allemaal uiteindelijk niets te zeggen natuurlijk, het is maar waar je van houdt.

Als je A&M vier sterren gunt, dan kan ik je Organisation aanraden.
Als je A&M vooral looft om de experimentele aanpak, dan is Dazzle Ships een tip.

Hoor je OMD liever als inspiratiebron van Depeche Mode,
Soft Cell, de hitversie van Human League etc ... dan is het debuut een idee.

OMD hinkte altijd op twee benen tegelijk
(je zou in dat geval ook gewoon kunnen stappen natuurlijk).
Want als je al hun hitsingles naast elkaar legt,
dan hoor je een behoorlijk hitpotente band.

Maar op de vier eerste albums waren ze ook pioneers
van de synthpop, en dan op zo'n manier dat synths helemaal
niet kil of onpersoonlijk hoefden te zijn ... check it out ...

Voorjaar 2010 wordt het nieuwe album verwacht ...

De eerste LP die ik ooit zelfstandig van mijn eigen geld heb gekocht. Heb mijn LP's niet meer en ik heb deze nooit op CD (her)gekocht. Toch denk ik nu na vele jaren (en eigenlijk was ik het helemaal uit het oog verloren) dat dit me nog steeds wel zal liggen. Een voorzichtige stem voorlopig. Ik ga vandaag nog naar de winkel Ik was destijds helemaal weg van het openingsnummer met die rare geluiden 'New Stone Age".

moeilijk te zeggen of deze hun beste was. genietbaar is ze zeker en experimenteel ook.

Architecture & Morality in een YouTube jasje ...
Allemaal bits en pieces van de originele studio en live opnames,
alsook van het 2007 reünieconcert en bijhorende documentaire.

YouTube - OMD - The New Stone Age (live 1981)

YouTube - OMD - She's Leaving Live (live 2007)

YouTube - OMD - Souvenir (docu)

YouTube - OMD - Sealand

YouTube - OMD - Joan Of Arc (live 1981)

YouTube - OMD - Maid of Orleans (The Waltz Joan of Arc)

YouTube - OMD - Architecture and Morality

YouTube - OMD - Georgia

YouTube - OMD - The Beginning and the End (live 2007)

YouTube - OMD - Sacred Heart

YouTube - OMD - Extended Souvenir

YouTube - OMD - The Romance of the Telescope (live 2007)

YouTube - OMD - Navigation

YouTube - OMD - Of All the Things We've Made (instrumental fan mix)

GEEN VIDEO voor Gravity Never Failed

Zie voor een gelijkaardige YouTube trip ook bij de andere albums.

Meesterlijke uitvoering van The New Stone Age, met lichtjaren voorsprong het beste wat OMD heeft voortgebracht. Dit album heb ik toch wat te laag gewaardeerd, zie ik. Half punt omhoog en ik ben het met de recensie van OOR eens, nogal halfslachtig album.

Kan nòg wel een half puntje bij toch?

Ik ben het helemaal niet eens met dat stukje OOR. Het hele album heeft een bepaalde sombere inslag. Wat een hokjesdenker die recensist trouwens.

In 1981 had je natuurlijk een hele riks bands die door Joy Division waren beïnvloed, dus da's niet vreemd. OMD was op Organisation al in de weer met meer sombere atmosferische klanken. Niet zo gek als je in het voorprogramma van JD optrad.
Wat ik minder aan dit album vind is de tweedeling van gedragen atmosferische nummers en de meer typische synthpopliedjes. Met het ene heb ik veel, met het andere weinig. Vandaar mijn 3,5*.

Ik vind op dit album beide mooi, net zoals bijv. Love Song en The Same Deep Waters op Disintegration. Ook een popliedje en een langgerekt zwerig nummer op een album wat prima past. Zo vind ik het hier ook prima kunnen.

In mijn ogen het allersterkste beginnummer ooit, wat een geweldige geluidservaring! Wat volgt is gewoon een prima eighties album zonder echt zwakke nummers. Het niveau van the new stone age wordt niet meer gehaald, maar er blijft genoeg te genieten over.

Ik ben er uit.

Organisation bracht me in verleiding. Maar Architecture & Morality is en blijft het beste/mooiste O.M.D. product.

Het frisse debuut blinkt uit in catchy synthpop, gebracht door een popgroep met synthesizers.

Het sublieme Organisation brengt atmosferische tech noir, bedacht door een kunstenaarscollectief met synthesizers.

Terwijl bij Dazzle Ships alle remmen los gaan, muzikale wiskundige formules door techneuten met synthesizers.

En dan is er nog Architecture & Morality, waar al deze ingrediënten samenvloeien. Pop, kunst en experiment in één. Vijf sterren plus.

Al moet ik eerlijk bekennen dat ik Junk Culture en Crush nog eens moet opduikelen. Vroeger vond ik Talking Loud and Clear en So In Love ook helemaal het einde.

Sebas was reading my lips.
Goed en vooral herkenbaar geformuleerd.

Ondanks jouw eigen sterren Dazzler bij deze cd's, duikelt OMD in waardering voor Junk culture (3,28) en Crush (3,01) behoorlijk omlaag op musicmeter.

Net als Sebas zal ik ook ooit eens aan deze cd's moeten beginnen. Maar bij nummers als Tesla girls, Locomotion en La Femme accident zakt mij de moed ook in de schoenen, moet ik zeggen.

Terwijl Architecture and Moralitiy gewoon een prachtige cd is, helemaal niet in het teken van zoetige popliedjes.

OMD telt vier incarnaties.

01. 1979-1983

De synthpop pioniers van het debuut tot Dazzle Ships.

02. 1984-1988

De mainstream 80s popgroep van Junk Culture
(wij zijn onderdeel van de wegwerpcultuur) over Crush
(doorbraak in Amerika) tot The Pacific Age (contractuele druk).

OMD tekende in 1979 een contract met Dindisc (Virgin)
waarin stond dat ze in 7 jaar tijd 7 albums moesten leveren.
Al deze 7 albums heb ik YouTube gelinkt en zijn dus beluisterbaar.

03. 1991-1996

De periode waarin alleen Andy McCluskey overbleef.
Sterke comeback plaat (Sugartax) en zoeken naar nieuwe vorm.
Liberator (dance escapade) sucks en Universal (britpop) verrastte.

04. 2007-????

De comeback, A&M en 30th anniversay tour.
En op dit moment in volle voorbereiding van een nieuw album.
Opnieuw met de originele line-up (verschijnt in 2010).


Alleen die eerste periode is muziekhistorisch interessant.
Toen waren zij pioniers in een genre en betekenisvol genoeg.
Daarna werd het een groep met nu en dan een fijne single
en een paar occasionele albumtracks die bijbleven.

Sugartax is misschien de meest interessante post Dazzle Ships plaat.
Hier slaagt McCluskey erin om het oude vuur weer even aan te wakkeren
en tegelijk mee te zijn met zijn tijd (volle Madchester periode).

Als ik een post Dazzle Ships album 4 sterren geef,
dan is dat voor een deel uit dankbaarheid. OMD blijft de groep
waarmee het voor mij allemaal begon. En je eerste lief vergeet je nooit.

Hopelijk neem je het me niet kwalijk dat ik nu stiekum met jouw jeugdliefde zit aan te pappen
Ga me nu (toch vol verwachting) wagen aan Junk Culture en Crush...en wie weet Sugertax.

Sebas, focus je op de singles en je hebt een idee van de albums,
met hier en daar een link naar de eerste periode (1979-1983).
En dat laatste voor mijn part vooral op Sugartax.

En, heeft het erg veel pijn gedaan na A&M?

Helemaal mee eens! Elke keer als ik O.M.D. luister, ga ik in gedachten weer terug naar mijn jeugd.
De eerste 4 albums voor Junk Culture zijn wat mij betreft stuk voor stuk erg goed met elk zijn eigen hoogtepunten.

In '84 toen Junk Culture uitkwam deze dus met hoge verwachtingen gelijk aangeschaft maar viel mij erg tegen. Als ik hem nu beluister bevalt deze al wat beter maar nog steeds lang niet zoals de eerste 4 albums. Laatst Sugar tax geluisterd maar voor mij mist er toch een hoop van de originaliteit zoals van een album als A&M. Dat is voor mij toch wel de beste die O.M.D. gemaakt heeft.

Tja, als ze per ongeluk na 1983 gestopt waren was het een ongeëvenaarde cultband geweest. Vanaf Junk Culture ging het wat mij betreft helemaal mis en werd OMD een bandje dat vnl. domme top 40 liedjes maakte met hier en daar misschien een uitschieter. Hoewel ik nummers als Talking Loud and Clear en So in Love destijds nog wel goed kon waarderen heeft het natuurlijk absoluut niet meer een historische waarde zoals vele nummers op deze klassieker.

Toch blijf ik het ietwat vreemd vinden dat Souvenir zo hoog (op dit moment zelfs 1ste) scoort bij de gele sterren parade.