U.K. - U.K. (1978)

Ik had deze een keer in de auto aanstaan en een medepassagier werd er doodnerveus van.
Beetje alles of niks plaat. You Love it or Hate it.
Ik vind 'm nog altijd geweldig.

Toch wel gelijk uit de auto gezet?

Nee, beslist niet. Het was de bassist van mijn band. We gingen naar een optreden.

Was niet zo ver gelukkig.

Intussen al een andere bassist?

Nee hoor. Aardige gozer verder. Ik heb UK lekker op laten staan.
Mijn auto toch ?

Vond ie Wetton behalve een beroerde zanger ook nog een beroerde bassist of was ie gewoon jaloers?

Wetton heeft wel een beroerd accent, trouwens

Ik denk niet dat ie wist dat John Wetton hier bij zat. Gewoon niet zijn ding kennelijk.
Verder heeft ie best een goede smaak trouwens.

Ik denk dat dat specifieke gitaarspel van Holdsworth -hij slide nogal wat- mensen horendol drijft.

Het solowerk van Holdsworth kan je ook gebruiken voor psychologisch tortuur.

Ik ken verder niet zo veel van Holsworth. Die duoplaat met Bruford (na Uk) staat nog vaag in mijn herinnering.
Ik vind dat ie hier prachtige dingen doet. Heel functioneel ook, en inderdaad specifiek.
Een man met een eigen visie.
Ik mis dat eigenlijk wel op Danger Money. Prima plaat, maar toch wat minder eigenzinnig.

Het is muziek waar ik ook snel nerveus van word. Heb ik trouwens bij veel muziek, dat ik na een paar nummers weer snel wat anders wil, ook bij muziek die ik heel goed vind.

Positief gezegd: intense muziek! Een nummertje tegelijk kan best leuk zijn (en hier dan bij voorkeur track 2).

Dit soort muziek brengt mij juist tot rust. Maar ik ben ook een echte proghead...

Ik was ooit aardig op weg een echte proghead te worden
Maar hoewel ik aardig wat in de collectie heb, is mijn interesse toch wat geslinkt in de loop der tijd.
Soms is het er weer, maar ik heb periode's dat ik het eigenlijk niet draai.
Maar er zijn van die albums die na al die jaren nog steeds een feest der herkenning zijn.
En daar hoort deze zeker bij.
Ik ben niet heel erg van de muzikaal heel technische progrock(omdat ik vind dat de emotie daar nogal eens onder lijdt.)
Uk hier, heeft de juiste balans. Het is spannend, vaak kil, maar de feel is goed.

Prog blijft in de eerste instantie natuurlijk 'freakmuziek' en zo is het ook bedoeld. De toehoorder kickt dan gewoon op de originele vondsten, contructies en syntheses. Ook ik heb het niet altijd opstaan, het is sterk stemmingsafhankelijk. Dit album hoort daar ook zeker bij maar als het weer zover is wordt het vanzelf weer feest.

Ik als drummer, vind het erg gaaf als progbands lekker kunnen grooven. En dat kan Bill Bruford als geen ander.

Niet-groovende prog vind ik vaak niet zo leuk.

De symfonische pop stond in deze periode op een laag pitje. Yes, Genesis en ELP waren over hun hoogtepunt heen toen deze plaat het genre nog eens stevig onder handen nam. Prima composities. De klank van John Wettons stem doet me niet zo veel en is wat vlak maar het muzikale deel is daarentegen virtuoos en krachtig. Nevermore is de climax van dit album. Hier gaan Holdsworth en Jobson heerlijk te keer. Hard opzetten en vrouw en kinderen even naar buiten sturen.

Het Drieluik Dead of Night vind ik ook een prima stuk.

Lekker zware riff en een lekker tegendraads maar erg rockend ritme.

Misschien moet ik dat dan nog maar eens gaan beluisteren.

amper progrock, daarvoor is het te bedacht, gewoon symfonische rock en zeer geslaagd.
Vakwerk.
de wannebee jazzrock op het end stelt weinig voor, concessie aan Bruford en die ander.
Mocht niet baten.

Wat is volgens jou het verschil tussen symfonische rock en progrock?

prog is progressief, symfo was er al.\
dit was er al.

als de groupies krimpen veegt men alles bij elkaar, geeft soms verwarring.
In de jaren 70 was het onderscheid duidelijk.

niks vernieuwend op deze plaat, zonder verwijt.

Er bestaan nog wel eens misverstanden over, maar het ligt niet zo ver uit elkaar. Ik noem het liever progrock wat UK maakt.
Symfonische rock is m.i toch meer een benaming voor bands die rock met klassieke invloeden vermengen. Emerson, Lake & Palmer is misschien wel het beste voorbeeld.
Maar als het progrock is vind ik het ook best.

Progrock is een term voor eigenzinnige muziek die vaak ingewikkelt in elkaar steekt.
Vreemde maatsoorten, vaak virtuoze partijen en niet al te toegankelijk.
Nou dan is dit album voor mij echt progrock.

progrock is tegenwoordig verzamelnaam, net als jazz voor alle 50+ pop.
ik kan er mee leven.

God, wat een onzin alweer.

Er zijn ook metal liefhebbers die niet vinden dat één of ander bandje wel of niet metal is.

U.k. Is dat wat mensen willen dat het is.

Als we puur kijken naar de definities is het richting rock, is het redelijk progressief, ietwat symfonisch, voornamelijk bombastisch, behoorlijk cliché, maar bovenal erg lekker....

Het maffe is dat de term progrock in de jaren zeventig niet eens gebruikt werd. Nu wordt inderdaad de symfonische rock a la Yes en Genesis er mee aangeduid. De term progressieve muziek bestond wel maar werd meestal in de context van experimenteel"of "kunstzinnig" gebruikt (Peter Hammil , John Cale en Peter Gabriel). But what's in a name zullen we maar zeggen. Heb vanmorgen nog maar eens de eerste plaatkant beluistert. Ik ben geen drummer maar kan me voorstellen dat je enorm kan genieten van het spel van Bruford. In de wereld van de popmuziek staat hij ergens hoog bovenin de top.

pmac

precies, progrock in de jaren 70 stond voor experimenteel en kunstzinnig, dus geen clichépop zoals spacefolk deze plaat treffend noemt.
voor de goede orde, niks mis met clichérock, mits goed gemaakt en dat is deze.

Over metal gesproken: aardig wat bands die ik leuk vind zitten naar mijn idee ergens tussen de progrock /symfonische rock en metal. Dream Theater en Opeth sterker tegen de metal aan , Rush en Queensrijche minder.

Dan ken ik ook nog meer gladde (commerciele) varianten die vooral in de USA met Adult Oriented Rock (AOR) werden aangeduid en die in de 80's daar erg populair waren: Kansas, Styx, Camel, Journey, Survivor. Sommigen noemen dat ook metal of hardrock. Bij U.K. hoor ik overigens niets van metal of hardrock, maar wel zowel het gladde AOR soundje (vooral a la Camel) als het ontoegankelijke van de progrock door complexe melodieen, ritmes en arrangementen.

Pink Floyd zat naar mijn idee in de nadagen (80's, 90's) tegen die AOR aan, in het begin (60's 70s) meer tegen de progrock aan al la Emerson lake and Palmer, Yes, met een flinke dosis psychedelische rock a la Jefferson Airplane. Peter Hamill/ VandergraafGenerator zie ik een beetje als het minder commerciele broertje van Pink Floyd.

Zo nu heb ik weer een heleboel van mijn favoriete bands kunnen noemen!

Ik vind Camel een vreemde bijt in je rijtje A.O.R bands matthijs.

Camel heeft eind jaren 70 en in de eerste helft van de 80er jaren wel wat gladdere toegankelijkere albums gemaakt, maar dat typische A.O.R hoor ik niet bij Camel.
Meer een pop/rock achtige richting.
Bij A.O.R is het meestal melodieuze powerrock met hoge vocalen en coirtjes, Camel heeft dat niet echt in hun sound. (meer Alan Parsons Project achtig werk)
Misschien Clock And Bagger Man van Stationary Traveller, dat gaat wel die kant op.

Camel is toch geen AOR bandje? Ze hebben meer instrumentals dan nummers met tekst. Ze hebben misschien welgeteld 4 wat meer popgerichte platen gemaakt.

Iemand die het debuut van UK clichepop noemt kan ik niet meer serieus nemen. Er is werkelijks niks pop aan deze plaat laat staan cliche. Het word wereldwijd en met name in de progkringen aangehaald als een van de laatste echte symfonische rock klassiekers uit de jaren 70.