U.K. - U.K. (1978)

Zo belachelijk is dat niet hoor Kingsnake. Wat noem je in dit geval fusion en wat noem je metal? Als ik Wetton zijn UH, Asia en solowerk vergelijk met vooral de eerste UH albums met Byron die meer jazzrock dan metal bevatten vraag ik me af of hij beide genres wel op en top beheerst. Het antwoord is wat mij betreft nee. Wetton is een karakteristieke doch matige rockzanger die het best tot zijn recht komt in de mainstream die hij het meest heeft geproduceerd. Bassen en componeren is waar hij veel meer in uitblinkt/blonk.

De vele nuances in dit UK debuut zouden wat mij betreft vocaal veel beter zijn ingevuld door Byron hoewel hij aan het creatieve proces misschien weinig had kunnen bijdragen. Maar ik hou er over op want dit is idd niet meer dan een ''what if'' discussie.

Het nieuwe UKZ geluid vind ik evenwel een stuk frisser klinken met een zanger die vocaal toch wat meer te bieden heeft dan meneer Wetton destijds. En tja, deze man had nou niet bepaald een prog- of fusion achtergrond toen hij werd gevraagd......

Maar goed, Wetton heeft onmiskenbaar geschiedenis geschreven met U.K. en zal daar eeuwig aan verbonden blijven. Zijn donkere dreigende vocalen hebben dit debuut een unieke sfeer meegegeven en alle zangers uit de hele wereld zullen daar geen noot aan kunnen veranderen.

UKZ frisser? Jeetje, ik vind het juist nog al erg gedateerd klinken ook al is het nieuw materiaal. Het heeft als grote invloed de King Crimson meets Nine Inch Nails die KC al een tijdje zelf ook zo interessant vind. Het klinkt ook allemaal zo gekunsteld met zo maar uit de lucht van die gitaar- en vioolsoli. Ik mis juist het spannende karakter van het UK debuut en de volstrekt logische voortgang van de composities.

Nou ja vooruit, fris is het woord natuurlijk ook niet helemaal maar van retro-prog is ook zeker geen sprake. Ik vind het gewoon allemaal wat ''scherper'' en ''pittiger'' klinken en niet in de laatste plaats door de zang.

Ik hoorde deze plaat voor het eerst voor het begin van een Genesis concert in Leiden en vond hem verpletterend. Na 30 jaar vind ik dat nog steeds dus heeft hij de tand des tijds goed doorstaan.

Allemaal leuk en aardig om dit met al dan niet gerelateerde hardrockbands of sing-songers te vergelijken, maar dat slaat kant noch wal wat mij betreft. Daarbij lijkt Wetton hier in dienst van de muziek te zingen en zo hoort het wat mij betreft ook. Hij krijst misschien niet alle vogels uit de lucht als een Gillan ofzo, maar als zanger is hij zeer functioneel. Vocale krachtpatserij zou ik bij dit soort muziek erg misplaatst vinden. Wetton weet z'n plek als zanger.

Ik heb in de auto het drieluik van het begin gehoord en ben diep, zeer diep onder de indruk. Het duo Wetton/Bruford lijken de draad weer op te pikken van KC's Red en worden daarbij vergezeld door de virtuoze talenten Jobson en Holdsworth. Ik heb dan misschien nog niet alles gehoord, maar dat was meteen de eerste indruk die ik had.

Ook is het wijs om voor de geremasterde cd's van deze band te gaan, want de gedownde rip die ik gebrand heb komt duidelijk van een oude, vlakke en hele zachte cd-versie.

Vandaag had ik deze mee nar m'n werk, samen met Danger Money en Night After Night, en ik vind ze alledrie fantastisch om verschillende redenen. Puntje bij paaltje; die remasters komen er zeker en deze band zal nog zeer vaak in m'n cd-spelers belanden.

Ik blijf bij m'n vorige post wat betreft de muziek. Vooral Bruford heb ik zelden beter gehoord. Mijn waardering voor die man is alweer gestegen! Hoogtepunten vind ik voorlopig Dead Of Night/Light Of Day/Presto Vivace, Alaska/Kill en Mental Medication. Een krachttour pur sang, deze plaat.

Check dan voor het album One Of A Kind van zijn Bruford. Ligt heel erg in het verlengde van dit UK debuut waarbij 2 songs van dat album, Forever Until Sunday en een deel van Sahara Of Snow, ook live zijn gespeeld door UK.

Dank je. Ik waardeer de man's werk ten zeerste. Ik heb het vanmiddag gelijk even gedowned (ongetwijfeld gevolgd door een eventuele aanschaf natuurlijk )

Ik ben ook nog steeds zeer benieuwd, ben in afwachting van cdwow. Volgens deze internet leverancier zijn hun UK cd's afkomstig uit 2009, zonder over geremasterd te spreken (wat wel gebruikelijk is bij cdwow).
Ik neem toch aan dat verschijnen in 2009 automatisch geremasterd betekent, ik heb niet kunnen ontdekken dat dat alsnog moet gebeuren bij UK.

Als de release-datum recent is kan je er wel van uit gaan dat het een geremasterde cd is. Ik vind de cd's trouwens vrij prijzig, maar kan nu gelukkig vrij goedkoop aan deze komen.

Halfje verhoogd . Laatste dagen regelmatig gedraaid en het muzikale vernuft hier werkt wel aanstekelijk . Topformatie . Jammer dat het uiteindelijk maar tot 1 album bleef in deze samenstelling . De prog/fusion achtige mix van de nummers is vrij uniek . 'K vind deze beter dan Danger Money . Ook een hele fijne plaat , maar dit debuut klinkt origineler en geinspireerder .

Ik ben nog even in verwarring over hoe goed/slecht ik dit album nu vind. Ik heb het recentelijk toch maar aangeschaft. Ik kende het van vroeger toen mijn buurjongen het had en die zat heel erg in de Symfo rock. Dat is niet zo'n mijn ding. King Crimson daarentegen wel heel erg en hoewel mijn herinnering één van gladde toetsenpartijen was, deden de namen Wetton en Bruford (Jobson leverde kort ook een bijdrage aan de Crims en Holdsworth ken ik van Soft machine en Gong) mij toch besluiten het album uiteindelijk te kopen. Het gekke is dat in elk nummer fenomenale (en dan bedoel ik ook fenomenale) stukken zitten, maar ook mindere stukken. Helaas is mijn vooroordeel over Jobson's toetsen dan toch waar gebleken - ik vind het niet fijn om naar te luisteren. Maar als hij viool speelt en Wetton en Bruford de boventoon voeren is het zonder meer top. Toch mis ik Fripp een beetje. Ach je kan niet alles hebben. Toch blij dat ik m uiteindelijk aan mijn collectie heb toegevoegd.

Moeilijke plaat, maar daarom niet minder voortreffelijk.

Velen malen beter dan King Crimson, Yes en Roxy Music, waar de leden vandaan komen.

Het gitaarspel van Holdsworth is subliem. Het drumwerk van Bruford eveneens.

Jobson, je moet er maar van houden. Ik wel. Gaaf solowerk heeft hij ook op zijn naam.

En tja, John Wetton. Wat mij betreft de meest logge bassist in de symfo, die ik kan bedenken. Ook zijn stemgeluid, staat mij soms tegen.
Nochtans doet hij het hier uitstekend.

Och, Wetton weet er toch wel power achter te zetten, een echte virtuoos vind ik hem ook niet maar hij heeft zich toch niet bij de minsten weten te voegen en werd vaak gevraagd als invallend/aanvullend bandlid. Zijn stem is er de laatste tijd toch weer beter op geworden nu hij zich wat meer in het kalme melodieuze vaarwater begeeft. Live gaat ie met het wat krachtiger werk idd regelmatig de mist in.

Van alles waar Wetton aan meewerkt, vind ik deze, het debuut van Asia, Return to Fantasy van Heep, Red van King Crimson en Number the Brave van Wishbone Ash, het boeiendst.

Hij bast echt wel lekker. Maar een fusionbassist is hij geenszins. Zo'n UK had echt wel beter geklonken met Jeff Berlin of Richard Sinclair.

Nah, dan ga ik toch maar liever voor Chris Squire.

Ken je het solowerk van Bruford uit deze periode!? Ook met Holdsworth, maar dan met Stewart (toetsen) en Jeff Berlin (bas)... Lijkt een beetje op UK maar dan zonder het vioolgeweld van Jobson...

Het is hier wel aardig in balans . Als John Wetton nu ook nog heel technisch had gaan spelen ( even afgezien van het feit of ie dat kan .) had het misschien te ver doorgeschoten naar een inderdaad meer fusionkant .
Ik vind de mix van atmosferische prog en fusion sterk gevonden . Blijven het ook meer liedjes .
Brufford , Holsworth en Jobson , dragen het muzikaal met gemak . Erg smaakvol en frivool .

Het is een plaat die juist door de verschillende sferen heel sterk is . Bij vlagen freaky , maar evengoed melodieus .
Persoonlijk ben ik daar meer een liefhebber van .

Helaas, moet ik ooit nog eens aan beginnen dus een goeie tip bij deze is nooit weg.

@bikkel: idd zo zie ik het ook. Veel technisch briljante platen zijn doorgaans niet om aan te horen.

Ik verbaas me op zoveel lovende woorden over deze plaat, want het kan mij nergens echt boeien. Doet me denken aan Yes, die mij iets vaker kan boeien. Zang doet me ook beetje denken aan Andy Latimer van Camel.

De link met Latimer qua zang ontgaat mij nogal . Ik vind Wetton meer een zanger dan Latimer . Wetton zingt hier vooral met een rauw randje en ook wel vrij hoog . Latimer heeft een lagere stem en uiteindelijk minder prettig om naar te luisteren . Ik hoor geen overeenkomsten in ieder geval .

Latimer kan ook nog wel redelijk hoog komen maar klinkt veel nasaler en heeft bij lange na niet de ''strot'' van Wetton die, weliswaar ook met beperkingen, veel meer power heeft. Ik zou Andy wel eens op deze UK plaat willen horen..........

Ooit op mijn 17e deze plaat aangeschaft, vond het geweldig maar was natuurlijk weer de enige die kwaliteit hoog in het vaandel had staan in mijn omgeving, maandag 's-avonds na school en na een zwaar uitgaansweekend op bed met de kleren aan aan UK op de draaitafel, heerlijk, iedere maandag weer, Night after night vond ik ook een beest van een schijf en het titelnummer heb ik wel kunnen promoten bij mijn vrienden......er komt een tour in mei, hopelijk ben ik daar....

Berichten verplaatst naar U.K.

Bijzonder weinig stemmen voor dit voortreffelijke album!

Toch zo'n 80 stemmen.

Echt veel meer symforock-users zitten niet op dit forum...

Volgens mij hoef je niet een echte symforockliefhebber te zijn om dit toch goed te kunnen vinden.

Ik denk dat een heleboel mensen dit verschrikkelijk vinden. Fusion/Prog is echt niet zo populair hoor.
Een heleboel mensen houden gewoon niet van al dat gepiel.

Ik zou zeggen geniaal gepiel