Jonathan Wilson - Fanfare (2013)

Leentjebuur spelen deden artiesten in alle tijden. The Beatles hebben de popmuziek ook niet verzonnen.

Als we er vanuit gaan dat deze stijl de favoriet is van meneer Wilson en hij graag maakt wat hij mooi vindt, kunnen we van daaruit de muziek beoordelen

Wat betreft leentjebuur: naast de eerdere nummers van Neil Young zit er ook zeker een stukje 'Echoes' van Pink Floyd in 'Lovestrong'. Het is duidelijk een inspiratiebron.

Zolang artiesten covers (Fazon) op hun studioalbums plaatsen, schamen ze zich niet om hun idolen te benoemen. Niets mis mee.

Vandaar de in mijn ogen nog steeds relevante vraag: 'Wat voegt het toe?'

Die vraag kun je bij 99,7% van alle albums stellen. Muziek is geen wiskunde. Dat bewijs je zelf met het nieuwe album van Lorde op nummer 1 in je top-10 te plaatsen. Muziek is emotie.

Dit kan een enorme lange discussie worden met veel voorbeelden etc maar laat ik dat proberen te beperken.

Ik denk, heel globaal gesproken, dat er heel veel artiesten zijn die in de jaren '60 zijn begonnen, in de jaren '70 zijn doorgegroeid, zich in hun carrière hebben laten leiden door de mode van de tijd waarin ze zaten. Ze begonnen oorspronkelijk en pasten zich later aan. De beweegreden kan van alles geweest zijn.

Maar er zijn een paar belangrijke periodes geweest, opkomst van stromingen, veranderde technologie. Wat mij betreft veranderde meningen.

Het aantal artiesten dat zich daar niet door liet beïnvloeden was relatief klein. Het feit dat symfonische rockmuziek op sterven na dood was begin jaren '80, het had alles te maken met niet meer in de mode zijn en mensen die op basis van de "nieuwe muziek" van die tijd (new wave, elektronica etc) het in een verdomhoekje hebben gezet.

Nieuwe artiesten begonnen er niet meer aan (ik zal direct voor Marillion een uitzondering maken) en anderen, die er ooit aan waren begonnen, zochten andere muzikale wegen. Er kwam een nieuwe generatie muzikanten opzetten die succes kreeg met bijvoorbeeld de productiemethode van de jaren '80.

Wilde je mee blijven doen, dan moest je daar ook voor kiezen, anders viel je af. Voorbeelden te over, van artiesten die in de jaren '80 kozen voor een "makeover" en muzikaal uit de bocht vlogen (hoewel ze er toen anders over dachten). Er zijn meer voorbeelden hoor, van tijden, genres en modes en aanpassingen daaraan.

Maar eigenlijk begin ik het idee te krijgen dat de afgelopen 15 jaar, veel meer dan vroeger, het "modebewuste" niet meer zo'n rol speelt. Dat het gewoon draait om goede muziek, goede composities en sterke uitvoeringen. Dat je niet meer met je nek wordt aangekeken, als je psychedelica en symfonische elementen in je muziek verwerkt. Dat is, zoals gezegd, wel eens anders geweest.

Jonathan Wilson een mooi voorbeeld van onafhankelijk muzikaal denken.

Misschien komt het wel omdat singles, het hebben van een hit in de top 40, om bekendheid te verkrijgen geen rol meer spelen. Net zo min als dat er op een bepaalde wijze muziek moet worden gemaakt om grote aantallen albums te verkopen, de verkoop van cd's raakt steeds verder in het slop, dus wat zou je nog plichtmatig aan muziek maken?

Dat geeft alles bij elkaar wellicht grotere artistieke vrijheid dan dat artiesten ooit hadden. En het geldt voor de nieuwe generatie, maar ook de oude.

Goed verhaal dat mij in ieder geval uitnodigt tot verder denken. Merci.

denk wel eens aan vroeger funk disco rap en op een geven moment word
je ouder en je ontdekt folk vind het niet zo erg maar dit is toch echt met gevoel gemaakt
heerlijk wat kan ik hier toch van genieten kleine liedjes en zo mooi
in getogen met gitaar gepingel ik ben verkocht

Je hele betoog vind ik verhelderend. De artistieke vrijheid voor muzikanten is inderdaad enorm toegenomen door het grotendeels wegvallen van commerciële en daarmee ook productionele dwang. Voor de trouwe muziekliefhebbers is het eveneens hemel en hel tegelijk door de enorm toegenomen diversiteit inclusief door social media aangejaagde hypes. Positieve verwarring al om. Van zowel de muzikant als de luisteraar kan ik me dan ook voorstellen dat het verwerken van door hen gewaardeerde stijlcitaten uit de muziekhistorie op een album houvast en richting kan bieden. Dialectiek in de muziek. Chaos and creation. Het is maar en gedachte....Of dit zo heeft gewerkt bij het maakproces van dit album weet ik uiteraard niet. Net zo min of het een gedeeltelijke verklaring geeft voor de hoge ratings door de users.

Geweldig nieuws deze nieuwe plaat van Jonathan Wilson. Dear Friend heb ik zojuist even geluisterd en die slaagt met vlag en wimpel. Fanfare gaan we spoedig uitproberen. Gentle Spirit is een van de beste platen van de laatste vijf jaar en vindt nog regelmatig gehoor bij mij. Wilson mag dan veel leentjebuur spelen, de instrumentale gedeeltes van zijn nummers zijn fantastisch, wat een eventueel gebrek aan een originele sound totaal doet vergeten.

Tevens ga ik de beste man eindelijk eens live zien. Deze zomer al in Bitterzoer, maar die moest ik laten schieten. Nu in Rotown in december. De tickets zijn al binnen. Ik wacht met smart want Wilson schijnt lange sets te spelen!

Kan het niet gewoon zo zijn dat veel mensen dit album gewoon goed vinden? Niet iedereen draagt een last van referenties op zijn schouders bij het beoordelen van een album

Ach, jongen ik heb straks nog een bakfiets nodig als rollator...

Natuurlijk vinden veel mensen dit album goed en ze hebben nog gelijk ook. Het is zorgvuldig gemaakt en geproduceerd. Het klinkt mij bovendien ook supervertrouwd in de oren maar het is desondanks niet mijn muziek en dan prakkezeer ik me suf waarom niet. Door jullie lastig te vallen hoopte ik een antwoord te vinden.

JW is met zijn messiahs-verschijning geknipt voor een cult-following. Lange haren en gekrulde zinnen ...

MusicMeter kan niet zonder jouw humor, Kistenkuif!

Een goddelijke plaat met fans die er bovendien ook nog eens heilig in geloven. Toepasselijk: hij (JW) wil de mensen het goede geven ('Love to Love' & 'Future Vision'). Echter, de massa schreeuwt om wansmaak. Hoewel de moderator van Musicmeter in hem gelooft, is er nog enige onzekerheid over de toekomst van deze artiest.

'Fanfare' is een statement. Als een baken van licht in donkere tijden...

Doe je dat nu om mij een dienst te bewijzen ?

Voor mij een lastig te beoordelen album. Ik ben over het algemeen geen fan van psychedelische muziek. Maar goed, dat is de muziek 'Fanfare' feitelijk ook niet. Dat wil zeggen; niet in z'n geheel. Dat het psychedelische elementen bevat is wel duidelijk. Daardoor heeft het album enige gewenning nodig wat ik het dan ook heb gegeven. Dat het kwalitatief goed is hoor ik wel. En ooit zal ik toch door die 'psychedelische' soundbarrière heen breken!?

De wijze waarop de titeltrack 'Fanfare' begint en het album ontluikt is mooi. Aansluitend 'Dear Friend'. Dit nummer heeft net als 'Fanfare' een lekkere lome vibe al had de muzikale intermezzo naar het einde toe van mij wel iets korter gemogen. In dezelfde sound; 'Her Hair Is Growing Long'. Niet een toevallig gekozen titel lijkt me. Dit moet toch wel een directe verwijzing zijn naar CSNY - 'Almost Cut My Hair'. In de 3 eerste nummers van het album is de psychedelica goed hoorbaar. De muzikale vervorming/ echo op de stem geeft het de authentieke/ retro sound, dit tezamen de gebruikte muzikale effecten op de instrumenten.

En dan - uit het niets - klinkt 'Jonathan Wilson' ineens als 'Ryan Adams' en een beetje als 'Josh Rouse' op 'Love to Love'. Wat voor mij werkt als lekkere break-up song in rock 'n roll stijl om 'psychedelica' even te doorbreken. Het halverwege ontpoppen van 'Future Vision' zijn van die fraaie momenten op het album. 'Moses Pain' zou dan weer echt een Adams/ Rouse compositie kunnen zijn. Ook de eerder genoemde associatie met Bob Dylan kan ik wel plaatsen.

'Cecil Taylor' begint klein en ingetogen, wordt wat rommelig naar het einde en sluit weer klein af. Mooi nummer. 'Illumination' is een aardig nummer waar een hypnotiserende werking vanuit gaat. 'Desert Trip' komt op vooralsnog over als een niemendalletje en is oké. 'Fazon' vind ik wel weer een erg lekker nummer. Heerlijke jazzy vibe, instrumentaal erg mooi gelaagd. Met 'New Mexico' kan ik niet zoveel. En dan met name bij zo'n typische instrumentale trip halverwege het nummer haak ik wel wat af. Bands van weleer konden echt blijven hangen in dergelijke muzikale intermezzo's en bleven aan het 'experimenteren'. Bij Jonathan duren deze uitstapjes gelukkig niet heel erg lang en zijn daarom best goed door te komen. 'Lovestrong' vind ik dan wel weer leuk vanwege de licht jazzy grooves. 'All the Way Down' is erg tam en in mijn beleving een afsluitend niemendalletje.

Een fraai album en kwalitatief erg goed. Maar tegelijkertijd ook niet helemaal mijn ding. En de totale afspeelduur werkt niet in het voordeel voor me om het veelvuldig te (blijven) luisteren.

Dat is het voor mij ook. Jij hebt gedetailleerd en zorgvuldig weten te formuleren wat je luisterervaring aan mening heeft opgeleverd. Vind ik knap en verhelderend.

Met dat 'lastig te beoordelen' blijkt het dus achteraf mee te vallen, gezien de heldere en goed geformuleerde wijze waarop hij zijn gevoel uiteen heeft gezet. Het waren natuurlijk ook z'n eerste woorden, hij moest toen (waarschijnlijk) nog beginnen met schrijven.

Ik kan wel begrijpen dat niet iedereen hier met evenveel plezier naar kan luisteren. Het is toch een hele zit.

:bloos: Bedankt voor deze complimenten. En dan ook nog eens van personen waarvan ik al vind dat ze zelf goede inhoudelijke stukjes schrijven hier op MuMe. 'Kistenkuif' heb ik zelfs hoog zitten als het gaat om 'luisterbagage'. En dat geldt volgens mij ook voor 'DargorDT afgaande op last.fm shouts. Luisterbagage; daar schiet het bij mij nog wel eens tekort moet ik bekennen, ook al luister ik de afgelopen 15 jaar wel zeer intensief naar muziek. Ik heb al veel ingehaald en ik ben naar tijdsgelang ook steeds breder gaan luisteren. Maar ik ben helaas niet met muziek dan wel muzikaal opgevoed en talent voor het spelen van een instrument heb ik niet. Ik moet het dus doen op gehoor en gevoel. Dat ik analytisch ben ingesteld helpt wel. En zo ook mijn nieuwsgierigheid naar muziek. Ik ga ik op voorhand niets uit de weg. En wil niets missen al moet je daarvoor soms ook door wat bagger heen. Maar goed, baggermuziek gun ik meestal geen beoordeling (sowieso geen sterren). 'Fanfare' staat momenteel op de 9e plek in de rotatielijst en ik was nog niet bekend met de beste man. De lovende reacties maakte me nieuwsgierig. Na drie luisterbeurten kon ik er mijn vinger nog steeds niet opleggen. Tegenwoordig hoor ik vaak bij een eerste luisterbeurt al wel of een album potentie tot groeien heeft voor me. Bij deze dus niet. Het helpt mij dan om het - al luisterend - van me af te schrijven en zodoende wordt 'de last' omgezet naar een beoordeling.

Hetzelfde had ik overigens met de nummer 6 uit de rotatielijst! Vandaag ook maar van me af geschreven, kan ik weer verder met andere dingen

Baggermuziek bestaat niet. Alleen maar muziek die je mooi vindt of niet. Zoals ik hier al zo vaak verkondigt heb op dit forum, muziek is subjectief. Analytisch ingesteld zijn heeft ook nadelen. Je emoties bij bepaalde muziek kunnen daardoor minder worden.

In grote lijnen ben ik het eens met je. Subjectief beoordeeld bestaat er dus wel degelijk baggermuziek Voorop staat - wat ik ook typte - dat ik luister op gehoor en gevoel (vrij vertaald; emotie). Emotie wordt toch wel losgemaakt of je wil of niet. Dat gebeurd onbewust. Kan ik tenminste niet uitschakelen. Gebeurd me ook wel eens dat een album me totaal niet raakt omdat ik in de ''verkeerde' vibe of luisterfase zit voor bepaalde sounds/ genres. Dat is ook analyse (zelfanalyse) zodat ik weet dat ik het album op een ander moment - in een andere stemming/ setting - nog eens moet beluisteren. Een analytische instelling kan inderdaad de weg zitten, zeker als je alles perfect wil categoriseren en in kaart wil brengen. Dat probeer ik dan ook zoveel mogelijk te vermijden.

Hier zit nog zo'n analyticus Perfectionistisch ingesteld bovendien. Ik herken dat wel. Dat je soms niet in de stemming bent voor bepaalde (nieuwe) muziek en er vervolgens tóch naar luistert, is nauwelijks te vermijden. Een mens is geen robot Je weet niet alles en kunt niet alles even goed aanvoelen. Wat ik heel goed vind is dat je in elk geval geprobeerd hebt deze muziek te doorgronden en te snappen. Omdat je wilde proberen te ervaren wat anderen ervaren die Fanfare zo ophemelen. Dat het niet echt lukte is jammer, maar meer ook niet!

Hou op over perfectionisme. Een zeéer vervelende karaktereigenschap En 3.5 ster is toch nog steeds ruim voldoende/ goed. Ik ben alleen niet zo lyrisch als de meeste MuMe's die een stukje hebben geschreven over het album en ja, dan kom je met je kop boven het maaiveld uit.

Ik zou ook niet willen dat ik bij elke soort muziek sterke emoties heb. Dan voel ik me net een vrouw met Permanent Sexual Arousal Syndrome.

Ik kon vroeger wel ontzettend agressief worden van foute muziek maar ben gehard in de 70s door een buurman die 's ochtends altijd steenhard Madolienen in Nicosia van de Zwangeres Zonder Naam draaide ........ toen hadden we nog geen anger management dus ik zou 'm eigenlijk moeten bedanken .........

als deze cd in de jaren 70 was gemaakt, dan was meneer wilson een held geweest
en gelukig woonde ik vroeger in een hoekhuis met een dove buurman naast
ons

Dat is maar de vraag, begin jaren zeventig werd genoeg goede muziek gemaakt. Zoveel, dat een schitterende plaat als Ever changing minstrel van Bill Wilson (geen familie) 40 jaar moest wachten voordat er een cd reissue kwam.