Jonathan Wilson - Fanfare (2013)

Zit er geen next toets op jouw cd-speler, Stijn?

Dit album (en de vorige) een paar keer beluisterd en beschikbare liveclips langs gelopen als lakmoesproef. Vooral dat laatste viel tegen. Hij kan aardig zingen en effectvol gitaarspelen maar heel erg bijzonder vind ik het niet. De beste man heeft genoeg te vertellen en verwerkt daarbij, bewust of niet, zoveel invloeden dat ik me daaraan moeilijk kan onttrekken en alleen maar denk: waar heeft ie dit nu weer vandaan? Neil Young, CS&N, Grateful Dead, PF, Camel...? Ik mis authentieke eigenzinnigheid en richting in daarom voor mij te lange songs. En vertel me nu niet dat ik het album tijd moet geven. Ook bij zogenaamde groei-albums hoor ik snel de kwaliteit, al laat de muziek zich op eerste gehoor nog niet helemaal doorgronden. Bovendien kunnen ook minder goede albums zich na regelmatige beluistering in het brein gaan nestelen. Kwestie van auditieve gewenning. In dit geval heb ik daar geen behoefte aan.

Knap, ik ben bijna net zo oud als jij, maar kan dat nog steeds niet altijd.

Hoe de neurologische processen in het brein precies functioneren bij de verwerking van muzikale prikkels weet ik ook niet, beste Lura. Of en in welke mate dat per individu kan verschillen is mij net zo min duidelijk. Ik denk dat leeftijd hierbij geen grote rol speelt. Als kleuter schijn je al blijk te kunnen geven van een absoluut gehoor. Fascinerende materie, die hersenen. Maar laten we het over het album hebben....

De neurologische processen in mijn brein signaleerden bij de eerste beluistering echter meteen de kwaliteit. Ik had daarbij geen seconde het gevoel dat dit allemaal moeilijk te doorgronden is. Ik vind het uitermate goede muziek die heerlijk (daar is-ie weer ) in het gehoor ligt. Ik snap zelf niet zo goed waarom je tijdens het luisteren moet gaan verzinnen wat de invloeden allemaal zijn... Dan kom je inderdaad niet aan de muziek toe.

Het is niet zo ingewikkeld volgens mij. Smaken verschillen. En zelfs Jonathan Wilson is niet voor elk gehoor en elk stel hersenen in de wieg gelegd. Welke leeftijd de oren en de hersenen hebben telt volgens mij ook niet.

Dat moet je niet willen kunnen. Muziek is geen wiskunde.

Het is toch echt 100% Jonathan Wilson, dit is zijn "authentieke eigenzinnigheid". Hij doet niet aan leentjebuur, heeft alles zelf geschreven. Alleen, zijn manier van muziek maken suggereert dat hij zijn inspiratie uit de sixties en de seventies heeft gehaald. Niet alleen de muziek, ook de aanpak als geheel.

Wel modern aangekleed en helemaal van deze tijd. Dat je het gaat vergelijken met wat door anderen is uitgebracht in the good old days is puur eigen dwangmatigheid en doet Wilson te weinig recht.
Maar goed, als je CS&N meent te horen kan dat goed kloppen, Crosby & Nash doen natuurlijk mee op Cecil Taylor.

Het is muziek die misschien tientallen jaren geleden zou kunnen zijn uitgebracht maar wat niet is gebeurd. Het is nu geschreven.

Het maakt voor mij gelijk een einde aan de mythe dat bepaalde muziek, een bepaald genre, thuis hoort in een vastomschreven periode. Wilson bewijst dat dat niet zo is en daar ben ik hem erkentelijk voor. Ik begrijp dat het voor de generatie, die bij punk en new wave dachten dat er afgerekend was met de "verfoeilijke" muziek van vlak daarvoor, moeilijk ligt en ze zullen vinden dat het succes van Wilson even onbegrijpelijk als ongewenst is.

Gelukkig laat Wilson zich door dat soort sentimenten niet leiden en mijn zegen heeft hij.

Laten we het daar dan maar op houden.

Kun je dat eens toelichten, daar waar je op de 'moderne' aankleding wijst? Dat hoor ik nl niet terug.

Als ik daar even wat van mag zeggen. Ik hoor er voor mezelf aardig wat elementen richting progrock en psychedelica in dat lijkt nogal in de mode op het moment. Dus in die zin kun je het modern noemen. Voor mij persoonlijk een vervelende ontwikkeling, aangezien ik beide stromingen niet echt kan waarderen.

Daar heb je een punt met mijn 'dwangmatigheid'. Toevallig wisselden dit album en 'good old' American Cutie (Little Feat, live 1973)) elkaar regelmatig af in mijn speler. Tja, dan begrijp je het verdict gezien mijn voorliefde voor muziek zonder veel omwegen. Pech voor Wilson maar die ligt daar echt niet wakker van.

En ik dus juist wel, dat verklaart natuurlijk het verschil in beoordeling.

De moderne aankleding die ik ook bedoel heeft met name te maken met de opnametechniek, de productie, waar tegenwoordig natuurlijk veel meer kan dan in de hoogtijdagen van de psychedelica en de progrock waar Hendrik het ook over heeft. Dat biedt Wilson nog weer veel meer kansen.

Het lijkt allemaal een behoorlijke opmars te maken inderdaad, waar ik naast Jonathan Wilson ook de successen voor Steven Wilson en Steve Hackett als voorbeeld zou willen aanhalen. DeWolff. Er zullen er ongetwijfeld meer zijn.

Maar ik vind de revival die o.a. Jonathan Wilson hier laat horen natuurlijk een prima ontwikkeling.

Ja daar wringt de schoen een beetje. Is het revival of is het eigentijds? Allebei kan moeilijk lijkt mij.

Ik kan best genieten van Fanfare maar ik heb muziek ook altijd willen beoordelen aan de hand van de factor 'wat voegt het toe'. Jonathan Wilson voegt hier een handvol goede songs toe en dat zou kunnen volstaan. Dat deden E.L.O. en Lenny Kravitz eerder immers ook. Dertig jaar geleden zou hij met deze plaat echter bij publiek en bij pers niet heelhuids weggekomen zijn. Misschien waren wij vroeger te kritisch.

Overigens bij het noemen van alle inspiraties en referenties wil ik nog wel even kwijt dat Cecil Taylor in mijn oren op een heel respectvolle wijze refereert aan / zwaar leunt op het werk van Fleetwood Mac.

Ja, 30 jaar geleden, in 1983, was er weinig tot geen ruimte meer voor deze muziek. Wat er nog bestond aan oudheid (je noemt ELO, kijk daar eens wat er gebeurde tussen 1972 en 1983!) moest, om mee te komen, zich aanpassen aan de jaren '80. Inclusief de productietechnieken en het meenemen van electronica. Menig artiest heeft zich daar flink aan vertild. Wie zichzelf wilde blijven werd in de kritieken afgeschreven.

De markt die Jonathan Wilson hier openbreekt, bestond eigenlijk niet (meer) in die tijd, misschien nog wat obscure bandjes.
Ik zou inderdaad ook benieuwd zijn geweest naar reacties op een album als dit begin jaren '80.

Toch zou ik Wilsons' muziek eerder als eigentijds willen omschrijven dan als een revival. Als we in de 21e eeuw één winstpunt hebben, dan is het wel dat artiesten blijkbaar niet meer gebonden zijn aan de tijd waarin we leven en ze dus veel meer artistieke vrijheid hebben. Ik zie het dan ook als iets blijvends in plaats van een tijdelijke opleving.

Daar heb je wel een punt.

ELO werd regelmatig in de muziekbladen met de grond gelijk gemaakt terwijl
Lenny Kravitz net goed zat kwa tijdsperiode en binnengehaald werd als de nieuwe verlosser.

Intussen is de kultuur al weer helemaal veranderd en bovendien mikt Wilson niet op een hit om zijn waar te slijten. De muziekpers vind hem vooral prachtig door het totaalpakket. Dus niet alleen de artiest maar ook de producer Wilson die op het ogenblik weer helemaal in de schijnwerpers staat door zijn samenwerking met Roy Harper.

En terecht. Ik vind hem absoluut één van de beste producers van dit moment.

Hij maakt trouwens ook gitaren. Echt een bezig mannetje.

En hij is ook nog verhuisd ......

Roy Harper nam een gedeelte van zijn pas uitgekomen album bij hem op.

Jonathan wellicht niet, maar het album voorziet er wel héél nadrukkelijk in: track 4.

Hee!

Voorlopig ben ik de enige met een notering voor Love to love in zijn toplijst (zie mumeafrekening) en ik weet niet waar ter wereld het nummer wel in de Top 40 staat. Maar ik kom het niet tegen!

Overigens, Dear Friend was de eerste hit, dat was natuurlijk wel andere koek.

Ik vind Love To Love echt sonde op zo'n rijke plaat als Fanfare, daarom zal hij ook nooit de vijf sterren halen. Het voelt ook meer aan als een aparte single en misschien was dat ook beter geweest. Vanaf nu skip ik dat nummer, dan hou ik nog 74 minuten aan geweldige muziek over.

Het doet me denken aan Don't Hurt Yourself op Marbles. Lijkt er puur op gericht om te scoren. Het is niet slecht, maar past m.i. ook niet bij de rest.

Love to Love is duidelijk radio friendly. Dat kun je van 7 minuten Dear Friend niet zeggen.

Dan is 4 minuten nog aan de lange kant, voor de gemiddelde radiohit (van nu).

Waar haal je dat vandaan? 4 minuten is zo'n beetje de standaard.

Ik heb even gekeken en de hele top 5 bestaat uit nummers van 4 minuten.

Neem nou is een keer niet alles zo serieus, sjef.
Het is al meer dan 10 jaar terug dat ik uberhaupt een radiozender heb aangehad.

Ik kan je niet zo goed volgen. Daarom een paar vragen. Hoe werd de artistieke vrijheid dan in de 20e eeuw beperkt? En hoe komt het dat artiesten in de 21e eeuw blijkbaar niet meer gebonden zijn aan de tijd waarin we leven? Wat is er dan veranderd? Tenslotte: hoe maakt Wilson gebruik van die grotere artistieke vrijheid? Ik ben oprecht benieuwd naar je antwoorden.

Artiesten van bijvoorbeeld Asylum Records zijn juist lovend over de tijd en ruimte die ze kregen om hun hart te volgen. Neil Young had en heeft bij Reprise zelfs totale artistieke vrijheid.

Ik hoor juist wel vaker artiesten klagen dat ze vroeger mochten experimenteren en nu niet meer. Staat tegenover dat er nu de middelen en mogelijkheden zijn om die fase van het proces zelf al te doorlopen (meer en betere opnamemogelijkheden, ook buiten echte studio's).