menu

Echo & The Bunnymen - Heaven Up Here (1981)

mijn stem
3,98 (296)
296 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Korova

  1. Show of Strength (4:48)
  2. With a Hip (3:11)
  3. Over the Wall (5:50)
  4. It Was a Pleasure (3:05)
  5. A Promise (4:03)
  6. Heaven Up Here (3:47)
  7. The Disease (2:15)
  8. All My Colours (3:55)
  9. No Dark Things (4:21)
  10. Turquoise Days (3:48)
  11. All I Want (4:00)
  12. Broke My Neck [Long Version] * (7:17)
  13. Show of Strength [Live Version] * (4:39)
  14. The Disease [Live Version] * (1:53)
  15. All I Want [Live Version] * (3:10)
  16. Zimbo [Live Version] * (3:52)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur: 43:03 (1:03:54)
zoeken in:
avatar van Hendrix4live
Schitterende hoes!

avatar van c-moon
4,0
Ik ben dit werkstuk aan het herontdekken en wil hierbij mijn eerder statement grondig bij sturen.... ik lap er dan ook een heel punt bij.. van 3 naar 4 !!!

Een echt goede plaat !!!

En.... eind december toeren de Bunnies in de UK en voeren ze zowel "Crocodiles" als "Heaven Up There" integraal u it.... Oh yes!

Milestones
Show Of Strenght, Over The Wall, The Disease en All My Colours zijn kleine gitzwarte meesterwerken.
Jammer dat op dit album ook songs staan als It Was A Pleasure en A Promise, nummers die nogal tegenvallen, anders was dit voor mij een 5 sterren album geweest.
Nu blijf ik hangen op 4.

4/5

avatar van Blue88
Ook mijn eerste kennismaking met deze band. (natuurlijk heb ik the Killing Moon al eens beluisterd)

Klinkt erg fijn tot nu toe, ik laat hem nog even een tijdje draaien alvorens ik ga stemmen. Het eerste nummer

avatar van reptile71
c-moon schreef:
En.... eind december toeren de Bunnies in de UK en voeren ze zowel "Crocodiles" als "Heaven Up There" integraal u it.... Oh yes!

Als ze dat nou wat dichterbij doen ben ik van de partij.

Na een mooi debuut als Crocodiles wist E&tB met Heaven Up Here toch maar een knallend energiek tweede album af te leveren.

avatar van mafketel
4,0
En soms laat je herinnering je in de steek.

Dit album weer eens gedraaid na het samenstellen van een Echo top 5. En wat blijkt ?
Je vergeet gewoon blind Over The Wall; fantastisch nummer toch !

Na vele, vele jaren kom je er achter dat E&tB toch wel één van de belangrijkste NW/PP - bands was/is.

Nooit meer beter geworden na het debuut ? Nou, dacht het wel.
In deze categorie horen E&tB i.i.g. NIET thuis, want op HUH zijn ze i.m.o.een stuk gegroeid t.o.v. hun debuut Crocodiles, wat trouwens evenmin te versmaden is.

Zoals al vaker hierboven gememoreerd, leunt deze plaat meer op sfeer dan de eersteling. Zou je met wat goede wil de eerste een "donkere plaat" kunnen noemen, dan is deze 2e lichter; transparanter is wellicht een beter woord. Kijk maar eens naar songtitels als Over The Wall, A Promise, Heaven Up Here, No Dark Things en All I Want.

Jammer van It Was A Pleasure, want dat vind ik veruit het minste nummer op deze plaat. Dat nummer weerhoudt me om 5 sterren te geven.

Sleutelplaat in de discografie van Echo & the Bunnymen, en een sleutelplaat in de vroege jaren 80 voor wat betreft Postpunk, wat toen in volle bloei stond.

avatar van Premonition
5,0
mafketel schreef:
Zoals al vaker hierboven gememoreerd, leunt deze plaat meer op sfeer dan de eersteling. Zou je met wat goede wil de eerste een "donkere plaat" kunnen noemen, dan is deze 2e lichter; transparanter is wellicht een beter woord


Om Crocodiles donkerder te noemen, sla je imo de plank mis. Crocodiles is grimmiger. HUH is juist donkerder van kleur (de muziek die zwaar leunt op atmosfeer), maar aan de horizon gloort hoop (de teksten zijn twijfelend positief van toon), de prachtige hoes is illustratief. Juist dat laatste element bracht hun destijds in verband met U2 en Simple Minds, als de nieuwe zoekers van de new wave. Set Sail in Those Turquoise Days!

avatar van Mjuman
5,0
Als ik ga zoeken op zolder vind ik - met enige moeite - waarschijnlijk nog wel de negatieven van de foto's van het eerste concert van Echo & The Bunnymen in het hoofdstedelijke popheiligdom: de tour met camouflagenetten en camouflagepakken - dat was grimmig, op en top onheilspellend, een echt vervreemdend effect; ieder moment verwachtte je het geluid van een aanvliegende Stuka-(duik)bommenwerper te kunnen horen; publieksparticipatie: nou nee, niet echt; was het goed: heel goed..

Hoe verrassend was daarna de volgende tour en het optreden op het Womad-festival '82 - met de Royal Burundi drummers erbij: All My Colours (a.k.a. Zimbo): strijdbare muziek, nix nie donker - was het goed, mju? Het was imponerend: één van de mooiste fusies van wave met elementen van wereldmuziek.

Dit album is imo een stuk cynischer van ondertoon dan de eersteling (alhoewel vlak Villiers Terrace ook niet weg). All My Colours zie ik wel eens als Decades van E&B - je beseft dat het niet meer goed komt, en toch hoop je op beterschap.

Want wat krijg je als een (wit) licht door een prisma heen laat vallen? Allemaal kleuren.

avatar van Premonition
5,0
De concerten in mei 1981 in Nederland nav het uitkomen van HUH waren zonder de camouflagenetten niet grimmig eerder riepen deze een melancholische sfeer op. Maar melancholisch op een prettige "uplifting" manier. Head Over Heels van Cocteau Twins heeft diezelfde sfeer.
In dezelfde tijd toerde The Cure in een circustent door Nederland, die klonken "desperate", zonder sprankje hoop, de opmaat naar Pornography.

avatar van mafketel
4,0
Premonition schreef:

Om Crocodiles donkerder te noemen, sla je imo de plank mis. Crocodiles is grimmiger


Ja, dat bedoelde ik inderdaad.

Soms gebruik je niet de juiste woorden hé !

avatar van LucM
4,5
De laatste tijd heb ik een aantal new wave-albums uit de kast gehaald en dit vind ik een prachtalbum (ik heb de versie met bonustracks). Subliem gitaar- en drumwerk dat op elk nummer weer anders is. Het klinkt donker en bij wijlen grimmig maar nooit overdreven bombastisch. De productie is ook opmerkelijk goed - een helder, dynamisch geluid - en bovenal de songs die niet vervelen, dit is een album die je blijft draaien.

avatar van RealChameleon
5,0
Gisteren nog Live gezien op Sinner's Day. Ze speelden veel van dit album. Helemaal te gek!

avatar van bart1989
4,0
Dat viel mij ook op, vooral all my colours vond ik echt supervet!

avatar van wibro
4,0
Minder dan hun debuut en dat had ik niet verwacht. Ik heb dit album namelijk al 25 jaar in de kast staan, terwijl ik hun debuut vorige week pas voor de eerste keer gehoord heb. Maar goed, beter laat dan nooit.
Echo's niettemin prima opvolger van Crocodiles bevat drie nummers die er echt uitspringen; Show of Strength, Over the Walls en uiteraard All my Colours. De rest vond ik toch duidelijk minder.

3,5*

avatar van orbit
4,5
Hier heeft E&TBM toch duidelijk een eigen geluid ontwikkeld! Terwijl Crocodiles nog een stijloefening is in welke richting het eens zal worden. Alléén daarom al een beter album. Verder staan er hier ook veel betere nummers op.

avatar van wibro
4,0
orbit schreef:
Hier heeft E&TBM toch duidelijk een eigen geluid ontwikkeld!

Ben ik met je eens, maar ondanks dat vond ik "Crocodiles" in zijn geheel gewoon mooier. Daarentegen beschikt Echo's debuut niet over topnummers zoals "Over the Wall" en "All my Colours". Maar misschien gaat na een volgende luisterbeurt mijn waardering voor dit album toch nog enigzins omhoog maar meer dan 4 sterren zullen het denk ik toch niet worden.

5,0
30 jaar oud!? Van de naargeestigheid in 'The disease', tot het sfeervolle 'All My Colours'' ongelovelijk goed en raak.... nog steeds.

avatar van James Douglas
Hoewel ik erg in mijn nopjes ben met Crocodiles toont deze Heaven Up Here wel op vele fronten enorme progressie. Op het debuut klinkt de sound hier en daar nog wat rammelig en dat heeft absoluut zijn charme. Echter is de tweede Bunnies-plaat voorzien van een kwaliteitsinjectie. Het messcherpe drumwerk, de huilvocalen van Ian McCulloch plus de balans en overloop van de verschillende songs. Er trekt een enorme sluierbewolking mijn hoofd binnen als ik deze plaat opzet.

haveman
Wat minder toegankelijk dan de andere twee konijnenalbums die ik in huis heb (Ocean Rain en Crocodiles) en tot nu toe (4 luisterbeurten) imo minder goed. De stem doet me regelmatig denken aan Bono in zijn beginjaren en hier en daar ook aan Robert Smith. Een nummer als A Promise had zo op Boy kunnen staan.

avatar van Chameleon Day
5,0
haveman schreef:
Een nummer als A Promise had zo op Boy kunnen staan.


Hoe kom je daar nu bij? Heeft niets op Boy te zoeken.

haveman
Nee, daarvoor is Boy idd te goed.

avatar van Mjuman
5,0
haveman schreef:
Nee, daarvoor is Boy idd te goed.


Tijd voor een neut of zo?

Boy is imo echt een album van de "blijde boodschap", het jeugdig élan. Dit album is veel donkerder; de titel alleen al is een pure tip: leven op aarde is niet echt fijn, laten we het leven hier voor elkaar meer tot "a heaven" maken dan tot "a hell". Dit is een rasechte, loepzuivere postpunk klassieker.

Echo wist dat je alleen met de nodige inspanning hier op aarde er nog wat van kon maken (al bleef de vraag hoe en wat). Bono dacht dat jeugdig élan en uit volle borst zingen voldoende was om die hemel te bereiken.

haveman
Wie heeft het hier over het hele album? Daarnaast heb ik het over de stem, niet over de teksten. Proost.

avatar van Edwynn
4,5
Zonder de parallel te willen trekken, valt me op dat Echo & The Bunnymen op een zelfde manier hun distorted gitaarpartijen begraven in hun nummers zoals Joy Division deed.

Ik ben er gek op. Het geeft de nummers een sinistere onderstroom die direct onder je huid kruipt.

Heaven Up Here is een behoorlijk gevarieerd album trouwens. Van poppy naar punk en rock tot de schitterende donkere ballade die All My Colours heet.

5,0
Fucking brilliant net zoals de 1e

avatar van Mjuman
5,0
Edwynn schreef:
Heaven Up Here is een behoorlijk gevarieerd album trouwens. Van poppy naar punk en rock tot de schitterende donkere ballade die All My Colours heet.


Het is mijn fave E&B album; Crocodiles vind ik de meest verfrissende.

Luister voor de grap eens op YouTube naar de:
de live versie met de Royal Burundi Drummers

Helaas geen beelden van het Womad-festival, maar die waren 'impressive'.

avatar van dix
4,5
dix
Mjuman schreef:
Bono dacht dat jeugdig élan en uit volle borst zingen voldoende was om die hemel te bereiken.

Daarin bleek hij dan toch gelijk te hebben

avatar van orbit
4,5
Het is geen Porcupine, waarop de konijnenmannen echt gepijnigd klonken en de riffs en beats manisch zijn, maar de opmaat is duidelijk. Over The Wall is misschien wel het prijsnummer.

avatar van Premonition
5,0
Over the Wall IS het prijsnummer van de plaat. Zelden zo'n ijzersterk begin van een plaat gehoord als de eerste drie nummers.

avatar van Mjuman
5,0
orbit schreef:
Het is geen Porcupine,


Nee, want dan had Porcupine gewoon Porcupine II geheten of iets anders

Gast
geplaatst: vandaag om 08:12 uur

geplaatst: vandaag om 08:12 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.