The War on Drugs - Lost in the Dream (2014)

Het blijft toch vooral gewoon een kwestie van beleving.

Net toegevoegd. Mijn recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The War On Drugs - Lost In The Dream - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Voor het laatste wapenfeit van The War On Drugs moesten we tot voor kort terug naar 2011, toen het geweldige Slave Ambient verscheen. Slave Ambient was destijds de eerste plaat van de band zonder Kurt Vile, die inmiddels zeer succesvol is als soloartiest. Ondanks het ontbreken van Kurt Vile was Slave Ambient een uitstekende plaat en ook met opvolger Lost In The Dream blijkt helemaal niets mis. Sterker nog, op Lost In The Dream stijgt The War On Drugs ver boven het niveau van Slave Ambient uit en heeft het een monumentale plaat afgeleverd, die ook de vergelijking met het werk van Kurt Vile met gemak kan doorstaan. Het is een plaat die niet makkelijk is te classificeren. Dat gold ook al voor Slave Ambient, dat ik in eerste instantie omschreef als ‘de folk van Dylan opgepept met de power van Springsteen’, maar waarvoor uiteindelijk ook uiteenlopende namen als Wilco, U2, The Arcade Fire, My Bloody Valentine, Tom Petty, Yo La Tengo, Spacemen 3 en The Verve uit de hoge hoed moesten komen. Lost In The Dream voegt nog heel wat namen toe aan de al nauwelijks te behappen lijst die werd samengesteld voor zijn voorganger. In de openingstrack duikt het latere werk van Roxy Music op, al wordt het laagje polijst in de ruim 8 minuten dat de track duurt steeds dunner. In de tweede track laat Springsteen zich begeleiden door The Cure en zo is er voor iedere track op de plaat wel een nauwelijks te plaatsen vergelijking te vinden. Ik ga in de rest van deze recensie dan ook geen namen meer noemen, want uiteindelijk past er maar één naam bij de prachtige muziek op Lost In The Dream: The War On Drugs. Lost In The Dream is een smeltkroes waarin een aantal decennia rockmuziek worden gecombineerd tot een veelkleurig geluid, dat zowel zeer toegankelijk als experimenteel kan klinken. Met name de langere tracks op de plaat zitten vol dynamiek en werken steeds weer fraai naar een climax toe, maar ook als The War On Drugs kiest voor een meer ingetogen geluid overtuigt het makkelijk. Lost In The Dream ontleent een deel van haart kracht aan het prachtige geluid op de plaat. De muziek van The War On Drugs bestaat uit vele lagen, maar klinkt altijd helder en open, waarbij vooral het geweldige gitaarwerk veel aandacht trekt. Lost In The Dream is een plaat met heel veel aanknopingspunten, maar het is ook een plaat met talloze losse eindjes die je zo snel mogelijk wilt ontrafelen. Met name met de koptelefoon is Lost In The Dream een waar kunststukje, maar ook als de plaat vroeg in de ochtend of laat in de avond uit de speakers komt, kun je je geluk niet op. Er zijn op het moment talloze bands die aan de haal gaan met alle mooie invloeden uit het rijke verleden van de rockmuziek, maar er zijn er niet veel die de inmiddels bekende ingrediënten combineren tot een geheel nieuw recept. Lost In The Dream van The War On Drugs is aan de ene kant een warm bad dat rust en ontspanning geeft, maar het is ook een plaat die de fantasieradartjes op volle toeren laat draaien. Een jaarlijstjesplaat is al door velen geroepen. Ik kan er niets anders van maken. Erwin Zijleman

Die associatie heb ik ook. Wat een heerlijke plaat is dit zeg.

Vooral In Reverse klinkt enorm als Dylan. Verder hoor ik bijna alle hierboven genoemde invloeden ook wel terug, maar vind het toch een eigentijdse plaat. Mis net als Morinfen wel een kraker als Brothers of Baby Missiles maar An Ocean In Between The Waves en Red Eyes komen aardig in de buurt. Eén van de betere platen van 2014, dat absoluut.

an ocean between the waves is echt een trip!

Wel opmerkelijk die outro van ruim 3 minuten bij het openingsnummer. Getuigt van lef, maar haalt imo ook meteen de vaart uit het album. Is meer iets voor de afsluiter.

Te gek nummer inderdaad.

Helemaal mee eens. Ik vind het erg onnodig en dat is jammer want voor de rest vind ik Under the Pressure een schitterend nummer.

Er wordt hier flink gestrooid met vergelijkingen, laat ik nog eentje toevoegen: The Waterboys.
Niet alleen lijken de stemmen enigzins op elkaar, het eerste nummer had zo This Is The Sea gekund!

Toppertje. Enige plaat van dit 2014 die me vanaf luisterbeurt 1 tot nu bij de keel grijpt en blijft grijpen Vooral het afsluitende tweeluik, Lost in the dream en In Reverse, vind ik heel erg goed.

Hier kunnen we lang over lullen.. en in feite is dit forum daar ook voor. Maar muziek moet je luisteren en ervaren. Ik ga ''All In'' bij de voorspelling dat deze hoog eindigt in de jaarlijstjes.
De volle mep dan ook voor dit album!

Schitterende outro juist die je meteen helemaal het album inzuigt. Niet alleen bloedmooi maar ook functioneel.

Het gemiddelde van 4.18 is ook echt ongekend hoor. Bijna 200 stemmen al

Dit geeft ook het gemiddelde aan van de meeste muziekblogs / recensies enz.

Het is gewoon een fantastische plaat, die je op elk moment van de dag op kunt zetten. Lekker voor in de auto, savonds' laat onder het genot van een biertje, maar ook op de zondagmorgen.

Het is echt zeldzaam dat een album mij zo kan pakken en steeds weer de drang heb om 'm te gaan luisteren.

Vergelijkingen, verwijzingen, vorige plaat, ik begrijp het allemaal, maar kan er niet aan meedoen: dit is THE WAR ON DRUGS, dit is LOST IN THE DREAM, dit is magisch, dit is wat het voor mij moet zijn. Waanzinnig goed!

Brrrr. Dit verenigt nu echt eens alles wat mij op de verkeerde manier kippenvel geeft, drie maal geprobeerd doch opgegeven. Laat dit, ondanks de unanieme laaiende reacties, graag aan mij voorbij gaan. Ik onthoud mij dan ook van enige score.

Red Eyes staat hier echt op repeat, wát een geweldig nummer is dat zeg!

Ik wist het.... het vorige album was zo favoriet en dit album lukte niet echt, althans ik snapte de enorm enthousiaste reacties niet zo best. Goede plaat zeker maar zo als het nu gaat (en niet alleen op MuMe)?!

Nu het op vinyl lekker luid uit de boxen knalt is de beleving intenser en komt het eindelijk goed aan (niet dat ik nu gelijk van 4* naar 4,5* ga en niet dat ik het enthousiasme nu ineens wel snap) maar voor mij persoonlijk is nu denk ik de omslag naar 'dit is altijd goed' i.p.v. afwachten hoe het nu weer binnenkomt (want dat wisselde nogal).

Nummer van het jaar kan niet anders

Eerste indruk is prima. Wel kakt het na een tijdje wat in voor mijn gevoel. Wie weet verdwijnt dat gevoel nog na meerdere luisterbeurten.

Oef, wat mooi. Vooral An Ocean Between the Waves klinkt fantastisch

Het prettige aan het album op vinyl is, imo, dat het 4 gedeeltes worden. En dan blijkt elk gedeelte sterk te zijn. Kant 1 met het misschien te lange openingsnummer, maar ook met Red Eyes en dan een rustige afsluiter. Kant 2 hakt er ook direct in (al ben ik niet zó enthousiast over Ocean als de meesten hier) Kant 3 en 4 zijn bij mij favoriet: Eyes, Burning, Lost.. allemaal prachtnummers!

Zit wat in

Ik luister letterlijk het hele album elke dag, en hoor steeds nieuwe dingen. Mozeskriebels wat een allemachtig goede plaat. Ik kan gewoon de woorden niet vinden om te beschrijven wat deze plaat met mij doet. Wat mij betreft een klassieker erbij.

Er is al heel wat gezegd over deze plaat, en m.i. zijn alle lovende reacties terecht. Opener 'Under the Pressure' weet de sfeer al heel goed neer te zetten (ok, die outro van 3 minuten had niet gehoeven..), 'Red Eyes' is misschien wel het mooiste nummer van het jaar tot nu toe. 'An Ocean In Between the Waves' is ook weer prachtig opgebouwd, en dan heb ik sfeervolle nummers als 'Eyes to the Wind', 'Burning' en 'In Reverse' nog niet eens genoemd.

Dit is het eerste album dat ik luister van The War On Drugs, en het smaakt zeker naar meer. Het rare is dat ik met een deel van de invloeden die je hoort weinig heb (Bob Dylan, Dire Straits (*beurk*,).. Springsteen en Tom Petty zijn nog wel ok) maar dat mij dit desondanks wel aanstaat. Is dat dan toch dat indie-sausje waardoor ik dit wel cool vind?

Ik moet wel zeggen, dat ik 'Red Eyes' en 'An Ocean In Between the Waves' er nu nog dusdanig uit vindt springen, dat ik de tweede helft in vergelijking met de eerste nog wat vind achterblijven. Maar dat kan veranderen na wat meer luisterbeurten.
Voor nu alvast 4*

En misschien moet ik Kurt Vile toch ook eens wat beter gaan beluisteren..

Ik vind die outro van 3 minuten juist fantastisch! Heerlijk als ik het album luister wanneer ik door het lentezonnetje fiets of wanneer het landschap aan mij voorbij trekt terwijl ik in de trein zit. (En ook bij minder mooi weer werkt het als een tiet)

Een paar nummers geluisterd op YouTube, opvallend dat ie zo lijkt op de laatste lps van Kurt, zit zo ongeveerd dezelfde vibe in, of toch niet opvallend gezien hun geschiedenis.
Zal mijn oordeel vellen als ik de muziek wat vaker heb beluisterd.
Wat ik altijd opvallend vind (ik vind nogal veel opvallen geloof ik...) is dat men na 1x luisteren al een score geven maar goed.
Wel een lekker plaatje zo te horen

Nix mis mee toch? Dan geeft die score de eerste indruk weer. Score kan altijd worden bijgesteld.

Nou, Grootfaas ik heb de plaat meerdere malen beluisterd.En in zoverre heb je gelijk dat je de plaat vaker moet horen om de volle schoonheid er van te kunnen ervaren. Ik ben er aan begonnen met "omdat iedereen dit een mooie plaat vindt, hoef ik dat nog niet te vinden".En dus duurde het ook wel even voordat ie ging vallen. Maar nu is er ook geen houden meer aan...

Prima toch, dan kan je em ook beoordelen, ik ben benieuwd wat ik ervan vindt. Geniet ervan dus!