The War on Drugs - Lost in the Dream (2014)

Klinkt allemaal erg fijn, maar ik heb toch de hele tijd het gevoel naar een drumcomputer te luisteren. Neemt een deel van de magie weg!

Geweldig album. Vind vooral de drie opeenvolgende nummers Suffering, An Ocean in Between the Waves en Disappearing geweldig. Met name Disappearing (hier vreemd genoeg vrij weinig genoemd) is geniaal.

Het grootste deel van de plaat is echt gedrumd. Op An Ocean In Between The Waves hoor je juist zo mooi het verschil van het drumcomputertje aan het begin die even verderop wordt 'weggeblazen' door de echte drum.

Wat een mooi album; nu drie maal beluisterd - mede door m'n persoonlijke 'mood' van dit moment eerst zeker 4 sterren waard. Hypnotiserende muziek grotendeels; en daar ben ik wel liefhebber van!

Raar dat Dissapearing zo weinig stemmen krijgt

Album inmiddels enkele keren beluisterd. In eerste instantie kreeg ik het idee dat het geen match zou worden. Nog maar 'n paar keer geprobeerd. Hij begint zachtjes aan binnen te komen. Elke keer valt een ander nummer weer positief op. Vandaag was dat Suffering. Mooi, licht psychedelisch nummer. Lost in THE Dream krijgt toch een ruime voldoende. Niet alles komt binnen maar het begint te wennen. Blijf wel moeite houden met de brede mix van de zangstem. Dat hoor je vaker op dit soort albums en heeft niet mijn voorkeur. Hoor een zangstem liever recht in het midden.

Nieuwe favorieten: Eyes to the Wind en Burning! Maar zoals dat hoort bij een heel sterk album, verandert dit om de dag!

Met goedkeuring van de band heeft NYtaper de show van afgelopen weekend in the Bowery Ballroom NY online gezet in highres mp3 en flac. Mocht je benieuwd zijn hoe het dus live klinkt. The War On Drugs: March 19, 2014 Bowery Ballroom – Flac/MP3/Streaming | nyctaper

Verder blijft dit album echt alleen maar groeien. Sterk zeer sterk dit

Je bent een held Joram, bedankt voor de link!
Er staat ook een mooi verhaal bij.

''Burning'' doet me overigens een beetje denken aan het oudere werk van Pere Ubu.

Prachtig nummer!

Waar ik me bij Adam altijd mateloos aan irriteer bij live optredens, is dat hij vrijwel altijd hele andere toonhoogtes zingt t.o.v de albumtracks. Soms zingt hij niet eens maar is het bijna gesproken zonder dat tikkeltje emotie wát het nou juist net prachtig compleet maakt bij de meeste songs. Zonde, want op de plaat is dat duidelijk wel aanwezig.

Echt, ik heb het geprobeerd maar ik heb simpelweg niet meer het geduld om me voor de zoveelste keer door de lange songs en vooral de galm heen te worstelen. Helaas ontsluit deze plaat zich juist dáárom niet voor mij bij herhaald luisteren. En van zijn stem ben ik ook niet onder de indruk. Dan houdt het op.

Sluit me aan bij je opmerking omtrent die galm kistenkuif Lijkt wel een trend bij veel moderne rockalbums. Heb er ook niks mee. Geef mij maar een normale strakke stem en mix. Album is overigens redelijk. Paar goeie nummers die een ruime voldoende rechtvaardigen.

Haha, ik hoor hier mijn pa praten. Ik liet dit album aan hem horen, hij vond het wel aardig, maar "veel te veel galm en te bombastisch. Ik kan de verschillende instrumenten en teksten niet eens horen." Ik probeerde nog uit te leggen dat het daar bij deze muziek niet echt om gaat. Het draait meer om sfeer en energie, maar dat zal hem niet echt overtuigen het vaker te gaan luisteren denk ik...

Wat nummers gehoord. Ik vind het wel mooi, maar ook wat saai. Bepaalde nummers zijn erg lang, dat is op zich niet zo erg, maar er gebeurt te weinig om het boeiend te houden.
De warme produktie is aangenaam.
Kom er nog wel op terug, maar ik vrees niet dat ik hier erg van ondersteboven raak.

Ho, ho. Voor we in een sfeertje geraken van bombast en saai. Je kan juist wel degelijk alle instrumenten goed horen. Sterker nog: er staan prachtige solo's op deze plaat van ondermeer gitaar, piano en saxofoon. Het knappe is, dat deze vaak vloeiend in elkaar overlopen of tegen elkaar ingaan. Hierdoor wordt het ook zelden saai, integendeel dus. Alleen het einde van het prachtige openingsnummer duurt wat lang, net als het instrumentale 'intro' The Haunting Idle.

Een paar keer draaien en goed luisteren en er vallen je steeds meer van dit soort 'details' op in de fraaie muziek.

Mij in ieder geval niet want voor sfeer en energie put ik liever uit andere muziekbronnen zoals ambient, jazz, impro... west heeft gelijk met het in elkaar vloeien van instrumentale gedeelten maar dat is tegelijk mijn bezwaar omdat ik zo klankaccenten en -contrasten mis. Als ik het album beluister heb ik het gevoel naar een schouwspel te kijken in een enorme glazen hal waar ik als buitenstaander niet bij kan komen.

Mooi beschreven kistenkuif, alleen sta je volgens mij naar het schouwspel te.. luisteren (nog mooier? ). Voor mij werkt deze muziek eerder omgekeerd, van luisteren naar verbeelden (ik beschreef al de Amerikaanse vlaktes waar ik ooit doorheen reed).

Wellicht geneuzel maar hoe bedoel je: omgekeerd? Als ik deze muziek beluister associeer ik ook van klank naar beeld. Lees maar na. Het omgekeerde kan wel maar daar heb je geen muziek voor nodig . Jij en ik verbeelden ons alleen een verschillende film bij deze plaat. Het zou vreemd zijn als het anders zou wezen.

Kort en bondig on topic: ik vind dat heer Adam wel erg veel tijd en ruimtelijk effect nodig heeft (en krijgt) om muzikaal en tekstueel duidelijk te maken wat hij wil uitdrukken zonder dat het album daardoor voor mij aan zeggingskracht en noodzaak wint. Het lijkt een trend. Bij het onlangs beluisteren van bijvoorbeeld Kurt Vile, Jonathan Wilson en Robert Ellis had ik een vergelijkbare ervaring: goed gemaakt, niet geraakt.

Zojuist de 250ste (nu al!?) stem uitgebracht op dit heerlijke album. In een week tijd helemaal verslonden en grijsgedraaid.

Een aantal keren wist het me echt te raken, helaas ebte het "wow"-effect na een luisterbeurt of 4 toch wel weg.

Desalniettemin blijft het een album van een constant hoog niveau, met geen enkele misser.

Een dik verdiende 4*

Uitschieters: An Ocean in Between the Waves en In Reverse.

Mooi gezegd, kort en bondig

Staat de hele dag op op 't werk!

Dat is weer eens wat anders...

Gek hoe dit album zo veel meer waardering krijgt dan Slave Ambient. Die plaat heeft toch stukken meer energie en diepte dan deze? Alhoewel je ze zo goed als Red Eyes op Slave Ambient niet tegenkomt.

Ik vind Slave Ambient aardig, maar echt sterke songs staan daar niet op. Lost in the Dream bevat bijna alleen maar pompers.

Best Night, Your Love Is Calling My Name, It's Your Destiny, BABY MISSILES, om er maar een paar te noemen. Ik vind dat Granduciel op die nummers, met name qua stemgeluid, veel zekerder en sterker klinkt dan op deze plaat.

Die vergelijking ga ik dan mooi maar eens maken op Best Kept Secret waar de heren zo juist zijn bevestigd

In Reverse... wauw. Met groot gemak het hoogtepunt van deze plaat.

“And I don't mind you disappearing, because I know you can be found..”


Ik had the War on Drugs hiervoor altijd links laten liggen, maar ga het oudere werk zeker uitproberen als voorbereiding op BKS.

Red Eyes is met voorsprong het beste nummer van de plaat en misschien wel het beste nummer van het jaar!

Dat MEEN je niet. VET!

Edit: ik lees het. Volledige line-up is tot nu toe: Twitter / BKSfestival: And here it is, the updated ..., met inderdaad The War on Drugs toegevoegd!