Damon Albarn - Everyday Robots (2014)

Wordt mijn volgende aanschaf. Wat meer stukken gehoord en dit is helemaal mijn ding. Inventieve sfeervolle plaat tot nu toe.

You and Me is het beste dat Damon heeft gemaakt, so far..
De opbouw in 2 delen, zonder refrein-couplet structuur, sluit naadloos aan bij het onderwerp: drugsverslaving. De dieptrieste eerste 4 minuten en de overgang naar voorzichtige hoop zijn slechts enkele emoties. Er zitten in de muziek zoveel subtiele varianten, geniaal. Bij een eerste luisterbeurt onhoorbaar, je moet erg moeite voor doen de song te doorgronden. Dat zijn later natuurlijk de beste. Ben zeer onder de indruk. De mooiste vergelijking die ik hier ergens las: You and Me klingt als in "een zinkende duikboot", die als een wonder weer boven water komt, dat wel.

Wauw, dat is wel een gewaagde uitspraak. Of bedoel je alleen van zijn solowerk?

Wel een prachtig nummer trouwens. Samen met Hostiles mijn favoriet van dit album.

Eerst vond ik het gewoon een mooi rustig plaatje, maar hoe vaker ik hem hoor, hoe mooier het woord. Zou op den lange duur zo maar één van de beste Albarn-albums kunnen zijn (Blur, GoodBadQueen en Gorillaz incluis).

Ja, er staan inderdaad een aantal juweeltjes op met Hostiles als absoluut hoogtepunt, wat mij betreft.
Maar ook 1, 3, 7, 11 en in mindere mate ook 6 (te lui om titels te typen...) zijn erg mooi.
Helaas zorgen 4, 5, 9 en 10 er echter voor dat ik gemengde gevoelens aan dit album overhoudt.

You and Me is het beste dat Damon heeft gemaakt, so far.

Ja hoor, gehele oeuvre. Heb de indruk dat het een zeer persoonlijke songs is en ik ben tot tranen geroerd, als de song openbreekt.

In bestelling. Platenboer had 'm niet meer op voorraad.

De SXSW Acoustic versie is ook echt fenomenaal.
YouTube - Damon Albarn - You and Me - SXSW Acoustic

Dank je wel! Kippenvel.
Briljant, het hele album akoestisch !.
Ook het voor mijn oren minste nummer Hollow Ponds is in de SXSW versie zo mooi.
Het is wel duidelijk zo: *****

Wow, You & Me is in die versie nóg mooier, ik dacht dat het niet kon..

You & Me steekt er inderdaad boven uit, echt een prachtig nummer dat naadloos naar een tweede deel gaat waarin een heel erg vrolijk motief een ontzettend melancholische en druilerige passage inleid. De titeltrack vind ik ook erg goed met zijn triphopachtige instrumentatie en zo zijn er ook een aantal nummers die langskomen en gewoon goed klinken. Mr. Tembo en Heavy Seas of Love vind ik allebei rotnummers en skip ik nu. Ik kom uit op 3,5*.

Plaat van het jaar tot nu toe. Mijn favoriete nummer is The Selfish Giant. Mooie tekst en wat gaat die piano er zo lekker loom tussen door. Het minste nummer vind ik Parakeet. Damon kan het nog steeds en hoe.

Ja, erg mooi gedaan die uitvoeringen.
Het materiaal is dan ook geweldig, inmiddels heb ik dit album dus ook op 5 sterren staan.
Dit is pas de 2x dat ik dit decenium 5 sterren geef.

welke is die andere?

deze PJ Harvey - Let England Shake (2011)

Maar Albarn vind ik de mooiste.

ik ben ook wel van de liefde op t eerste gezicht, maar deze is denk ik beklijvender.
liefde op t derde gezicht. dat klinkt weer een beetje ranzig, sorry.

Je hebt van die momenten........ Je hoort een nummer langskomen waar je erg van onder de indruk raakt.
Je luistert nog een paar nummers ( hooguit 2) en je weet, het album moet bijzonder zijn.
Everyday Robots op naam van Damon Albarn. Britrocker in rustte ? Misschien wel , misschien niet.
Het is mij om het even.
46 jaar is ie inmiddels. Albarn met misschien wel de guitigste kop van de popmuziek.
Gerijpt, ontwikkelt en in staat gebleken om een prachtig sfeervol werkje af te leveren.
Bijna minialistisch eigenlijk.

Zeer gaaf geproduceerde plaat. Alles zit perfect op zijn plek. Een lome zomerse plaat die met relaxte moderne ritmiek en met strijkertjes, trompetjes /piano en een sporadische acoustische gitaar genoeg biedt voor een heerlijke luistertrip.
De opener en tevens titeltrack is al gelijk heel raak. Prachtige tekst ook.
Albarn schetst het huidige beeld van de mensheid met zijn mobiele telefoon. Waar alles kennelijk mee gebeurt en zich steeds meer afsluit van alles.

We Are Everyday Robots On Our Phones
In The Proces Of Getting Home
Looking Like Standing Stones
Out There On Our Own.

Volgend door nog een pareltje, Hostiles. Emotioneel, zich heerlijk lui voortslepend en prachtig gedragen door Albarn's stem.
Tja, Mr. Tembo. Ik heb er weinig moeite mee. Ik vind het refein wel zo pakkend. Het Zuid- Amerikaanse sfeertje met het gospelcoir erbij. Misschien niet zo passend tussen het zwaarmoedige materiaal. Maar juist daarom wel zo uniek.
You And Me is een geweldig stuk en al veel geprezen hier. Prachtig muzikaal omlijst en de ruim 7 minuten absoluut boeiend.
Het wordt niet meer veel beter dan die song, maar de songs blijven intigreren tot het einde toe.
Waar vooral de sferische aanstekelijke loomheid mij elke keer weer blijft boeien.
Heavy Seas Of Love de afsluiter, met een vocale gastrol voor Brian Eno (!) notabene.
Niet één van de hoogtepunten ( refein wordt iets te veel herhaald) maar aanstekelijk is het dan weer wel.

Everyday Robots is geen gemakkelijke plaat. Typisch een album die moet groeien, maar mij steeds meer bij de kladden grijpt.
Over het algemeen prachtige liedjes met de juiste produktie en invulling.

Van mij mag Damon Albarn er nog wel een paar maken zo. Verrassing van het jaar tot nu toe.

Verbaas me wat over de lofzang hier. Na zo'n twee luisterbeurten een mooi rustig plaatje waaraan alles klopt, maar het blijft niet hangen en doet nergens iets bijzonders. Erg middelmatig imo.

Ik kan alleen maar zeggen.... Jammer.

Ik had al gezegd dat het een album met groeipotentie is, maar dat is voor mij ook wel gebleken. Zit nu weer te genieten in alle rust van dit album, want als achtergrondmuziek komt het zeker niet tot zijn recht. Ondanks dat het een vrij sober album is, hoor ik nog steeds meer laagjes en vind ik de nummer steeds mooier worden. Hij loopt 'risico' op een 5* plaat.



Dat je het een middelmatige plaat vindt, kan natuurlijk. Ik kan je alleen niet zo goed volgen; een plaat waar alles aan klopt (dat vind ik nogal wat) en vervolgens nergens iets bijzonders doen? Wat bedoel je dan met alles kloppen? Of heeft dat bij jou niet met composities, mooie liedjes, gegrepen worden, etc. te maken?

Voor mij ook album van het jaar tot dusverre, heerlijke lome muziek! Everyday Robots heeft een soort lichtvoetige melancholie of melancholische vrolijkheid die erg goed werkt. Mooie popliedjes en sterke teksten over leven in een digitaal tijdperk, geregeerd door de schermpjes van tv's en telefoons. Damon Albarn kijkt met een terecht kritische blik naar de invloed van technologie, die natuurlijk veel goeds gebracht heeft, maar ook vaak onze afstand tot de werkelijkheid, tot het hier en nu, vergroot. Technologie wordt zo deel van ons, dat we zelf ook robots worden als we niet oppassen. Interessante thematiek op een prachtplaat levert mijn eerste 4,5* van het jaar op.

Dat hele lome eraan vind ik ook super chill. Heerlijke plaat om op te zitten als je nog half slapend naar de badkamer loopt en daarna koffie gaat zetten. S' avonds doet deze plaat het ook erg goed trouwens!

Ik heb 'm nog dagelijks opstaan. Langzaam maar zeker komt alles op zijn plek. Echt een geweldige plaat.
Mijn zwager vind het her en der wat op Bowie lijken. Zit wel wat in trouwens.

Hollow Ponds....... Wat een geweldig emotioneel stuk. Minialistisch, maar zo raak. Nightmusic !

Album wordt beter en beter.

Verhoog definitief naar de volle mep.

Join the club

Hoewel ik buiten de bekendere nummers niet heel bekend ben met de muziek van Bowie, en er zelf dus niet echt over kan oordelen, zou dat niet heel vreemd zijn. Damon is altijd wel een uitgesproken Bowie-liefhebber geweest.

Dat is inderdaad goed te horen panjoe. Zelfs aan zijn uitspraak her en der.

Ach, ik ben een Bowie liefhebber. Geen bezwaar wat mij betreft.

Misschien lagen mijn verwachtingen te hoog, misschien lag het aan het muzikale voorspel (Mojave 3), misschien verkeerde ik nog in 'non-receptive' mode, maar na eenmaal draaien - vandaag ontvangen - kan ik niet zeggen dat ik de knaller van de week heb gehoord - in eerste instantie ervoer ik het als een wat flets album - maar dat zegt nitsj. Ik heb nu Robyn & Röksopp opstaan en dat is helemaal k met p - kan oamper wachten tot dat voorbij is; vreselijke bubblegum

Je moet ´m gewoon honderduizendtachtigmiljoen keer achter elkaar draaien, maar dan heb je ook iets

Betaal jij m'n honorarium voor gederfde tijd - dan heb ik zeker iets