Coldplay - Ghost Stories (2014)

Dit is gewoon een saaie pop plaat met mierzoete sentimentele break up songs. De productie is uiteraard op kwaliteit maar ook gewoon ontzettend saai. Het is allemaal wederom erg vlak en sentimenteel (en de lyrics, wat een ellende). Er vallen geen diepere lagen te ontdekken, geen unieke sound, geen opvallende arrangementen/beats/melodieën/songstructuren.

Daarnaast trek ik het echt niet hoe lomp Coldplay weer eens een unieke/spannende sound volledig kopieert en mishandelt tot een doodgeslagen pop versie (Midnight, duidelijk een rip off of any Bon Iver Song). Jammer dat Jon Hopkins meewerkt aan deze plaat, what a waste of talent.

Dit album ga ik de komende tijd vaak draaien. Eerste indruk is dat het zeker niet slecht is maar wel een beetje van het zelfde. Maar ik moet er vaker naar gaan luisteren.

Vier sterren voor het geheel, maar 4,5 sterren voor O en True love. MAN. Dit bericht wordt mede mogelijk gemaakt door Heinz ketchup: 'Er is geen rodere.' Supercommercieel.

Saai kan je het vinden, maar mierzoet? Het is geen gladde R&B popprinsessenmuziek.
Sentimenteel zeker, maar juist daardoor niet vlak. Het album heeft wel degelijk weer de eigen Coldplay sound, waarbij je soms kan terug denken aan Parachutes. Er zijn juist wel opvallende beats: lees alleen al de vele berichten hiervoor over de soms gebruikte drumcomputer en een enkele dancebeat. Opvallend kan je zeker Midnight noemen: dat lijkt wel Daft Punk en wat te denken van dat nummer geproduceerd door Avicii, kom hoe heet dat ook al weer?

Dit is mooi; naar Coldplay luisteren, het goed vinden en dan ook nog andere muziekstromingen de maat nemen.

Geef mij maar liever foute Gladde R&B popprinsessen muziek dan deze neppe weemoedige ellende. Iets wat sentimenteel is kan juist erg vlak zijn, vooral als een band zichzelf verliest in het mierzoete (jaja ) sentiment wat Coldplay eigenlijk, op elk nummer wat ze ooit gemaakt hebben, doen.

En hoe is het gebruik van een drumcomputer opvallend? Vooral in dit geval boeit het niet want de beats zijn verre weg van orgineel of spraakmakend . Ik ben dan toch wel benieuwd welke beat je dan zo spannend vind (met uitzondering van de Bon Iver Kloon, maarja dat nummer is weer geproduceerd door Jon Hopkins).

Maar ach, ik moet het ook gewoon niet meer proberen met Coldplay...

Wat een slaapverwekkende slappe hap zeg. Ik heb het album pas een keer gehoord, maar het doet me vooralsnog he-le-maal niets. Saaie, kleffe liedjes met Sky Full of Stars als welkome wakeup call. Het doet een Coldplay-fan als ik oprecht pijn om die conclusie te moeten trekken.

Het enige wat ik kan doen is dit album vaak luisteren en hopen dat de saaiheid omslaat in een mooie sfeer.

Album heeft aantal goede nummers, maar de nummers die ik minder vind, verpesten het een beetje voor me. Always in My Head, is een goede opener. Magic, is een goede single, best een fijn nummer, niets mis mee. maar geweldig? nee. Ink, heb ik persoonlijk echt niets mee, nee het klinkt beetje gemaakt? zo komt het teminste op mij over. True Love precies hetzelfde, behalve de gitaar in het nummer, is verder niet spannend allemaal. niet mijn ding. beetje poging om pop muziek interessant te laten klinken, sorry maar het klinkt niet interessant of spannend in any way..
Midnight, vind ik dan wel erg tof. het is ''saai'' vinden sommige, maar ik vind juist soort opbouw hebben, dat me wel trekt..
Another's Arms, vind ik ook best een goed nummer, vooral de piano en de vrouwenstem maken het af voor mij.
Oceans, echt mijn favoriet op dit album, doet me denken aan Parachutes, lichte electronische in dit nummer kan ik waarderen in combinatie met de akoestische gitaar, a la Parachutes. jammer genoeg is dit het enigste nummer waar dit op deze manier gedaan is..
A Sky Full of Stars, wat moet ik hier over zeggen.. tsja, ik ben helemaal niet van EDM, en vooral niet van Avicii. echt vreselijk. het begin is wel redelijk nog met de piano, maar dat is ook alles. echt een van de minste Coldplay nummers ooit (en dan zeg het ik nog redelijk tam haha)
O ... erg mooi, pas bij de 2de x dat ik het hoorde, viel het kwartje bij mij.
Bonus tracks heb ik nog niet gehoord..

Ik vind dit album zeker beter als Mylo Xyloto. maar voelt toch nog beetje ''gemaakt'' zoals op Mylo Xyloto ook het geval was en ook op X&Y, wel in mindere mate als Mylo Xyloto maar toch. (vind Viva La Vida or... niet echt het geval op een of ander manier.)
het idee van het album is opzich niets mis mee (electronisch, minimalistisch ik noem het maar even dat.. ) soort van terug naar bepaalde roots zoals op Parachutes (ook minimalistisch, stripped down, maar dan niet met electronische muziek) maar de uitwerking.. zeg maar, het klinkt nog steeds iets te glad? if that makes sense.. ik zeg maar wat hier hoor.
nogmaals, zeker beter dan Mylo Xyloto en kan zeker de nummers die ik goed vind, waarderen. helaas de nummers die minder zijn, zijn dan ook echt vervelend...

Volgens mij heeft iedereen wel een mening over Coldplay. Zo zijn er mensen die vinden dat de laatste albums het beste zijn, zijn er mensen die vinden dat alles na A Rush Of Blood te slecht is om onder woorden te brengen en zijn er mensen die vinden dat alleen de singles te pruimen zijn. En als er op dit nieuwe album dan samenwerking gezocht wordt met Avicii dan weet je dat iedereen hier wel iets over wilt gaan zeggen. En dan kan ik natuurlijk niet achter blijven.

Laat ik eerst zeggen dat ik Parachutes en A Rush Of Blood zeer goed vind, X&Y (als een van de weinigen volgens mij) ook nog goed en daarna bleven de albums hangen rond een 3,0. Het feit dat ze zich blijven ontwikkelen is wel iets dat ik erg waardeer. Maar op Ghost Stories is het experiment niet altijd even geslaagd. Dat komt voor mij het duidelijkst naar voren in Magic, wat ik echt een tof nummer vind. Ware het niet dat die drums me tegenstaan. Die neigen meer richting dance-muziek, wat ik hier niet goed uit vind pakken. Met meer 'traditionele' drums of zelfs helemaal geen drum was dit een van de mooiere nummers van Coldplay geweest, maar die drums gaan me steeds meer irriteren. Die dance-invloeden blijven trouwens ook op de rest van het album terugkomen. Niet altijd vervelend trouwens, zoals op Midnight en Another's Arms, waar die invloeden juist erg goed werken. Oceans is vervolgens een wat 'traditioneler' nummer, wat voor mij ook meteen het prijs-nummer van het album is. Chris Martin blijft toch een geniale stem hebben, iets wat hier nog een keer benadrukt wordt door de minimale instrumentatie. Oh, en we ontkomen er natuurlijk niet aan om ook wat woorden vuil te maken aan A Sky Full Of Stars. Avicii is natuurlijk een grote meneer tegenwoordig, maar hier kan ik eigenlijk niet zo veel mee, net als het solowerk van Avicii trouwens. Het voelt ook als een buitenbeentje op het album. Ik zou er persoonlijk voor hebben gekozen dit als losse single uit te brengen.

Het is allemaal een beetje dubbel dus. Op sommige nummers pakt het experiment erg goed uit, op andere nummers vind ik het eerder vervelend. Hierdoor is het niet een heel consistent album en word ik eigenlijk heen en weer geslingerd tussen verschillende emoties. Soms erg mooi (zoals Oceans), soms erg vervelend (A Sky Full Of Stars) en soms beiden tegelijk (Magic). Uiteindelijk dan ook maar een 'gemiddeld' cijfer, ondanks dat het album hoge pieken en diepe dalen kent.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Nee hoor, ik ben juist een groot liefhebber van goede R&B, ik heb nu bijvoorbeeld Wilson Pickett opstaan en gisteravond was ik bij Sharon Jones in Paradiso. Maar dan heb je het over echt goede soul & funk.

Met mijn omschrijving doelde ik op echt slechte niemendalletjes. Ik had ook Pop door hitparadeboybandleden kunnen noemen. Dat is vaak mierzoete muziek, dit Ghost Stories van Coldplay niet.

Liever mierzoete popprinsessen dus voor jou dan Coldplay, omdat zij zich verliezen in het sentiment. Dat sentiment noem jij vlak. Nou in dit geval betreft het een relatie die na vele jaren op de klippen loopt. Het 'sentimentele' van de eerste 2 albums heeft betrekking op depressie en angst. Beiden kan je moeilijk vlak of vals sentiment noemen en dat is terug te horen. Op de eerste 2 albums soms bepaald heftig. Luister bijvoorbeeld eens naar Don't Panic & Shiver en God Put a Smile upon Your Face & Daylight. En op dit album bijvoorbeeld naar Always in My Head & Oceans. Wel moet ik zeggen dat de teksten op de eerste 2 albums dieper gaan dan op dit album. Dit is meer een verhaal wat verteld wordt. Die eerste 2 albums zijn ook muzikaal sterker, maar ik vind het ook van lef getuigen dat ze nu wat meer experimenteren. Maar gelukkig niet op de manier van hun vorige album: dat was pas slecht!

Geen verkeerd album. Eenmaal op de koptelefoon gedraaid en dat klonk in eerste instantie niet slecht. Voorlopige waardering

Feit dat Avicii wat tracks produceerde is reden genoeg om deze over te slaan. Zonde waar het heen gegaan is na X&Y

Deze plaat is nog veel slechter dan Mylo Xyloto, wat een slap zeverplaatje is dit. 42 minuten electronische flutmuziek en zwakke teksten.

Serieus?

Eens!

Ik sluit me bij de mening van Thuurke aan. Gemiddeld genomen is dit album zeker niet beter dan Mylo Xyloto. Het enige nummer wat ik enigszins acceptabel vind is 'O'.

Laten we wel wezen, naast 'O' staat er geen enkel nummer op wat ik naar mijn mediaspeler ga overzetten. De meeste nummers zijn tekstueel ronduit zwak te noemen en het kabbelt maar door. De enige opleving is het Avicci-gedrocht.

Daarnaast komt de productie te kil en clean op mij over. Er word teveel gebruik gemaakt van drumcomputers (die drummer hoeft weinig te doen met de nieuwe tournee volgens mij) en zelfs de zang komt soms over of die schoon gefilterd is. Naar mijn gevoel is hier sprake van overproductie.

Ben ik een Coldplay-basher? Zeker niet. Ben een fan van het eerste uur. Maar het voelt alsof Coldplay een langzaam uitdovende vlam is die soms nog op flakkert (Atlas, Moving to Mars, O). Ik grijp me maar vast aan die zeldzame parels die ze nog maken en zet af en toe maar het oudere werk aan.

Hoorde vandaag tegen wil en dank een nummer van coldplay..... Het was nog veel verschrikkelijker dan ik me had kunnen voorstellen. Spontane buikkrampen en diaree van die kweelstem door de meest clichematige emopop omlijst... Tot overmaat van ramp kwam er een "electronica riedeltje" doorheen wat nog fouter is dan de gemiddelde trance troep van armin v Buuren of Tiesto... Al met al is dit nog erger dan marco borsato of blöf......

Je wilt toch zeker niet zeggen dat lyrics ooit het beste punt van de band is geweest? Lijkt mij dat het juist de unieke kleur van het stemgeluid de band naar een hoger niveau brengt.

Ha, ha: leuk he, een bekende band bashen?!

Wat een teksten hierboven. Ik las vandaag in een interview met the Black Keys dat ze nu ze zo groot zijn geworden, ze niet bang waren om weer wat kleiner te worden, maar voor bashen zoals hier nu gedaan wordt bij dit album.

Moeilijk serieus te nemen vind ik de opmerking dat xylo maloto beter is dan Ghost Stories: kom op he!?!

Dus dat!

Bonustrack Ghost Story, voor wie hem nog niet gehoord heeft.
Voor de duidelijkheid, dit is een legale bron!

SoundCloud Widget - w.soundcloud.com

euhm.. met popgroep bedoel ik boybands ala Backstreet boys, westife, one direction etc.
True love doet me enigszins aan dat soort zoetsappigheid denken, gewoon net iets te. Ik mis die pure/eerlijke melancholie die ik in bijna al hun emotionele songs vind.

Jammer dat hier erg wordt gefocused op sky full of stars, een nummer die ik alweer ben vergeten.. en die helemaal niets te maken heeft met de rest van de cd.
En 2 van de betere tracks: de bonustracks worden gewoon genegeerd?

Ik ben een liefhebber van Coldplay vanaf 'Yellow' en ben de band daarna altijd blijven volgen. De eerste twee album zijn briljant, X&Y al wat minder. Viva la Vida/Prospekts March vind ik persoonlijk erg goed geslaagd, maar met Mylo Xyloto sloegen ze de pank toch echt volledig mis (op een enkele track na). Met Atlas liet de band merken dat ze het nog steeds in zich hadden en naar mijn mening laten ze dat op dit album óók horen. Vreemd te lezen dat liefhebbers van Parachutes en AROBTTH dit album niet kunnen waarderen. Maar goed, ieder z'n mening.

Ik lees dat mensen de drumcomputer afdoen als dancemuziek ( ), dat de nummers te saai zouden zijn, dat de teksten van Martin niks voorstellen en zelfs de term overproductie werd gebruikt. En dan heb ik het nog niet gehad over de mensen die door ASFOS weer een reden hebben gevonden om hier ff te bashen. Want het is hip om Coldplay af te zeiken.

De teksten komen in mijn optiek recht uit het hard, zijn eerlijk. En hoeven daarom dus niet altijd diepere lagen te bevatten of zware poezie te zijn. De instrumentatie vind ik juiste warm in plaats van kil en ze zoeken naar nieuwe wegen om hun eigen geluid (dat van de eerste 2 platen) in deze tijd teplaatsen. Dat dit geluid al door andere artiesten ook ooit is gedaan, so what, dat doet toch de hele muziekbusiness. Misschien gaan mensen hierdoor juist wel eens naar een artiest als Bon Iver luisteren.

Dit is voor mij gewoon een plaat met 8 zeer goede liedjes en 1 overbodige radiohit (en waarom geen Atlas?).
Coldplay, welcome back.

Ik keek nogal verrast op toen ik een nieuw album van Coldplay op de voorpagina zag staan. Heb Mylo Xyloto langs me voorbij laten gaan nadat ik de verschrikkelijke singles had gehoord en had Coldplay afgeschreven. Maar kon de verleiding niet weerstaan na de loof voor O hier op MuMe. En ik ben positief verrast. Hoewel het akoestische geluid verdwenen is, kan ik het minimalistische en meer ingetogen geluid van Ghost stories goed waarderen. Maar tegelijkertijd mist het de atmosfeer en warme geluid van eerdere Coldplay nummers en laat het nogal een saaie plaat over.

Midnight vind ik een zwakke Bon Iver imitatie en Oceans herinert me teveel aan het veel betere Easy to Please. O is inderdaad een zeer mooi nummer en True love's fijne percussie vind ik heerlijk om naar te luisteren. Maar de rest van de plaat laat weinig indruk achter op A sky full of stars na...

Het beste wat ik van deze plaat kan zeggen is dat het niet zo slecht is als ik had gevreesd en dat laat nogal een bittere smaak na van mijn ooit zo geliefde Coldplay.

Dat is een genre en verder heeft u het hele doel van mijn bericht gemist.

Nee hoor.

Jawel, want het is potsierlijk om af te geven op popprinsessen, terwijl je nota bene Coldplay aan het verdedigen bent alsof het daadwerkelijk goede muziek zou zijn.

Ik vind het prima dat mensen Coldplay leuk vinden, alle albums hebben, alle concerten bijwonen en reageren op elke zweem van negativiteit (dat maakt dit topic immers lezenswaardig), maar waar dan die verhevenheid vandaan komt, ontgaat mij tot nu toe.

Relax willie: we gaan niet weer ruzie maken hoor. De zon schijnt en ik heb de nieuwe Black Keys aanstaan!

Toch nog even een korte reactie: ik heb alleen de eerste 2 albums van Coldplay en in die tijd 1 concert bijgewoond. Daarna gaf ik X&Y een 2,5 / Viva La Vida een 3,5 en Mylo Xyloto een 2,0. Dit nieuwe album gaat weer een beetje (!) de richting op van die eerste 2 albums is mijn mening, maar dan met wat meer elektronica (zie ook mijn review). Overigens: wat vind jij van dit album?

Wat ik wel grappig vind is dat jij mij 'verhevenheid' verwijt, als ik popprinsessen muziek mierzoet noem. Dat is toch niet een verheven houding, maar gewoon een feit op zich? Ik zou me er niet zo druk over maken, als ik jou was. Het sop is de kool niet weerd of zoiets?

Ik heb Coldplay uit mijn referentiekader geschrapt en past daarmee prima in dat rijtje popprinsessen.

Ik kom hier ter vermaak en voor de sporadische mooie quotes van anderen. Ik ga dan ook niet elke zin hierboven ontleden, want dan wordt het trollen


Maar The Black keys? Trekken die de lijn van El camino door? Of gaan ze weer fatsoenlijke dingen doen zoals jaren geleden? Caetano Veloso werkt overigens ook prima met een zonnetje.