Coldplay - Ghost Stories (2014)

Ik lees in reviews van anderen soms dat ze de lijn van Brothers doortrekken, maar zelf vind ik dit weer een plaat op zich. Opvallend is dat als je 'm vaker draait, hij steeds beter wordt, terwijl je dat juist de eerste keer draaien niet zo verwacht (als je me nog kan volgen...).

1x beluisterd en t kan me (nog) niet bekoren. Btje saaie tracks die wel heel poppy aanvoelen. voor nu 2,5 ster

Het is helemaal niet hip om Coldplay af te zeiken (de gem. review is juist best positie). Of juist wel (ga vooral even naar de hilarische rant/review van The Quietus).
Dat soort meta discussies zie je altijd bij grote bands en zijn compleet nutteloos wat mij betreft.

Het album dan. Eerste luisterbeurt zit erop en ik vind het nogal nietszeggend. Maar het kwartje kan altijd later nog vallen.

Ik moet toegeven dat ik zelf moeite heb dit album op haar eigen merites te beoordelen, aangezien ik het gezeik van Chris Martin en vooral zijn ex in de media altijd hoogst irritant heb gevonden. En dan nu een break-up album. Dat vond ik wel sterk aan de Quietus review: ze willen de wereld redden maar verpesten ondertussen het milieu door rond te vliegen naar allerlei niksige feestjes.

Zonde is dat, maar het is nu eenmaal zo.

Raar dat Ghost stories niet gewoon op de officiële plaat staat. Enorm sterk nummer is dat.
Hoe vaker je deze plaat luistert , hoe beter die wat mij betreft wordt.
Billboard is ook behoorlijk positief, 85 van de 100 punten.

Ja maar die steekt met zijn waardering wel hoog boven de andere sites uit.

Ghost Stories Reviews - Metacritic

Ik las eens dat na de Oscar uitreiking er zo'n 200 meter gelopen moest worden naar het feest. Allerlei bekende acteurs en Chris Martin liepen, alleen mevrouw liet haar limo voorrijden... tot grote verbijstering van de rest en alle aanwezige pers.

Heb een beetje een hit & miss verhouding met coldplay. Het hoog gewaardeerde A Rush of Blood To the Head viel mij flink tegen, X & Y vind ik (overwegend) muziek voor in het bejaardenhuis en aan Myloto xyloto heb ik me nog niet durven wagen. Viva la Vida vind ik daarentgen een prachtalbum en ook parachutes bevalt mij. Na een luisterbeurt kan ik voorzichtig concluderen dat dit album wel eens in de tweede categorie albums kan vallen. Terughoudend en kabbelend, zeker!, maar dat hoeft niet te betekenen dat het ook saai is. De lekker melancholieke sfeer en wat meer elektronische begeleiding verkopen dit album voor mij. Alleen jammer van a sky full of stars: een skipmomentje pur sang. Naast Midnight & O staan mijn sterretjes.

Die plaat is vandaag uitgekomen, en toch zitten wel aan pagina 9 op deze blog. De meesten om te zeggen dat ze het een flutplaat vinden. Vandaag is het de eerste avond dat je ze rustig in de cd-speler kan steken en met een goede hoofdtelefoon kan beluisteren. Wat een mooie en subtiele plaat (het gitaartje in de openingssong) en ja zelfs 'a sky full of stars' past wonderwel zowel muzikaal als tekstueel perfect. Voorlopig geen beoordeling, daarvoor is het nog te vroeg...

Stemmer nr. 84;
Niet het beste Coldplay-album, maar ook dit zit weer heel goed in elkaar. Het is duidelijk hoorbaar dat deze band er weer ruim de tijd voor heeft genomen om dit nieuwe album op te nemen, en deze klinkt iets beter dan 'Mylo Xyloto', die ik ondanks kritiek ook 4 sterren gaf.
Buitenom de hit 'Magic' staan er ook nog meerdere mooie nummers op 'Ghost stories', waaronder 'Midnight' en 'A Sky full of stars' en 'O'. Ook deze 4 sterren, nadat ik dit album voor de tweede keer heb beluisterd.

Als gebakken lucht in een hamburger: Veel sfeer in de reclameboodschap, en weinig smaak in 't broodje zelf. Het is de gemakzuchtige drumcomputer met een doorzichtige dans sound en het ontbreken van een fatsoenlijke gitaar, die een lamgeslagen coldplay veroorzaken. De reddende engel is de stem van Martin, mids die niet wordt vervormd, maar het totaal maakt een magere indruk.
Lichtpunt: de eenvoud van All Your Friends.

Laat mij even een lans breken voor Coldplay.

"krak"

En nou opzouten met Coldplay. Wat een afgang. Ze proberen het niet eens meer. Ze denken wellicht "ons vorige album was zo bombastisch en overgeproduceerd, compleet met Rihanna en zo, onze fans zullen er vast intrappen als we gewoon een paar klanktapijtjes opnemen, en we de microfoon open laten staan als Chris weer eens zeurt over zijn liefdesverdriet. Ze zullen het interpreteren als een gedurfde koerswijziging."

Als ze dat dachten, dan is dat niet gelukt, want ik hoor slechts die saaie klanktapijtjes en gezeur over een ex.

(@blur8: als dit een burger moet voorstellen, dan is het een sojaburger, vetarm, zoutarm, glutenvrij met analoogkaas)

Precies. Ik, die zich in het verleden altijd negatief uitliet over Coldplay, heb gisteren "Ghost Stories (2014)" voor € 14,99 bij de plaatselijke Blokker gekocht. In eerste instantie omdat ik de single "Magic" zo'n wonderschoon nummer vind. Ik heb "Ghost Stories (2014)" nu een paar keer gedraaid en voorlopig geef ik 4****.

Recensie nu.nl:
Coldplay – Ghost Stories | nu.nl/muziek | Het laatste nieuws het eerst op nu.nl

Die recensie was zowel inhoudelijk als stylistisch even banaal en zielig dan de lyrics die Chris Martin op True Love ten berde brengt. Schoolvoorbeeld van hoe Coldplay intussen de makkelijke schietschuif is geworden van hipsters die krampachtig een rondje makkelijk willen scoren.

En voor alle duidelijkheid, ik ben geen fanboy, heb in het verleden zowel MX als X&Y hier een erg negatieve score gegeven maar je moet als professionele recensent nog altijd een album beoordelen op zijn eigen merites.

Trouwens, dat rondgevlieg naar feestjes en onderwijl de wereld redden in interviews en songteksten kan je verwijten aan tientallen bands inclusief de band die nog altijd de #1 heeft staan op deze website, nl Radiohead.

Maar Radiohead predikt niet op elke aangelegenheid over de staat van ons milieu.

Martin en zijn uitgerangeerde ex zijn gewoon hypocriet door het één te prediken, maar zelf actief bij te dragen aan vervuiling van datzelfde mileu, met hun jets en dure bezineslurpende auto's. Nee, Martin is vooral een betweterig jankventje die makkelijke hap-slik-wegmuziek voor emo-hipsters maakt.

Filmpjes van Thom Yorke die de klimaatconferentie in Kopenhagen crashte gemist? Of de vele rants die in de loop der jaren op hun website gepasseerd zijn? Hun laatste tour was zelfs met een installatie in milieuvriendelijke led-verlichting (goed) maar als Thom Yorke vervolgens Amerika en Europa rondvliegt om her en der op hippe feestjes op te duiken zoals hij de laatste jaren nogal regelmatig doet is dat allemaal niet erg consequent.
Ik denk dat sommige vooral zouden willen dat Radiohead minder hypocriet is wat dat betreft.

Gelukkig heeft Thom Yorke zelf ook wel door dat hij af en toe niet anders kan.

Yorke: 'I'm An Environmental Hypocrite' | Contactmusic.com

Meneer Martin heb ik echter nooit kunnen betrappen op het erkennen van zulke gedachten.

Een tegenvaller: het artwork van de vinylversie van dit album. Weliswaar een fold out, maar daar zien we een foto van de band. Op de binnenhoes één afbeelding van al het fraaie artwork wat er gemaakt is voor deze plaat.

Dat artikel dateert uit 2006, in die tijd had Yorke nog wel wat meer credibiliteit wat dat betreft maar goed. Het punt is dat het uiteraard quasi onmogelijk is om een invloedrijke (artistieke) entiteit met een mening die op dat vlak effectief gehoord wordt te zijn en tegelijk een lage ecologische voetafdruk te hebben. Gewoon het constante touren van de doorsnee band die het verder schopt dan de eigen kerkstoren staat daar al compleet haaks op.

Echter: je kan je ecologische voetafdruk compenseren. Dat kunnen wij zelfs al als we een vliegreis boeken. Bij één maatschappij kon ik zelfs kiezen uit de projecten waar het geld heen ging. Als artiesten dat ook deden en benoemden zou dat mooi zijn en een goede promotie.

Best een mooi album. Ik ben positief verrast.
Afsluiter O is het mooiste nummer op het album. Ook de Ghosttrack (?) vind ik geslaagd.
Heel wat beter dan Mylo Xyloto.

Ik vind het ook wat karig (je betaalt er toch best een aardig bedrag voor) en geen download of cd erbij... eigenlijk vind ik dat dat er bij alle nieuwe vinyl albums standaard bij hoort te zitten als ze er toch telkens weer van die flinke bedragen voor vragen.

Het valt me op dat juist die grote namen dat nooit doen en juist de onbekende artiesten er vaak een cd aan toevoegen (en de prijzen niet eens zo hoog houden).

Wat een gemakzucht en/of desinteresse inderdaad van de meeste grote namen. Gelukkig zat er bij de nieuwe Black Keys wel een cd met hoesje in de LP, dus er zijn uitzonderingen.
Vanwege het mooie artwork en van de band Coldplay had ik voor deze vinyl uitgave stiekem toch op wat anders gerekend. Ik zou als artiest ook willen dat (juist) ook mijn vinyl er mooi uitzag. Het gaat om de muziek, maar het oog wil ook wat.

Hmm.. ok right.. waar gaat dit over... dan neem ik aan dat jij een wereldverbeteraar bent? Je rijdt nooit in een auto en gaat al helemaal nooit met het vliegtuig?

Volgens mij wordt Chris Martin regelmatig in gewone vliegtuigen gespot, waarschijnlijk alleen jets tijdens de tournee.

Juist die "fans van het eerste uur" zijn nog het ergst.

Op de eerste plaat van Coldplay stond een nummer en dat heette We Never Change. Als er een groep is geweest in de afgelopen 10 jaar die zijn typische sound zo heeft gewijzigd en heeft verloochend dan is het dit bandje wel. O.k. ze zullen wel scoren met deze plaat maar het is niet die muziek die de "Fans van het eerste uur" zo waardeerden aan de eerste 3 platen, en als zij die platen toen niet hadden gekocht, dan was het altijd een middelmatig bandje gebleven en zouden ze met dit album echt niks verkopen. Het is slappe middelmatige hap geworden, maar ja, dat is tegenwoordig alles wat in de top 40 staat dus veel plezier ermee diegenen die het wel geweldig goed vinden. Aan mij verdienen ze niks meer.

Wacht even, schrijf jij nou de eerste 3 (!?) platen. Bedoel je niet de eerste 2 platen?

nee, X&Y bevat nog wel een aantal goede nummers.

Midnight vond ik een zeer aangename verrassing na al die bagger van Mylo Xyloto. Single Magic is dan wel wat gewoontjes, maar door de ingehouden toon in plaats van de enorme bombast was ik toch wel nieuwsgierig geworden.

Kennelijk staat het hele gedoe tussen Chris Martin en Gwyneth Paltrow centraal. Nu is het wel duidelijk dat Martin nooit een poëziebundel of roman zal uitbrengen, het is wel fijn om te horen dat Martin dit keer hier en daar geen rijmwoordenboek heeft gebruikt. Toch wordt het duidelijke thema, echtscheiding, niet diep uitgewerkt. Het blijft slechts bij enkele overpeinzingen waardoor het lastig is om geraakt te worden door de woorden.

Waar de woorden misschien wel te bescheiden zijn, vind ik de liedjes met ingetogen muziek het beste. Oceans en afsluiter O laten horen waarom Coldplay door fans van vroeger werd gewaardeerd. Toch doet Coldplay het ook dit keer niet geheel op eigen kracht. In True Love bijvoorbeeld speelt Timbaland mee op de bass drum. Dochter Apple Martin zingt backing vocals aan het begin en het eind van de plaat.

Het was helemaal mooi geweest als Ghost Stories als geheel een ingetogen werkstuk was gebleven. Helaas: de single A Sky Full Of Stars is de etterbak binnen dit negental. Plotseling horen we een up-temponummer overgoten met een Avicii-saus. Commercieel is dit een meesterlijke zet, artistiek is dit doodzonde.

Maar goed, het is de enige muzikale smet die ik kan vinden op deze plaat. Gelukkig kunnen de drie bonustracks het leed verzachten. De reprise van O stelt niet heel veel voor, maar All Your Friends en Ghost Story zijn beide goede liedjes die prima bij het album passen. Voorlopig is het een raadsel waarom dit trio alleen in de VS uitkomt, al schijnt het dat deze drie op een later moment ook in Europa uitkomen.

Maar komt toch niet in de buurt van de eerste 2 albums... deze plaat doet dat eerder.