Coldplay - Ghost Stories (2014)

Objectief gezien is dit natuurlijk een 3,0* waard, maar omdat ik in een goede bui ben, heb ik een 3,5* gegeven. Deze impulsieve actie zal te zijner tijd wel over gaan en dan zal ik het rechtmatige cijfer weer toekennen.

Vreselijk, al die mensen met subjectieve meningen! Mijn mening is ten minste objectief!

Dit is een schim van het album dat het had kunnen zijn. En deze band een schim van de band die het was. Coldplay heeft vroeg gepiekt, net als de band Live (leven die nog?).

Maar, toch, desalniettemin, ik zal het eerlijk toegeven: mijn mening over dit album is subjectief. Dan weten jullie dat vast, en is iedereen gewaarschuwd. (Ik ben eerlijk gezegd een beetje jaloers op de mensen die objectieve meningen hebben over muziek.)

Trouwens iemand ook problemen om de cd uit de hoes te halen of ben ik de enige?

Nou ik zie er hierboven wel een paar die er een probleem mee hebben om 'm nog een keer uit de hoes te halen.

Jammer dat MuMe geen like knop heeft

Ik lig hier helemaal gevouwen hahahaha, geniaal!

Die van mij is er gisteren en vandaag weer uitgehaald, gisteravond met ons kaart kransje dit album gedraaid. De meningen van alle aanwezigen een prettig album ingetogen maar sfeervol, stukken beter asl de voorganger.

Ik ben ook van mening dat het luluvudu van Chris een mooi album heeft afgeleverd.

DjFrankie Ik heb 'm nog te weinig gehoord om een oordeel te vellen.
Tja U2 en Editors (beide als voorbeeld) konden ook minder goed doen nadat zij omarmt werden door het volk, ben benieuwd.

DjFrankie Ik heb 'm nog te weinig gehoord om een oordeel te vellen.


Nu noem je 2 bands in mijn top 10 Rudi waarvan Editors met hun 4de worp hun 3de voor mij slechte plaat gelukkig weer meer glans gaven, helaas U2 is dit nog niet gelukt, All You Can't Leave behind zorgde voor hoop na het zeer teleurstellende POP, maar de 2 die daarna kwamen konden me weer midner bekoren.

Deze van Coldplay zou goed tot zijn recht komen in de zalen in plaats van de stadions. Ik hoor hem graag iig en staat in ieder geval tot nu toe in mijn top 10 van 2014. Ben benieuwd naar jouw mening.

Laat ik allereerst zeggen dat ik nooit fan noch hater geweest ben. Parachutes was een goed debuut, A Rush of Blood to the Head was iets minder, en X&Y en Viva La Vida waren interessante doch mislukte experimenten met hoogte- maar vooral dieptepunten. Aan Mylo Xyloto ben ik vanwege de single met Rihanna en de tegenvallende recensies niet begonnen, en wellicht had ik dat naar aanleiding van A Sky Full of Stars ook hier moeten doen. Maar na de eerdere singles Magic, wat mij enigszins aan een top 40 versie van een Radiohead track deed denken, en Midnight, wat wel wat weg heeft van een aantal nummers van de laatste Bon Iver, was ik toch nog nieuwsgierig. Geen uitstekende nummers, maar ze luisteren lekker weg.

Na twee luisterbeurten bleken die twee singles, samen met O en het nog aardige True Love, de hoogtepunten van dit album. Coldplay is natuurlijk nooit een spannende band geweest, maar wat ze hier voor de rest laten horen is zó braafjes en onbewogen dat ik haast naar A Sky Full of Stars begon uit te kijken. Op momenten wekt het zelfs plaatsvervangende schaamte op; denk aan de instrumentatie van Ink, wat klinkt als een oude beat waarvan Timbaland het stof heeft afgeblazen, en de afgrijselijk clichématige tekst van Another's Arms. Chris Martin is nooit een poëet geweest, maar dit is wel een hele suffe wijze van gevoelsuitdrukking.

Over het algemeen deed dit album mij vooral denken aan een clichématige versie van Valtari van Sigur Rós denken (een wat zwakkere plaat uit hun oeuvre). Maar waar Sigur Rós tussendoor een aantal keer op positieve wijze spanning introduceert waardoor je benieuwd blijft naar wat komt, doet Coldplay dit slechts eenmalig op negatieve wijze. Het eindproduct is makkelijk, saai en bovenal steriel en zielloos; alsof het in een laboratorium gemaakt is. Heb er niets op tegen om er af en toe nog wat van te horen, maar zelf zet ik liever iets op wat meer beleving en spanning bevat.

Je geeft alsnog 2*?

Na een paar luisterbeurten blijf ik bij m'n oordeel.

Voor mij mag het experimentele er wel bij. Midnight vind ik persoonlijk heel goed geslaagd.
Deze hoort dan ook bij de 3 hoogtepunten van het album. Samen met het prachtige Oceans (wat terug doet denken aan Parachutes en z'n bijhoren B-sides) en 'O'. Hoe knap geplaatst is die zin 'Fly on'... Magic is een prima single en stukken beter dan z'n voorlopers op Mylo Xyloto.
Always in my head staat op plaats 5.

De rest zijn voor mij plaatjesvullers die gelukkig iets meer waarde hebben dan het vorige album. Maar die het niveau van hun debuut, AROBTTH en Viva la vida, niet halen. Hoe je er Avicii en Timbaland blijft bij betrekken snap ik helemaal niet, maar bon...

Of het liefdesverdriet er iets mee te maken heeft dat zullen we nooit weten. Als hij nummers als Oceans , midnight en O blijft maken dan vind ik het allemaal best ok... Dan heeft Gweneth Paltrow na 'Seven' toch nog eens iets bijgebracht aan de culturele beschaving.

Vrij ingetogen album, maar qua songmateriaal gelukkig wel weer wat interessanter dan de erg vlakke en poppy voorganger Mylo Xyloto. Echt positieve uitschieters heeft de plaat wat mij betreft dan weer niet, maar met de sfeer zit het wel goed en de meeste songs kabbelen prettig voort. Coldplay-puristen zullen de dance-georiënteerde track A Sky Full Of Stars direct haten, maar ik vind het wel een lekkere song, mede omdat je richting eind van het album wel even toe bent aan een uptempo track.

Coldplay verrast aangenaam! Ietwat vreemd om te zeggen, aangezien ik nooit bij de echte Codlplay-afhakers heb gehoord, maar dit is toch echt een grote stap voorwaarts na Mylo Xyloto. Daar gingen ze bij momenten toch behoorlijk de mist in.

Op Ghost Stories, zoals al vaak genoeg gezegd, de rustige, intieme kant van Coldplay. Een beetje terug naar Parachutes en A Rush of Blood to the Head, maar in een ietwat moderner jasje. Chris toont dat hij weer mooie songs kan schrijven, al zijn de teksten bij momenten wel ietwat flauwtjes en al te clichématig.
A Sky Full of Stars blijkt de enige misser op het album te zijn en dat valt dan al bij al nog mee. Ik moet zelfs toegeven dat het ietwat beter geïntegreerd is in het album, na het einde van Oceans lijkt het wel de logica zelve dat het pianodeuntje eraan komt.Niettemin, een Avicii-nummer hoort echt niet thuis op dit album. Had dan eerder op een moderne Clocks of iets dergelijks gehoopt als ze toch per se een meer up-tempo nummer wilden integreren in het album.

Maar over het algemeen ben ik uitermate tevreden over dit album. Draai hem zelfs meer dan de (eveneens) uitstekende Damon Albarn-plaat.

Wat een suffe teksten, Chris Martin moet toch meer kunnen dan dit. 'Always in my head', het is voor het eerst dat een Engelse tekst me zo tegenstaat dat ik daardoor het nummer niet wil horen. Cliché op cliché op cliché. Al in honderd andere nummers gehoord.
Daarentegen is een Sky full of stars prachtig, heel Engels, als ik dat nummer hoor kan ik me zo weer verbeelden in Engeland te zijn.

Goede analyse waar ik het best mee eens kan zijn. 'Flauwtjes' is inderdaad de beste manier om de teksten te omschrijven. Chris lijkt zich niet heel erg ingespannen te hebben om originele teksten te schrijven, maar hij brengt zijn boodschap wel op een erg mooie manier over. Hij kán wel mooie teksten schrijven, maar hij heeft het zichzelf ook weer niet te moeilijk gemaakt

Anno 2014 klinkt Coldplay elektronischer dan ooit. Ze slaan een nieuwe weg in en dit album lijkt qua stijl totaal niet op de slecht ontvangen voorganger. Dat lijkt een goede ontwikkeling. Toch liggen er gevaren op de loer. De belangrijkste daarvan is verveling, want erg spannend is Ghost Stories niet.

Coldplay klinkt hier vooral ingetogen en brengt een hoop intieme liefdesliedjes. De composities zijn wat aan de simpele kant, zeker in vergelijking met de eerste twee albums, die qua stijl de nodige overeenkomsten tonen met Ghost Sories. Tekstueel is het ook niet meer zo goed als het ooit was. Originele teksten en liefdesliedjes vormden altijd al een slecht huwelijk en Chris Martin doet geen moeite om dat huwelijk te redden.

Toch wil ik niet al te zwaar tillen aan die zwakke punten. Coldplay wil hier duidelijk iets nieuws laten horen en slaagt daar goed in. Veel intieme en gevoelige liedjes, gewikkeld in een warme deken van elektronica. Coldplay maakt er een sfeervol album van, op een manier die we nog niet van ze kennen. Dat die sfeer bruut wordt verstoord door A Sky Full of Stars kan ik wel door de vingers zien. Bovendien laten ze horen dat ze nog steeds erg goede liedjes kunnen schrijven.

Magic is een mooie single die meteen duidelijk maakt welke muzikale weg de band wil inslaan. Ook A Sky Full of Stars is een heerlijke song. Stadionrock, maar dan met erg weinig rock. Eigenlijk heeft een nummer als dit bijzonder weinig te zoeken op een Coldplayalbum (hooguit op Mylo Xyloto), maar stiekem vind ik het toch wel erg lekker klinken. Ik gruwel van Top 40-muziek, maar soms komen er wel leuke guilty pleasures voorbij.
Andere aanwinsten voor het oeuvre van Coldplay zijn O en Another's Arms. O is een prachtig pianogestuurd liedje en kan zich als enige meten met hun beste werk, ook tekstueel. Een goede keuze om dit als albumafsluiter in te zetten. Daarnaast heb ik een zwak voor Another's Arms. De erg repetitieve en kale beat werkt meeslepend, de bridge is sfeerverhogend en de zanglijnen in het refrein zijn gewoon ontzettend sterk.
True Love en Midnight zijn als enige twee nummers een beetje suf en saai, al leer ik Midnight stukje bij beetje steeds meer waarderen. Dit nummer is toch duidelijk het experimenteelst en ontoegankelijkst van de negen.

Coldplay vindt zich hier zeker niet opnieuw uit, maar Ghost Stories laat toch duidelijk een ander geluid horen. Best gedurfd, al blijft het als geheel toch redelijk binnen de (commerciële) lijntjes. Niettemin is dit een prima album, waar Coldplayfans van het eerste uur zich niet voor hoeven te schamen. Coldplay zelf evenmin.

Morgen op Canvas:
Registratie Concertfilm van Paul Dugdale over een optreden van de Britse band Coldplay naar aanleiding van de release van hun nieuwe album 'Ghost Stories'. Het concert vindt plaats in een speciaal gebouwd amfitheater en wordt geaccentueerd met speciale effecten en 360°-projecties. De band wisselt nieuwe nummers uit het album af met oudere hits als 'Clocks', "Viva La Vida" en 'Paradise'.

Dat heb ik dus met Another's Arms. De tekst is zo irritant dat ik het hele nummer niet meer hoef te horen. Had meer in gezeten.

Pff wat is Magic toch een irritante, slechte plaat zeg. Ik word er helemaal gek van op de radio. Coldplay is echt met de jaren achteruit gegaan. Jammer, want rond 2003 was het nog een van mij favo bands.

Helaas...
Ik heb de plaat meerdere luisterbeurten gegeven, maar ik kan er niet in komen.
Het kabbelt maar voort er zit geen enkele spanning in.
Dit is meer achtergrondmuziek voor in een winkel.
Jammer.
Ik heb Coldplay nog steeds wel hoog zitten, maar dit is een van hun saaiste albums ooit.

Ik vind het een verademing om te horen dat de mannen dus toch nog interessante muziek kunnen maken.
Dit album is absoluut een stap in de goede richting, maar... het is wel een heel rustig plaatje geworden, en kabbelt soms inderdaad wat voort zonder heel erg boeiend te blijven.

Dat maakt het wel een sfeervolle, maar geen supergoede plaat voor mij.

Het nummer met Avicci had ik graag gehoord in de originele versie, want die top 40 beat die er nu achter staat is leuk voor op de radio, maar kan me niet voorstellen dat er geen originele versie van bestaat, zonder Avicci.

Al met al toch verassend album, want na de teloorgang van Mylo had ik de hoop echt opgegeven voor deze band... blijkbaar doet een scheiding goed, want Chris Martin klinkt weer oprecht, en niet geforceerd en gemaakt zoals op de voorganger.

Vooralsnog 3 sterren.

Ik heb eigenlijk altijd een haat/liefde relatie met Coldplay gehad, ze hebben enkele zeer goede singles, maar geen cd die in zijn geheel boven het maaiveld uitstak, en dat gaat hier weer verder. Commercieel is het natuurlijk allemaal wel slim, maar ze moeten eens beslissen of ze Radiohead of U2 willen zijn. Het is nu van allebei een beetje, maar dan toch wel slechter.

Ik verhoog met een halfje. Betrap mezelf erop dat ik deze plaat de laatste tijd geregeld opzet en de nummers beginnen steeds meer te groeien.

Mij zou het misschien ook niet meer lukken na bijna 10 jaar geen CD gekocht meer te hebben
Ik geef mijn geld liever uit aan concerten.
Slappe hap dit album, ik ben geen fan en vond alleen Parachutes erg goed.

Onbegrijpelijk dat de bonusnummers niet op het reguliere album. Zet deze 3 op de plaats van het walgelijke sky full of stars en je hebt het beste album dat ze ooit maakten. Nooit wat gehad met deze band.Eerste 2 albums zijn prima maar niet shocking. Daarna is het een top40 popgroepje geworden. Dus dit klassealbum had ik niet meer van ze verwacht

Zeer apart, 1 walgelijk nummer maar wel 5 sterren? Ben het echter wel met je eens, waarom die 3 bonusnummers hier niet opstaan, was ook al met X & Y de japanse bonus had 2 prachtige nummers extra. Gekke lui soms die van Coldplay.

Ik heb wel steeds meer moeite met Chris zijn stem in Oceans, voor mij het minste nummer van dit album.

5 sterren, omdat die 3 bonustrack sky ful of stars compenseren en dat nummer dus buiten beschouwing laat

De eerste 3 albums bij release veel gedraaid, chrissie kwam toen ook echt bij me binnen. Latere albums niet meer aan begonnen. Deze plaat aantal keer geluisterd, zit wel strak in elkaar allemaal en luistert wel lekker weg. De emoties die overgebracht worden voel ik helaas niet maar al met al wel 3.5 sterren