The Sound - Jeopardy (1980)

Nou begin maar meteen met de tekst van de opener 'I Can't escape Myself'. Net zo beklemmend als de muziek.

Maar ik volg je wel. FtLM is veel atmosferischer dan dit debuut en heeft meer onderhuidse spanning.

Nou, dan zou ik de teksten nog maar eens goed beluisteren..... En de muziek klinkt echt niet onbezorgder; integendeel. Véél venijniger, scherper. Combineer e.e.a. maar eens met de teksten hier. Songtitels aIs I Can't Escape Myself, Hour Of Need, Words Fail Me, Jeopardy, Resistance..... onzekerheid, wanhoop.

En daarna de teksten + muziek op FTLM : titels als Winning, Contact The Fact, Possession, Silent AIr en New Dark Age : gelatenheid; acceptatie.

Ik zal je voorlopig je "stommiteiten" vergeven........



Heartland is één van de beste nummers op deze plaat ..........(i.m.o.)

En een echte Sound-classic. Kwam bij alle optredens wel voorbij. Geweldig gedreven nummer!

Guys wanneer geven we de workshop OW'ers leren JW'ers/W'ers in spe luisteren?

Of maken we meteen er een e-learning-toepassing van?

Deze OW-er weet toch echt niet wat E-learning is....................

Gelukkig weet ik wel wat deze plaat is :

Postpunk-klassieker van de buiten-categorie !

Het liefst zo snel mogelijk. Nog een week en dan heb ik 6 weken vakantie. En ik ben vrij MOTR. Tips AUB.

Sla die vakantie maar over. De lesmodules van Mjuman zijn zeer zwaar.

Raar, ook jij kan genieten van de agressie op All Fall Down, dat heeft deze plaat ook veel meer in zich. Lions Mouth is inderdaad een introspectiever album, maar beide kanten van The Sound zijn zo mooi! En ook in hun hele oeuvre belangrijk en aanwezig.

Toch een halfje naar beneden bijgesteld. De eerste vijf tracks (met als uitschieter Missiles) vind ik toch een stuk sterker dan wat volgt. Vooral Heyday en Resistance kunnen mij niet bekoren.

Vraag me af of het zou schelen als ik een fysiek exemplaar zou bezitten. Er is een klein beetje hoop: een bepaalde user heeft mij de eerste twee albums toegezegd wanneer AZ kampioen wordt. Wat een feest zou dat zijn.

Nou live ging bij die nummers het dak er toch echt af (eigen ervaring). Luister op 33.48.

Oh, dan vind ik ze wel goed.

Mooi dat je zo snel tot inkeer bent gekomen.

Je link was een sterk argument!

Ook dank namens mij.

CD WOW! Nederland - cdwow.nl

Valse hoop?

...Net als deze dus, eh ja... waarschijnlijk valse hoop.....

Ik ben benieuwd of het label 1972 dat de heruitgave verzorgd wel beschikt over de orginele mastertapes van Warner en dat we niet weer een vanaf vinyl gemasterde CD krijgen zoals de vorige keer bij Renascent.....

From the Lions Mouth kende ik al en die vond ik zo goed dat hij een plekje in mijn top 10 heeft veroverd. Vandaar dat ik ook dit album maar eens een draai heb gegeven.

Eigenlijk kan ik vrij kort zijn in mijn oordeel: Jeopardy is een heel sterk album. Net niet gweldig, maar wel heel sterk. Het klinkt allemaal wat frisser en onbevangener dan de opvolger en dat is absoluut niet erg. Een album kan ook teveel lading en diepgang meekrijgen en dat heeft op mij niet altijd een positieve uitwerking.
Muzikaal is dit album al behoorlijk goed, maar de teksten zijn duidelijk van een nog hoger niveau. Ook de in muzikaal opzicht wat simpelere nummers hebben een sterke tekst en dat maakt een nummer als Words Fail Me (duidelijk de zwakste broeder op dit album) toch nog redelijk te pruimen.
Missiles en Unwritten Law hebben briljante teksten en een hoop andere nummers doen daar niet veel voor onder. Ook Hour of Need oogst flink wat waardering vanwege de tekst. Deze strofe vind ik misschien wel een van de sterksten van het album:

Het enige nadeel aan dit album vind ik dat de sound (ziet u de woordspeling?) soms wat te speels (en daardoor simpel) overkomt. Met name in nummers als Words Fail Me en Resistance valt me dat op. Dat neemt gelukkig niet weg dat het erg prettig luisteren is naar deze band en de geweldige stem van Adrian Borland.

mooie recensie

Vandaag naar mij verzonden volgens CD Wow hij is daar op voorraad..

Zeker geen slechte plaat, opvolger was nog beter, Missiles ken ik al lang vanwege een verzamelaar uit vervlogen tijden waar die op stond.
Goed debuut.

Vandaag weer gedraaid en weer een half punt erbij, hij wordt beter naarmate ik hem draai, opener I Can't Escape Myself is een pareltje trouwens

Deze band feitelijk echt leren kennen door het volgen van een aantal MuMe-ers die doorgaans redelijk dezelfde smaak hebben als ikzelf. Door hun tomeloze enthousiasme ben ik ergens in 2007 begonnen met FTLM. Ondanks een goede eerste indruk wijzigde mijn stem op dat album gedurende de jaren van 4* naar 3* en luister ik het album zelden of nooit meer. Bij een gebrek aan nieuwe muziek de laatste tijd heb ik toch de discografie van The Sound maar weer opgepakt en ben begonnen met dit album en de Shock of Daylight EP. Ik ben erg verrast door de sound (hoe toepasselijk..) van dit album. Dit is behoorlijk afwijkend van wat ik op FTLM heb gehoord. De muziek is een stuk rauwer en inderdaad meer post-punk en bevalt mij vooralsnog beter dan FTLM. Net zoals er op FTLM een aantal sterke nummers staan, staan er ook op dit album een aantal goede tracks. Maar over het geheel genomen vind ik het allemaal 'te dun' en deel ik de hoge waarderingen hier dus ook niet.
Ik vrees dat The Sound en ik niet voor elkaar bestemd zijn, maar ga wel door met het luisteren naar hun discografie.

Wel aardig herkenbaar gevoel dat ook bij mij heerst, alleen vind ik FTLM wel beter. Ik vind het op zich wel een goede band, maar niet alle nummers spreken mij aan. Ik luister overigens graag naar songs als I Can't Escape Myself, Hour Of Need, Missiles, Unwritten Law en de afsluiter Desire.

p.s. zal FTLM direkt even afspelen.

Deze is idd ongepolijster dan zijn opvolger. Die kan ik meer waarderen, mede omdat het geluid beter is. The Sound is met hun album imo toch minimaal een 4* band, maar dat komt - sorry guys - omdat de band live een ongelofelijke sterke en meeslepende indruk maakte.

Vraag me op de man af, boven een pint, hoe ik muzikaal/creatief tegen de band aankijk, dan ben ik wellicht - afhankelijk van het moment van de avond - wat kritischer. Dan zeg ik dat ik The Sound plaats in de bovenkant van de middenmoot van de Britse wave-scene waar ik overigens ook Comsat Angels en, sorry Starsailor, ook Killing Joke plaats. Alle bands met 1 -2 hele sterke albums, maar niet de bredere variatie zoals, Wire, XTC, E&B, NO of (neem de US-broeders erbij) Talking Heads.

Desalniettemin blijkft dit Jeopardy een fijn document

Groeiplaat die bij hetzelfde gevoel te weeg brengt als het debuut van de Comsat angels;beklemmend,donker met hier en daar een zonnestraal die doorbreekt.Misseles,I can't help myself en het titelnummer maken bij mij de meeste indruk.Uistekend wave-album dat eigenlijk niet veel minder is dan zijn opvolger. :

Indrukwekkend debuutalbum en bijna net zo goed als zijn opvolger.
Hier staan toch wel een paar pareltjes op hoor , zoals I Can"t Escape Myself, Heartland, Jeopardy, Missiles & Unwritten Law.
Bij opener I Can"t Escape Myself krijg ik bij de tekst de koude rillingen met de wetenschap hoe Adrian Borland met het leven worstelde en hoe het uiteindelijk tragisch met hem afliep.

Wat is dit goed!! En ik kende het niet eens... Maar nu wel. Eerste luisterbeurt ooit, en de eerste van een lange rij waarschijnlijk.
Alles klopt. Een perfecte cd voor de herfst. Goede zang, goede teksten, mooi sfeertje en genoeg variatie. Dit is muziek die onder je huid kruipt.

Eenmaal onder de huid is deze ook zeer moeilijk weer te verwijderen!

The Sound - Jeopardy

Ik heb dit lange tijd verreweg het minste album van The Sound gevonden. Hoewel ik het nu veel meer waardeer dan eerst, weet ik nog steeds niet waar ik hem zou plaatsen in mijn rangschikking van Sound-albums. Dit album is namelijk heel anders dan de rest van wat The Sound gemaakt heeft. Misschien komt het doordat toetseniste Bi Marshall na dit album uit de band stapte; misschien komt het doordat Adrian Borland al gauw zijn interesse verloor in het maken van politiek geëngageerde post-punk liederen. In ieder geval heeft The Sound nooit meer zo’n album als dit gemaakt. Dat verklaart ook waarom ik het eerst het minste album vond. Jeopardy was het album dat mijn interesse voor The Sound creëerde; From The Lion’s Mouth is het album waardoor ik ’verliefd’ werd op The Sound. Toen ik eenmaal die liefde koesterde voor The Sound hun emotionele muziek met de atmosferische keyboard-klanken van Colvin Mayers en de naar de keel grijpende gitaarsolo’s van Adrian Borland, kon ik niet meer veel waardering opbrengen voor het veel rauwere, eenvoudigere Jeopardy.

Nu ik een paar jaar verder ben en zowat al het werk van The Sound en Borland van buiten ken, begin ik dit album steeds beter te vinden. Jeopardy klinkt namelijk als het soort album dat een sociale impact kan / had moeten hebben als albums zoals The Doors en Nevermind. De muziek en de teksten roepen een drang tot revolutie op. Vaak zit ik te denken aan hoe dit album in deze tijd zou passen. In een wereld waarin kritiekloze, ergerlijk positieve muziek de boventoon voert, is onderhand wel eens behoefte aan een band die zegt: ’zoals we het nu doen is het niet goed, maar we hebben wel de kracht om onszelf te verbeteren’. Want dat is de boodschap die The Sound en vooral dit album uitdraagt. Je doet deze band te kort door ze weg te zetten als een negatief, depressief bandje. Ten eerste is dit niet zomaar bandje, maar een heuse band, en ten tweede is deze band zeer positief, maar dan wel met een kritische (realistische!) houding.

De drang om te veranderen is het doorlopende thema van dit album en het wordt op verschillende manieren benadert. Opener I Can’t Escape Myself is niet zomaar een ’emo-liedje’ over zelfhaat; het is een opzwepend nummer over de revolutionaire drang om jezelf te veranderen: I’m sick and I’m tired of reasoning, just want to break out, shake off this skin. Ook al is de conclusie van het nummer dat je met jezelf moet leren leven, dat hoeft niet te betekenen dat je niet moet proberen jezelf te veranderen. De boodschap is realistisch: verander de wereld door met jezelf te beginnen. Nummers zoals Heartland, Heyday en Resistance zijn directer in hun boodschap. De teksten zijn recht voor hun raap, maar van hoge kwaliteit, met prachtige, inspirerende zinnen als: You’ve got to lose yourself before you find yourself back in exile, You’ve got to believe in a heartland, Can’t believe they put you down in your heyday en Gotta take some action to change my fate.

Tevens recht voor de raap is de aanklacht tegen kernwapens in Missiles. Als een van de donkerste nummers van de plaat schetst het de nachtmerrie waaraan we moeten ontsnappen; een gevoel dat, naar ik vernomen heb, nogal aanwezig was in de vroege jaren tachtig. De vraag die Borland hier stelt prikt door alle politieke wartaal en excuses heen: who the hell makes those missiles? Het is een zeer universele vraag. Het heeft natuurlijk vooral betrekking op kernwapens, maar hij valt op veel meer toe te passen. Eigenlijk is de kern gewoon: waarom willen we onze medemens kwaad doen? Alhoewel uitgebracht in 1980, is dit nummer dus nog steeds relevant. Stukken relevanter dan de als-ik-de-baas-zou-zijn-van-het-journaal-moraal die in deze tijd overheerst. Nummers zoals Missiles zijn te schaars. Neem nou de gitaarsolo van dit nummer. Naar mijn mening zijn er teveel egotrippers onder rockgitaristen, die lof toegezwaaid krijgen puur om de vingervlugheid die ze in hun solo gooien. Adrian Borland gebruikt zijn gitaarspel echter als een verlengstuk van zijn teksten: de gitaarsolo van Missiles schetst een wereld die barsten begint te vertonen; compromisloos schetst het de horror die door hebzucht en onbegrip in de wereld gebracht wordt. Een ander voorbeeld van zo’n gitaarsolo die simpel maar indringend is, is Borlands solo in Words Fail Me, die het al opzwepende karakter van het nummer versterkt met een heerlijk, scheurend gitaargeluid.

Misschien kom ik in deze recensie over als een persoon die de toekomst van zowel de maatschappij als de muziek somber inziet, maar ik zie mezelf, net als Borland, niet als een pessimist. Ik schaar me voor de volle 100% achter de boodschap die dit album zo overtuigend uitdraagt: we moeten erkennen dat er dingen moeten veranderen en vervolgens met goede moed aan die veranderingen beginnen. Populaire muziek is een reflectie van de tijdgeest en deze tijdgeest is te positief; er is weer een album zoals Jeopardy nodig dat ons daarop wijst. Jeopardy zelf, hoewel al ruim 30 jaar oud, heeft echter ook nog steeds meer dan genoeg overtuigingskracht om ons die boodschap mee te geven.

Wat was echter de nalatenschap van Jeopardy voor The Sound? Niet ontzettend veel, naar mijn mening. Jeopardy staat vrij los van de andere Sound-albums. Ik merk het alleen al aan de manier waarop ik me in politieke wateren begeef, als ik dit album beschrijf: dit album heeft echt een niet-te-omzeilen boodschap voor de maatschappij. Afgezien van latere Sound-nummers als Skeletons en New Dark Age, keerde die politieke lading niet meer terug. Adrian Borland gaf als verklaring dat hij geen boodschappen door de strot van zijn luisteraars wilde duwen: als iets eenmaal goed is gezegd, dan moet je het daarbij laten. Hier ben ik het roerend mee eens. Met Jeopardy heeft The Sound haar boodschap overtuigend genoeg gebracht; ik ben blij dat ze hierna een andere weg zijn ingeslagen, want dat heeft hen een briljante en diverse carriere opgeleverd.

Qua geluid (pun unintended) veranderde er ook veel. Jeopardy is energiek, maar is ook koud, smerig, benauwend en heeft een hol geluid (iemand een betere term?). Dit geeft echter een prachtig uniek geluid aan het album. Het voelt soms alsof je een rat in een riool bent, waar af en toe wat licht, in de vorm van Bi Marshalls keyboard-klanken, naar binnen valt. From The Lion’s Mouth is warmer en zweveriger. Hier bedoel ik dus niet mee dat Jeopardy negatiever is, maar dat moet volgens mij al duidelijk zijn. Adrian Borland toont op Jeopardy al zijn buitengewone talent als tekstschrijver. Hij weet in simpele taal zeer serieuze onderwerpen aan te pakken en er tegelijkertijd toch een poëtisch randje aan te geven. Dat is een talent wat zich door zijn carriere heel snel zou ontwikkelen. Ook als componist hoor je hem duidelijk steeds beter te worden. Waar de nummers op Jeopardy enigszins eenvoudig klinken (wat de boodschap goed dient), creëerde hij later een grote schat aan compositorische meesterwerken, waardoor je hem met recht een genie kan noemen. Borlands muziek zou meer de persoonlijke richting van I Can’t Escape Myself en Hour Of Need opgaan, maar niets aan de indringendheid verliezen die Jeopardy zo eigen is. Wie eenmaal, geboeid geraakt door Jeopardy, aan de rest van het oeuvre van deze man en deze band begint, zal zeker nog veel verrast worden, maar veel kans niet meer afhaken.

Zo.....volle mep. Zoveel intensiteit en gemeendheid.......daar kun je toch moeilijk om heen. Fantastisch debuut en zo puur.
Fuck de randverschijnelen.