The Sound - Jeopardy (1980)

Op vinyl heb ik 'em in Utrecht nog gezien voor onder de 30 euro.
@Lebowski: heb je 'em op vinyl?

Jazekers. Dubbel zelfs. You can't be too sure these days

Ongetwijfeld in de hand gewerkt door de beperkte oplage van de CD; meen gehoord te hebben dat er 1000 gemaakt zijn ?



Volgens mij niet vergelijkbaar met de CD-prijzen; gezien de krapte daarvan. Denk zelfs dat er meer vinyl-exemplaren in omloop zijn. En wie zoekt nou nog die ouderwetse grote zwarte onderzetters ?

Sinterklaas is het land uit hè - nou durven we; voor 5/12 zou dit goed zijn voor een vervoerslabel en een jutezak, richting Spanje linea recta!

Totaal geen idee van het aantal geperste exemplaren: Renascent (2001 - en dat zou best een kleine oplage geweest kunnen zijn) en een semi-officiële Japanse zijn de enige die ik vond; verder veel compilaties - het makkkelijkst verkrijgbaar op cd zijn nog de live opnames de zgn Dutch Radio Recordings (5 in totaal ca. 10 euro per stuk). Heruitgaves hangen op rechten-issues, ooit uit de doeken gedaan door oa Alicia, elders op de site. Ook voor vinyl wordt op E-bay 'top-dollar' geboden.

Een paar jaar geleden laten liggen voor 22 euro. Vond ik toch iets te gortig voor een CD (betaal zelden meer dan 15 euro voor een cd).

Maar toen wist ik nog niet dat 'ie zo zeldzaam was.

Zou ik momenteel geen probleem mee hebben, al dat rillen in dit klimaat !



Hier ongeveer het zelfde; waarom op CD kopen als je vinyl-liefhebber ben ?

En op de CD is ook nog eens de 12"EP Live-Instinct toegevoegd.

Ooit Clock DVA - Advantage laten liggen bij concert (1993), tja, als je in de toekomst kan gluren ?

Heb hem gisteren opgepikt op vinyl en net opgelegd. Het openingsnummer klinkt alvast erg lekker.

Door deze plaat denk ik dat het kwartje, wat betreft the Sound, valt. Ik vind deze plaat een stuk energieker dan From the Lions Mouth die ik af en toe wat te loom en te saai vond.

FtLM saai?......Neu.......Wel met meer contemplatieve songs (Silent Air, Judgement) en donkerder (New Dark Age). En ook minder punky.

Geheel en volledig mee eens!!!

'I can't escape myself' vind ik een absolute (80s) rock/pop klassieker.
Briljant nummer.

Ergo: ook de cure en joy division, japan, en nog wel 50 andere bands zijn meer dan de moeite waard!
Eeuwigheidswaarde (of op zn minst 10 jaar..).

Bravo!!

Een vriend van me heeft de LP meegenomen uit Engeland, en het is nog een splinternieuw exemplaar ook. Voor het luttele bedrag van 11,5 ponden. (is ongeveer 13,5 euro)

Ik ben een gelukkig man!

Bij concerto zag ik 'm nieuw voor 12 euro.

Zijn reproducties volgens mij. Ik heb het origineel nog pm als iemand geinteresseerd is.

Het verschil tussen deze en FTLM :

Jeopardy is extravert; FTLM is intravert ?

Jeopardy heeft zijn roots in de punk, en FTLM in de new-wave ?

I'm sick and I'm tired of reasoning
Just want to break out, shake off this skin

I can't escape myself..

Al in zijn eerste wapenfeit maakte Adrian Borland een toespeling op zijn naderende noodlot. De ontsnapping aan het leven moest nog 19 jaar opzich wachten maar de gehaastheid waarmee hij zijn woorden op een toon van wanhoop opzoek naar toehoorder brengt zijn indringend.

I Can't Escape Myself is een fantastische opener.

Please not here, not now, please refrain from this ^**^&%^* bullshit.

Geel voor deze ene keer! Kappen, met die nonsens - de wavepolitie waakt!

Ik hoop van harte dat het nu snel afgelopen is met die woekerprijzen van de cd'tjes...

Alicia!!!

Hoi.... maar nu ben ik off-topic....!!!

Maar ik geniet weer en weer van dit geweldige Geluid!!!

Van deze, en de volgende, platen kun je ook alleen maar genieten, Borland was één van de spaarzame genieën die de rockmuziek kende. Het is een louter gevoelskwestie dat ik deze geen 5* geef.. en als ik een tweede Soundplaat 5* geef, zou het nog eerder All Fall Down zijn, wat een trap in de gevoelige delen is dat! Maar Jeopardy is ook genieten van a tot z.

Ik zou dus echt niet weten waarom JD deze (overigens niet geheel juiste) opmerking niet zou mogen maken. Mjuman, laat iedereen toch gewoon zijn of haar zegje doen, je riskeert hier een rode kaart!

‘Pull over, Wave razzia’.

Gelukkig ben ik niet te beroerd om even repliek te dienen. Blijkbaar mag een luisteraar geen eigen beeld vormen van hetgeen de artiest bij hem losmaakt. Blijkbaar ben ik te vrij geweest in mijn eigen interpretatie van deze song. Blijkbaar had ik moeten vermelden dat Adrian Borland ‘slechts’ veertien jaar aan zware depressies leed en tot die tijd een hele opgeruimde gozer was.. blijkbaar.

Niks rode kaart, niks wave razzia; the big R, RESPECT voor een overledene, daar gaat het om. Dat eeuwige geneuzel - ook al bij Joy Division - over het feit dat iemand zichzelf het leven beneemt en dat zoiets al in zijn muziek te horen/af te lezen is.

Ik gebruik 'em normaal niet, maar dat is mijn eerste associatie. Ik ben volledig bekend met de biografie van Borland - en ik word het echt goed beu om telkens weer daarop te worden gewezen. Er is geen rechte lijn te trekken (regelrecht oorzakelijk verband) tussen het vertonen van depressieve neigingen en 'eruit stappen'- ooit gelezen hoe hoog het percentage NL'ers is met depressieve neigingen? Dan zouden er in NL veel meer moeten zijn dan de 1500 - 1800 die het ieder jaar zijn.

Ik ben een vurig voorstander van de waardering van de creatieve uting als een autonoom gegeven - niet altijd en eeuwig de link willen leggen met de biografie van de schrijver/zanger.

Ik zie Borland nog voor me als een uiterst gedreven voorman van The Sound die tijdens de optredens zijn songs bevlogen en vol vuur ten gehore bracht en zijn publiek wist mee te sleuren. Dat beeld wil ik graag bewaren en niet weggedrongen zien door de wanhoopsdaad van iemand die in acute psychose zich voor een aanstormend metrotreinstel wierp op een trieste aprildag in het metrostation Wimbledon.

Verder staat het eeniender vrij zijn eigen beeld te vormen, maar de wijsneus uit willen hangen door te koketteren met kennis van biografische gegevens is ongepast. Respecteer dat iemands ontijdige verscheiden op dat moment ook een persoonlijke keuze is geweest , een wanhoopsdaad.

Het is misschien nieuw voor je, maar de reacties alhier worden niet exclusief voor jou opgetekend. Het zou dus zomaar kunnen dat anderen een reactie wel kunnen waarderen. ik vind het in ieder geval ongepast om anderen de mond te willen snoeren.
Ik zie ook totaal niet in waaruit zou blijken dat hier sprake is van wijsneuzerij, maar mischien kun jij gedachten lezen.

@ Mjuman

Mijn dank voor het nuanceren van je vorig bericht.

Maar uit mijn vorige bijdrage blijkt toch geen enkele disrespect jegens de ontzielde Adrian Borland? Wat ik enkel trachtte te verwoorden was de urgentie, de zeggingskracht en wellicht een klein beetje de ironie van I Can’t Escape Myself als opener van het debuut van The Sound. Een song die weerklinkt in wanhoop. En daarbij refereerde ik kort aan, jij benoemde het al, de wanhoopsdaad van Adrian Borland. Maar nergens heb ik directe parallellen willen trekken tussen die twee. Mijn prille beeld van de beste man laat zich niet kenmerken door zijn levensbeïndiging maar zijn muzikale nalatenschap. Winning gaf de februari maand van dit jaar licht.

@JD - Dan begrijpen we elkaar en kunnen we met een gerust hart de muziek blijven draaien.

@Nightfriend - ik ben idd afgestudeerd in de Hoge Helderziendheid aan de Sorbonne

Je keuze in muziek is beter dan die van je woord. Kijk voor 'de grap' eens bij Joy Divison waar dat finalistische hineininterpreteren allemaal toe heeft geleid. En het begrip/de waardering voor de muziek wordt er niet groter door - eerder verwarder.

Maar goed dat soort mentale oprispingen schijnt heel tegenwoordig gewoon te zijn op internet waar eenieder graag zijn 5 mins of immoratlity wil hebben, hoe weinig relevant vaak.

Prettige dag verder

Achteraf interpreteren is makkelijk, zegt men vaak. Dat is ook precies de reden waarom het zo vaak gedaan wordt. Conclusies trek je nu eenmaal makkelijker naderhand dan wanneer je er nog midden in zit.
Het is volgens mij heel terecht om een autobiografisch aspect in Borlands teksten te zien. En geheel tegen jouw hypothese in: zit er niet altijd een autobiografisch aspect in songteksten of andere teksten.

De beleving van de teksten kan weer anders zijn: je kunt je met de teksten identificeren, ze als het ware op jezelf projecteren, dat gebeurt denk ik heel vaak en leidt tot een hogere waardering.

On-topic: het is toch inderdaad wel een van de meest indringende teksten van Borland.