The Sound - From the Lions Mouth (1981)

Oké, ik zal hem proberen. Dank je wel.

@hoi123: grappig hoe een album totaal anders ervaren kan worden dan dat je het zelf ervaart. Alles wat jij er niet of juist wel in hoort, hoor ik er wel of juist niet in.

Ik zou moed houden . Als je deze plaat niet briljant vindt, is dat nog geen reden om het hele genre af te schepen. Ik vind de productie en synths van deze band eigenlijk wel cool, maar hoor er verder ook niet in wat sommige anderen er wel in horen - toch is er hartstikke toffe wave gemaakt.

Misschien dat wave in de richting van Juju van Siouxsie & The Banshees of Garlands van Cocteau Twins je beter bevalt? (OMD lijkt me, gezien je - overigens fijne - top 10, wat minder in je straatje te vallen)

@The Beast: Als je citeert, doe het dan goed; nu lijkt het alsof you alleen hoi123 citeert en zelf niets eraan toe te voegen hebt; en dat lijkt mij niet het geval.

Ikzelf heb niets meer over dit album te melden - les jeux sont faits: wie niet voelen wil, moet maar horen.

En bij twijfel opnieuw draaien!

@ Beaster1256, Tja, smaken verschillen. Ik heb echt mijn best gedaan, maar het beviel me echt niet.. Ik ga hem zeker nog een paar keer proberen, daar niet van, maar als hij na negen keer de volledige plaat beluisteren nog steeds niet bevalt, vind ik dat ik wel een onvoldoende mag geven.

Is een behoorlijk breed genre ja.. veel bands die totaal anders klinken. Daarnaast zou ik dit beslist nog een paar kansen geven, deze plaat pakte me ook niet meteen, had een beetje het Joy Division gevoel, nogal eentonige en kleurloze nummers met amper uitschieters (met name Winning bleef me bij). Ben blij dat ik deze jaren terug in de herkansing heb gedaan, de productie was veel voller dan ik me kon heugen en ook de synths zijn meesterlijk in vrijwel ieder nummer. De teksten vind ik juist erg sterk:
"We're running down
They're burning witches
Up on punishment hill
Dying proof in the power of autority
To exact it's will
And we've broken our fingers
Broken our faith
Broken our hearts so many times
They can't be broken anymore"

Schitterend! Met die bijbehorende opzwepende opbouw.. Borland die zich kwaad maakt is iets heel moois. Maar ook als hij serene liedjes zingt trouwens. Deze plaat is perfect gewoon, de ultieme postpunk schijf voor mij, heeft alles wat die tijd kenmerkte: angst, wanhoop, woede, samengepakt in zeer krachtige en directe nummers.

Ik kan me wel vinden in het betoog van hoi123.
Vaak wordt The Sound vergeleken met Joy Division, Borland met Curtis.
Winning is erg sterk, maar de rest haalt niet het nivo van Joy Division, daar zijn de teksten inderdaad een stuk sterker.
Borland zocht naar erkenning, maar bleef in de schaduw van Curtis.
Bij de eerste keer Joy Division bleef ik dagen verlamd achter, dit was meer het verdovingsspuitje bij de tandarts.

Ik heb precies het tegenovergestelde. Bovendien bevalt het me muzikaal allemaal stukken beter. Ik ben niet zo'n tekstenman, van mij mag iemand over zijn kapper zingen, als het maar krachtig is gebracht en de muziek beter doet overkomen. Daarnaast vind ik de teksten hier nou juist sterk.
Maar ik kan me sowieso goed voorstellen dat je niet zo heel veel met de toch wat sombere, introverte postpunk hebt en dan zit je zowel met JD als dit helemaal verkeerd.

Raar, want Joy Division vind ik zeker niet slecht..

Dat is inderdaad raar.. ik vind de synths van JD namelijk amateuristischer en dissonanter, om bij jouw woorden te blijven. Hier vind ik ze veel strakker en in de lijn van de nummers.

Tja, maar toch.. Winning, om maar een voorbeeld te noemen, speelt gewoon de hele tijd datzelfde deuntje, dat niet eens goed klinkt. Dat bedoel ik met amateuristisch, maar ook vind ik ze gewoon echt niet lekker klinken. Natuurlijk is dat allebei niet echt amateuristisch, maar ik noem het zo bij gebrek aan betere woorden.

En met dissonant heb ik het niet over de synths, maar over hoe eroverheen gezongen wordt. Dat vind ik gewoon totaal niet bij de toonhoogte passen.

Wellicht je even in de mogelijkheden van de gemiddelde synth uit die tijd verdiepen.
Voor een modale band waren die in die tijd nogal beperkt namelijk.

Maar ze konden toch wel verschillende toonhoogtes spelen? En dit is overigens het enige album uit die tijd waar de synths me zo tegenstaan..

Je hebt zeker gelijk wat betreft het deuntje, inderdaad steeds het zelfde.
Maar het heeft de hypnotiserende werking van een goede basline.

Dat effect overkomt mij bij een nummer als isolation van JD, het lijkt wel alsof een of andere olijke synth amateur later dat nummer nog iets lolligs heeft proberen mee te geven door wat willekeurige riedeltjes in te toetsen. Past totaal niet bij het nummer imo. Maar uiteraard kan je hierover van mening verschillen. Synths zijn sowieso persoonlijke instrumenten, wat er soms helemaal naast kan zitten. Bij winning is het erg functioneel in de hele gevoelsfeer van dat nummer, wanhoop met een langzaam dovend lichtje aan het einde.. en toch heel dwingend. Fascinerend effect, dat nummer beviel me meteen aan deze plaat. Duurde zoals ik al schreef even voordat ik besefte dat elk nummer hier eigenlijk hartstikke raak is.

.....nou...

Je vindt de muziek gewoon niet mooi, dat kan.
In de beperking en herhaling zit ook een soort spanning, tenminste zo ervaar ik dat.
Daarnaast ga je in een compositie die een bepaalde stemming moet overbrengen ( o.a. die van dreiging) niet als een Rick Wakeman van hoog tot laag tekeer over de toetsen, en gebruik je noten ( mineur) die daar bij passen.
Dan vallen er al weer wat af.

sorry maar ik ben van de generatie die niet met computers grootgebracht is in de school , ben nog van de tijd met de griffel , het potlood en de vulpen en de stylo , ja ???

en verder als je mijn meningen wilt lezen over die machtige plaat , doe de moeite en begin vanaf blad 1 , er staan opmerkingen genoeg op !

cheers

en verder heb ik ' the sound ' wel 7 keer live zien spelen , en ze gaven zich telkens als de beesten , waren ontzettend punky , gewoon beregoed , spijtig dat borland zich onder een trein smeet omdat hij het leven psychisch niet meer aankon , hé , nog een raaklijk met ian curtis , raar hé !

zo zie je , de beste muziek komt van mensen met een overschot aan emoties , als je dat synthesizertje niet ziet zitten , luister dan naar depeche mode ( een kutbandje voor pubertjes )

Je hebt helemaal gelijk, maar is twee verschillende noten niet wat te weinig van het goede?

@beaster: Depeche Mode is niet gestopt na I Just Can't Get Enough.

P.S. Als de zelfmoordpoging van Dave Gahan gelukt was, dan paste hij wel in het rijtje?

Ik herken het beeld - heb net mijn postduiven vervangen door e-meeuwen, maar die missen nog richting.

En dat kleine, mollige manneke,met dat leren jasje staat mij ook nog helder op het netvlies. Kom, we drinken er nog één!

Wimbledon, tubestation was 't - in april '99, "the cruellest month of the year".

Volgende keer in Londen ga ik zijn graf, Morden Cemetry, bezoeken

waarom........sometimes less is more

@Mjuman: Een geluk, hij is zeker thuis.

Human kindness is overflowing, and I think it's going to rain today...

the sound , echo en the bunnymen , siouxsie , the psychedelic furs allemaal toppers uit de vroege 80 jammer dat ik toen nog een kleuter was

Nee inderdaad zeg, bij Depeche Mode gaat het alleen over hoe geweldig het leven wel niet is.
De synths klinken bij The Sound (en Joy Division) inderdaad een beetje knullig, ik hou ervan, maar ik begrijp het helemaal als je het helemaal niks vind, dan is inderdaad Depeche Mode meer iets voor die mensen.
Ik had er in het begin bij Joy Division ook erg last van om er doorheen te komen, omdat het allemaal zo knullig klonk, vergeleken met de producties van tegenwoordig, bij bijvoorbeeld een Editors.

Beste jonge muziekvriendjes: we schrjven 1981 - jullie waren er nog niet, maar, mjuman vertelt even van vroeger.

Air was clean, sex was dirty, een enkeling rookte een joint en Paradiso kostte 7,50 - 11,50 om binnen te komen, je kon je auto nog redelijkerwijs parkeren en Bucks Fizz (Making Your Mind Up ) won het eurovisie songfestival - you get the picture? De synthesizer had eind jaren 70 zijn intree gedaan in de pop, als een van de eerste de mini-moog (Gary Numan's Tubeway Army, OMD); de eerste genetratie was monofoon, polyfone kwamen later.

Fairlight (Peter Gabriel) was een van de eerste fraaiere synthesizers - ding kostte alleen een ton en werd dan ook vaak speciaal gehuurd bij opnames; in Nederland waren er twee bezitters: Rik van der Linden en een combinatie van conservatoria; Oberheim (Depeche Mode) Emulator (New Order en ook Depeche Mode), Voyetra, Roland (New Order) volgden; later kwamen Prophet (Talking Heads) en Yamaha. Het grappige is dat veel van de hedendaagse synthesizers voortbouwen op het geluid van die 2e generatie synths. Voorbeeldje: Editors.

Bij Air en ook bij een aantal nwe bands kan je veelal het geluid van de eerste - analoge - synthesizers terughoren. JD: Barney had zelf de synthesizer gebouwd en dat ding had hoorbaar zijn kuren (luister maar eens naar Decades en andere nummers op Still). De keyboards bij The Sound - Colvin (Max) Myers waren een belangrijk onderdeel.

En als er één ding is what really pisses me off is het de vergelijking tussen Sound en Editors, want - en ik zie oa The Beast al knikken - de Sound was rauwe, pure, echte emotie, overtuiging en dat - beste muziekvriendjes - heb ik nog niet bij The Editors mogen waarnemen - ook live niet.

Muzikaal leek het af en toe wel een beetje te veel laken van één pak, maar de performance maakte zoveel goed.

Ik blijf deze plaat ook altijd met veel plezier en inleving draaien - Winning, Sense of Pupose en Skeletons stuk voor stuk nummers met overtuiging.

Bericht plus reacties daarop verwijderd.

Mijn verwachtingspatroon tav de inhoud van de discussie hier, ligt fors hoger dan wat ik hier iedere keer moet lezen.

Chill and adjust

En toch vind ik de synths hier niet knullig klinken, maar naadloos aansluiten bij de rest van het instrumentarium Vind ze eigenlijk veel krachtiger klinken dan wat me van Interpol of Editors bijstaat, die ook al geen memorabele melodieën hebben voortgebracht op synth..
Juist dat het hier spaarzaam en dragend wordt gebruikt, maakt deze muziek veel directer en harder dan die bands van nu, die toch wat meer als gewoon rockbandje proberen klinken (zal de dramatische tussenkomst van grunge wel zijn geweest in hun jeugd).