The Sound - From the Lions Mouth (1981)

Deze plaat had ik toen hij uit kwam. Het verbaast me enigszins dat deze plaat nog steeds actueel bevonden wordt! Goed album, daar niet van, maar het verrast me. Ik ga hem eens onder het stof vandaan halen.

Ik heb ze inmiddels ook binnen via CD-WOW; 14 euro.

Daar werd al aangegeven dat je er snel bij moest zijn. In iets andere woorden weliswaar, maar daar kwam het wel op neer.

En voor de die-hard Borland liefhebbers: de twee Outsiders albums (= het pre-Sound tijdperk) worden ook opnieuw gereleased (door Cherry Red)! klik.

En nu wachten op de heruitgave van 'All Fall Down'! Weet iemand of die ook komt?

YYYYYYYYYYEEEEEEAAAAAAHHHHHH!!!!!!!!!!!!!!!!!

Close-up heb ik wel op vinyl, maar die ga ik toch echt op cd aanschaffen, als ie er is... het enige wat ik nu op cd van The Outsiders heb is de flut collectie The Outsiders - Vital Years (1993), en dat terwijl de platen gewoon compleet beiden op 1 cd hadden gekunt.....

Sinds kort fysiek in bezit en dat heeft toch wel toegevoegde waarde. Prachtig album met Hothouse voor mij als enige echt mindere track.

Maar die hoort er dan ook niet echt / echt niet bij....

Zie nu eigenlijk ook pas dat het een bonustrack is. Neem ik dan ook niet mee in mijn stem.

Luister naar dit (nog) niet uitgebrachte nummer van The Sound: Shimmer. Het is een outtake van de 'Thunder Up' sessies.

Silent Air mag zich zeker de betere hommage richting Ian noemen. Wat een nummer. Het sfeertje doet me denken aan Closer en dat is heel aangenaam. Deze plaat dan ook maar eens beluisteren, een tweede Closer kan er voor mij best wel in.

En dat is zeker nog niet het beste nummer op deze plaat, ik zie trouwens voor het eerst dat new dark age in de onderste regionen hangt qua statistieken hier, whrahaha!
Maargoed, veel luisterplezier met deze groeibriljant, veel beter zijn ze niet gemaakt.

Dat New Dark Age zo ver onderaan staat heeft er volgens mij ook mee te maken dat het vroeger hier op de site samenhoorde met Hothouse, en dat het al zijn stemmen heeft verloren toen die nummers opgesplitst zijn.

Zoiets zal het wel zijn want het is absoluut onlogisch als New Dark Age echt zo laag staat.

Lijkt me wel ja, nummer scoort al jaren juist erg hoog in allerlei KO's op MuMe (nu weer in de new wave ladder btw).

Vanwege de discussie hier dit album daar vandaag geplaatst.

En daardoor liep ik tegen een probleem aan: Favoriete nummers kiezen. Dat krijg ik bij From the Lions Mouth maar moeilijk voor elkaar en dat blijft voor mij de grootste kracht van dit album: Het constant hoge niveau. The Fire valt wel een beetje uit de toon, maar stiekem heb ik toch een zwak voor dat nummer. Dan blijft alleen New Dark Age over die wat mij betreft beter is dan de rest (met weinig verschil overigens) en verder allemaal even geweldige nummers.

Weer zo'n album dat ik door de enthousiaste reacties ben gaan luisteren. Eerst een live album gekocht en toen was deze weer via reguliere kanalen verkrijgbaar.De eerste luisterbeurten beviel het maar matig. Nu is het zover dat het toch wel bij mijn +- 30 favoriete albums hoort. De eerste 3 nummers bevallen het best. Blijf hem maar draaien. Gaat misschien nog wel naar 5 sterren.

Dat is zo typisch aan deze soort platen. Ik denk dat ik hem ook maar matig zal vinden in het begin, maar hoe meer ik deze plaat zal beluisteren en alles zal analyseren, hoe beter hij wordt. Het Closer fenomeen.

Tot pakweg een week geleden nog nooit iets over deze band gehoord, raar maar waar..
Ga deze schade helemaal inhalen, prachtige nummers, mooie sfeer, heerlijk dat jaren 80 gevoel er in terug herkennen.
Toch zeker een album die ik fysiek ook moet hebben ipv alleen op de ipod.
vooralsnog begin ik met een 4, maar een 5 is hoogstwaarschijnlijk wel waar die uiteindelijk op uit gaat komen..

En met "uiteindelijk" bedoel je dus blijkbaar een half uur?

Past een beetje in het rijtje "script of the bridge"(the chameleons),author author (the scars) en "heaven up here"(echo & the bunnymen),gek dat eigenlijk alleen die laatste echt zijn doorgebroken terwijl de rest zo goed als verdwenen zijn.Maar niet vergeten want from the lions mouth behoort nog steeds tot de betere Britse rock/wave platen uit de eerste helft van de jaren tachtig.

Ik heb vandaag even de tijd kunnen nemen om dit album te beluisteren en ik moet toch tot de constantie komen dat wat ik op 14 april 2012 zei eigenlijk niet helemaal waar is. Ik vind dat deze plaat eigenlijk toegankelijker is dan een Closer en na één luisterbeurt wist ik al in welke richting ik moest gaan. Dus dat deze plaat ook veel luisterbeurten nodig zou hebben, zoals wel het geval bij Closer, is eigenlijk niet waar. Omdat het zo toegankelijk was, kon ik er sneller mee uit de voeten.

Waarom ik dit steeds vergelijk met het laatste album van Joy Division is omdat de leadzanger van The Sound (en ik denk zelfs de hele band) veel inspiratie putte uit wat JD deed. Zo zijn er verschillende periode's uit de evolutie (lees: ontwikkeling) van Joy Division. Zo hebben we de Warsaw periode, de Unknown Pleasures periode en dan uiteindelijk de Closer periode. Bij Winning is het duidelijk hoorbaar dat zij inspiratie hebben gehaald uit de Closer periode. The Fire klinkt dan wat meer de periode Warsaw. En dit geldt ook voor het tien minuten durende New Dark Age / Hothouse (het laatste nummer staat als een 'geheim' nummer op de CD en vinyl). Bij Hothouse neigt het wel heel erg naar nummers van de An Ideal for Living EP. Nummers die gelijkenissen tonen uit de Unknown Pleasures periode zijn bijvoorbeeld Possession en Judgement. Nu moeten jullie dit niet letterlijk interpreteren, want de net opgenoemde nummers hebben ook een eigen persoonlijkheid, maar ik kan er wel een referentiepunt aan linken. Ook hebben die nummers meer een '80 geluid dan een eind jaren '70 geluid, maar zonder dat ze het genre post-punk overstijgen.

En eigenlijk doet deze band en deze plaat niets verkeerd. Het is duidelijk hoorbaar dat ze inspiratie hebben geput uit Joy Division, maar die band was dan ook de pionier van de post-punk en één van de betere, zo niet, beste post-punk band(s) die er waren. Ook kon de mentale gezondheid van Adrian Borland er voor gezorgd hebben dat er een aantrekkingskracht was tussen Ian en Adrian zelf. Mensen met dezelfde ziekte kunnen elkaar begrijpen en zorgt er voor dat er een aantrekkingskracht ontstaat. Maar er zijn ook genoeg nadelen aan dit gegeven, want beiden kunnen elkaar aanzetten om zich nog slechter te voelen. En dit kan zowel door een gesprek komen of door een muzikale expressie. Nu was dit niet geval, aangezien Borland al veertien jaar depressief was.

Nu zal ik hem even geen punten geven, want ik wil er eerst een nachtje over slapen. Maar ik kan al met enige zekerheid zeggen dat het tussen een vier en een vier en een half zal zijn.

Qua teksten hoor ik enigszins een soortgelijk geluid, maar de muzikale omlijsting die Joy Division heeft, is voor mij een heel stuk sterker.
De muzikanten van The Sound zouden het zonder Borland niet redden, bij Joy Division is dat wel het geval (New Order).

Ik vind het precies andersom..

Ander soort teksten, maar een soortgelijk geluid?

Nee, The Sound betere muzikale omlijsting dan JD.

Dan ervaar je het inderdaad precies andersom.
Bij dit album vind ik Winning er ruim bovenuit steken, maar het mag ergens in de schaduw staan van Decades van Joy Division.

Hier moet ik eigenlijk helemaal akkoord mee gaan. Nu heb ik nooit de intentie gehad om Joy Division slechter uit te laten komen.

Zoals ik al zei zou ik er een nachtje over slapen, maar dat wijdde uit naar twee nachten en een hele dag. Ik heb eindelijk een beoordeling weten te vinden die perfect aansluit bij dit album en dat is een vier en een half. Nu heb ik het even vlug even terug beluisterd en het klinkt goed genoeg om een vier en een half te krijgen, dus dat doen we dan maar.

En dan nu op naar Jeopardy!