The Sound - From the Lions Mouth (1981)

Staat genoteerd!

Ik denk dat je zeker Missiles en I Can't Escape Myself wel goed zal vinden. Ik vind dat toch wel duidelijke uitschieters op Jeopardy.

Buitengewoon matig muzikaal uitgevoerd nummer dus.. haperende bas en drums, accordeon-achtige piepknor synths, loopt nergens. Winning is een gesmeerde TGV daarbij vergeleken

Ik heb meer met oude stoommachines die langzaam op gang komen, dan met een TGV die snel voorbij raast.

Ik hoor synths die naadloos opgaan in de drums en bas en een bijzonder aanstekelijk maar toch deprimerend thema ten gehore brengen ipv synths die er maar wat los tegenaan hangen en net zo goed weggelaten hadden kunnen worden. Dat is het verschil Winning Decades in een notendop, en eigenlijk het verschil Sound JD. Maargoed, hierover worden we het waarschijnlijk niet eens. Het kan niet altijd prijs zijn

Het kan niet altijd over The Cure gaan.

Gelukkig niet.

Nee, van al dat gelul over die afgekloven legende uit Manchester worden we gelukkig

Zijn we het daarbuiten dan echt over helemaal niets eens?

Jawel, je hebt best wel smaak.

Pffoehh!

Vandaag tegen gekomen bij een wat stoffige platenzaak in Eindhoven. Opnieuw uitgebracht op een ander label blijkbaar zowel op cd als vinyl. Dit album stond op en trokt wel mijn aandacht. Aparte hoes ook. Misschien toch maar eens op vinyl halen. Had nu gekozen voor Legalize It van Peter Tosh...toch van een geheel andere orde. Enige overeenkomst is dat beide zangers niet meer onder ons zijn en beide ook niet op een natuurlijke wijze het huidige voor het eeuwige hebben verruild.

Mooi, typisch jaren 80, geluid, maar wel een beetje eenvormige songs. 'Winning' is een fijne song.

Ik zie de vergelijking Winning-Decades niet in. Twee totaal verschillende nummers. Decades is fatalistisch, de hoop wordt opgegeven: de hoofdpersoon staat aan de poort van de eeuwigheid. Winning is juist hoopvol en strijdlustig: de hoofdpersoon laat zich niet kapotmaken door zijn problemen maar zit nog vol kracht.

Als je dan toch tot een Joy Division - The Sound vergelijking wilt komen, zou ik eerder een vergelijking maken met bv. You've Got A Way van The Sound, wat qua het fatalistische element er meer op lijkt, en dan weet ik nog niet welke van de 2 in de schaduw staat. Geen van beiden, denk ik, omdat beiden bands briljant waren.

Zelf hou ik meer van The Sound. Joy Division heeft twee meesterwerken gemaakt voordat Curtis de band 'verliet' en veel van het 'niet op album verschenen materiaal' wat op Still staat vind ik maar matig. The Sound daarentegen heeft naar mijn mening geen enkel slecht album afgeleverd in zijn grotere oeuvre, om nog maar te zwijgen over wat Borland na The Sound nog heeft uitgebracht. De muziek van The Sound is ook wat melancholisch en er breekt regelmatig nog zon in door, terwijl het bij Joy Division toch altijd ellende is.

Eindelijk binnen gekregen dit album op CD.
Verbazing alom, ik maar denken dat ik toch redelijk ingevoerd was in de jaren 80 muziek en dan met het schaamrood op de kaken moeten ontdekken dat ik in die periode deze band totaal over het hoofd heb gezien, sterker nog ik ken er geen enkel nummer van en ik heb de plaat eigenlijk op basis van de lovende krtitieken hier op MM besteld.
In het begin van de jaren 80 heb ik The Cure, Joy Division/New Order, Depeche Mode, U2, Simple Minds al deze bands eigenlijk vanaf het begin gevolgd en ik blijf het ongelofelijk vinden dat ik The Sound gemist hebt.
Wel het verhaal en de tragiek omtrent Adrian Borland gelezen maar ook toen nooit de moeite genomen om eens achter de band aan te gaan wat ook te maken had met het feit dat er moeilijk aan hun platen te komen was, wat tegelijkertijd een slap excuus van mezelf is.
De plaat nu in zijn totaliteit 2 keer gedraaid en het klinkt verdomd goed, dit gaat een hoge score opleveren.

Je hoeft jezelf niets te verwijten, Tequila, in 1981 was er in Nederland nauwelijks aandacht voor The Sound. Hetzelfde lot heeft The Chameleons getroffen. Niet zo raar dus dat je het destijds "gemist" hebt.

Dan woonde jij in een ander Nederland dan ik - want er was een periode dat The Sound ongeveer eenmaal per 4 mnd in NL toerde; tweemaal per jaar een Sound-concert was totaal geen probleem en dat kan je hier The Sound deels terugvinden.

Sterker nog: The Sound was hier populairder dan in the UK - in een van de standaardwerken over Postpunk, Simon Reynolds - Rip it Up and Start Again, wordt The Sound welgeteld éénmaal genoemd; maar goed da's nog altijd meer dan The - ook hier populaire - Comsat Angels.

Zo vreemd is dat verder niet - wie is er bekend met The Wake, A Certain Ratio, Crispy Ambulance, Section 25, Red Guitars, Quando Quango? Die maken voor een deel - imo - spannendere muziek

Eh, ja dus. Ik was nauwelijks bekend met new-wave bands, maar kwam op zaterdagavond veel in zogenaamde "alternatieve" cafe's, waar door Tequila genoemde bands als Depeche Mode, U2, Simple Minds, Cure, Killing Joke en JD's Love Will Tear Us Apart veelvuldig werden gedraaid. Daar heb ik The Sound, The Chameleons en Comsat Angels (helaas) nooit gehoord, anders was ik misschien ook wel bij een van die vele concerten terechtgekomen. Maar ik kende ze gewoon niet. Volgens mij geldt dat voor heel veel muziekliefhebbers uit die tijd. Ik heb genoemde 3 bands in ieder geval pas veel later hier op MM ontdekt.

Beter dan laat dan nooit

Kroeg(vrienden), platenzaken en NME/Sounds waren destijds - in those pre-web days - belangrijke bronnen.

Doe eens klik - uit doorgaans betrouwbare bron kan ik melden dat het topic wellicht weer nieuw leven gaat krijgen

Niet dus.
Duidelijk geval van je in de verkeerde kringen begeven of niet verder kijken/luisteren dan de geijkte paadjes.

The Sound was zelfs zo populair dat de eigenaar van de danstent waar ik elk weekend draaide, me vroeg wat minder Sound te draaien, omdat het er op de dansvloer, naar zijn smaak, soms wat te heftig aan toe ging/ te vol was.

Ik had inderdaad in die tijd behoorlijk foute vrienden. De nieuwe van Michael Jackson, een enkeling die Prince wel kon waarderen en verder alleen maar Top 40 "kenners". En ik was in 1981 pas 14, wilde best meer ontdekken op muziekgebied, maar wist nauwelijks hoe dat aan te pakken. Probeerde uit de Top 40 de "betere" muziek op te pikken. Maar buiten de geijkte paadjes luisteren lukte in mijn uppie nauwelijks. Stellen dat er voor de Sound in 1981 nauwelijks aandacht was is gebaseerd op eigen n=1 waarneming. Net als Tequila heb ik ze ook niet opgemerkt, had er moeten staan.

Heb het vanavond allemaal wat beter bekeken en beluisterd. Ken er uiteraard bijna niks van, maar staan wel enkele veelbelovende nummers tussen. Jammer dat er heel wat YT filmpjes onder de links inmiddels zijn verwijderd, maar verder inderdaad een erg leuke topic. Blaas er maar weer eens iets van leven in zou ik zeggen. ik zal er regelmatig terugkomen ter lering ende vermaack. Van mij hoef je geen bijdragen te verwachten zoals je begrijpt, ken de obvious toppers uit de wave periode nog nauwelijks, zo blijkt maar weer.

Mjuman kennende zal ie een reactie/recensie/feed-back wel weten te waarderen; dus houd je niet in Tony

Het cassettebandje van dit album heb ik in de 80's altijd met veel plezier beluisterd, maar na de intrede van de CD en het weggooien van mijn cassettedeck + tapes is dit album bij mij lange tijd in de vergetelheid geraakt, mede omdat het album lange tijd ook niet meer verkrijgbaar is geweest. Onlangs echter de 180 grams Vinyl versie aangeschaft en inmiddels weer volop aan het genieten van deze Wave klassieker.
Alleen de hoes is al om in te lijsten, maar de songs zijn voor mij stuk voor stuk juweeltjes. Het kenmerkende stemgeluid van Adrian Borland, de heerlijke baslijntjes (mijn vrouw vond het op het baswerk van The Cure lijken) en de opbouw van de nummers maken dat ik dit album nu weer keer op keer beluister. Ik zag in een andere recensie staan dat de platenmaatschappij met dit album The Sound wilde lanceren naar het niveau van bands als Joy Division en Echo & the Bunnymen, maar dat men is blijven hangen op het niveau van tour companen Comsat Angels. Onbegrijpelijk !!! Deze band had veel beter verdiend !

Verbazing en ergenis streden de afgelopen tijd om voorrang vanwege het feit dat dit juweeltje bij mij dik 30 jaar onopgemerkt is gebleven.
Dit is ondertussen gezakt en ik kondig direct een klopjacht aan op het album Jeopardy van deze band, want naar het schijnt is de plaat lastig te verkrijgen.
Leuk om de ervaringen met diverse wave bands van Tony en Mjuman te lezen, met The Comsat Angels ben ik bekend ( 3 platen in de kast ) en The Chameleons zijn mij ook bekend, maar de groepen waarmee Mjuman komt aanzetten zoals o.a The Wake & Crispy Ambulance zeggen mij in het geheel niets.
Daar ga ik toch eens achteraan.
Deze From The Lions Mouth wordt met terugwerkende kracht in mijn armen gesloten, de band klinkt fris de synths verrijken het geluid van de band en heeft Borland & co niet stiekem Simon Gallup ingehuurd om aan de snaren te plukken?
De raakvlakken met The Cure zijn hier niet van de lucht.

Dat is gelukkig niet meer zo, Jeopardy en From the lion's mouth zijn sinds een jaar weer goed verkrijgbaar. Verder grappig om je relaas te lezen.

Er zit zeker een raakvlak tussen The Sound en The Cure, hetgeen niet verrassend is aangezien ze elkaar wel eens in de wandelgang van een optreden hier en daar moeten hebben ontmoet. Maar nog meer dan dat denk ik dat The Sound het bij bijvoorbeeld Magazine heeft opgedaan, die hebben nummers waar veel bands van na die tijd mee zijn gaan spelen en denken. Waren het toch die eerste punkers die de post-punkers hun echte sound hebben meegegeven! Wat bij The Sound vooral opvalt is hun enorme volwassenheid, doorleefdheid en zelfvertrouwen, wat dit album als immens oprecht en urgent doet klinken. de eerste rimpeltjes van veroudering heb ik hier ook nog steeds niet aan kunnen ontdekken. Maar dat heb je wel vaker als iets gewoon vanuit het hart wordt gebracht.

wat is 'winning' toch fantastisch. Geweldige bas.
Album doet me ook aan het vroegere U2 denken.

Nu dan toch eindelijk het legendarische album van The Sound uitvoerig beluisterd. Met name door vergelijkingen met bands als Interpol en Joy Division waren de verwachtingen hooggespannen. Daarbij heb ik al verschillende losse nummers van dit album gehoord en die bevielen uitstekend. Dan gaat het bijvoorbeeld om het geniale Winning en de minstens zo geweldige nummers Judgement en New Dark Age.

Naast deze nummers, staan er gelukkig nog vele bovengemiddelde nummers op dit album. Eigenlijk valt alleen Contact the Fact wat tegen. Het leunt wat mij betreft teveel op het wat simpele refrein. Een topscore blijft uit omdat het muzikaal niet het meest interessante album is, hierdoor weet ik niet of dit album ook na meerdere luisterbeurten even interessant blijft.

Lekker album om de zaterdagochtend mee te beginnen. Doet onmiddelijk weer terugdenken aan de festivals begin jaren 80 (parkpop 1984, the Sound voor het eerst gezien). Was trouwens (ook) (economisch) niet zo'n vrolijke tijd.