Pink Floyd - A Saucerful of Secrets (1968)

Ook hier weer een album waar muziekaal sterke nummer worden afgewisseld met absolute psychedelische rotherrie. Pink Floyd, je houdt ervan of niet.

Ik heb het album toch maar even een half puntje verhoogd,omdat het een heerlijke psychedelische plaat blijft. De sfeer die ze hier creëeren is toch wel erg bijzonder...
en een hele mooie hoes!

A Saucerful Of Secrets. De titel alleen al is prachtig. Om nog maar te zwijgen over die hoes daar.

Echt zo'n plaat waarbij je je een kleine 40 minuten lekker kunt neerleggen, je ogen sluiten en je laten meevoeren naar onbekende werelden. Ik vind deze persoonlijk qua sfeer beter dan zijn voorganger.

Jammer dat Pink Floyd later niet wat meer bij deze psychedelische stijl is gebleven, ik hou er wel van.
Ik vind David Gilmour's stem ook heel mooi uitkomen op dit album, beter dan die van Syd Barrett. Maar... eigenlijk vind ik dat ze niet te vergelijken zijn, dus ik zwijg maar.
"Jugband Blues", het laatste nummer wat deze man waarschijnlijk bij Pink Floyd gezongen heeft(?). De muziek zelf en de tekst erbij spreken boekdelen. Een man die jammer genoeg de controle begon te verliezen door zijn LSD-gebruik. Eigenlijk een goede afsluiter voor dit album.
Voor de rest vind ik alle nummers prachtig, zeker "Let There Be More Light" en "See Saw". Enkel het titelnummer lijkt mij wat te griezelig, en "Corporal Clegg" past hier simpelweg niet.

4,5*! Het half puntje erbij voor die schitterende hoes.

blijft toch 1 van de best albums ooit gemaakt!
zeker 5 sterren waard

De titeltrack doet me een klein beetje denken aan echoes op een bepaald stuk vind het wel een mooie plaat weet alleen niet zie goed hoeveel sterre ik hiervoor moet geven.

A Saucerful of Secrets, het tweede album van Pink Floyd en het eerste met David Gilmour.

Het album opent erg lekker met Let There Be More Light. Remember A Day is ook erg goed. Maar dan komen we bij een van de hoogtepunten namelijk Set The Controls For the Heart of the Sun wat niet echt een nummer is, maar meer een soundscape. Het heeft iets mysterieus over zich. Dan komen we bij de eerste misser, namelijk Corporal Clegg, maar dan is er weer een hoogtepunt met het titelnummer. Chaos is er in het begin, dan komt Nick Mason met een hypnotiserende drumbeat en komt er een mooi einde. Jammer genoeg komen er na dit nummer nog 2 missers.

Wel een goed album, maar te veel missers om dit hoog te beoordelen. Ik geef het 3 sterren.

Komma's, punten en hoofdletters lezen wat makkelijker weg.

Dat prachtige liedje welk beelden uit een vervlogen jeugd oproepen, waar de verse regen van kleurrijke lentetaferelen fris geurt, remember a day, ontroerend.

Vind ik de minste van pink floyd, maar het blijft natuurlijk pink floyd Hoe hoog staan de verwachtingen niet gespannen wanneer deze in de cdspeler rolt...

Minder nog dan het studio album van Ummagumma narcotic?

die vind ik dan weer zo slecht dat ik hem zelfs vergeten was

Dit album vind ik iets beter te verteren als diens voorganger. Ditmaal zonder Syd Barrett en dat lijkt het geheel toch ten goede te komen -naar mijn smaak-. De toetreding van Gilmour, zou daar misschien ook van invloed op kunnen zijn geweest. Waters en Gilmour zijn immers elkanders tegenpolen en dat heeft veelal mooie dingen opgeleverd in de muziek, daar waar tegenpolen elkander treffen in een band.
Maar overtuigen doet het mij hier ook nog niet. De hoes is mooier, de muziek lijkt meer richting te krijgen en ik moest zelfs even denken aan de Chemical Brothers bij de opener. Dit album wil ik nog wel een kans geven, maar voor nu valt het kwartje nog niet.

Ik geef je gelijk. Ik hou veel meer van het vroegere werk. Veel spannender, minder gelikt... De latere Pink Floyd met de ellen lange te perfecte solo's zijn soms echt wel op het randje van de kitsch (waar op zich niet mis mee is hoor).

Vandaag weer eens beluisterd. Het titelnummer begint psychedelisch, maar verandert gaandeweg meer en meer in een verdrietige, sacrale trip. Het kruipt bij mij aardig onder de huid. Geen gemakkelijke plaat, maar na het debuut wel het mooiste Pink Floyd-album, wat mij betreft.

Ook weer eens beluisterd en met koptelefoon. Je komt helemaal in een psychedelisch trip. Door die psychedelica, raak je in andere sferen....Zitten prachtige melodieën in. Set the controles...blijft een top nummer...blijkt ook wel daar het in concerten nog steeds wordt gespeeld...

Qua kwaliteit vind ik dit album onderdoen voor het debuut.

Het album begint pakken met de catchy bas riff van Let There Be More Light waar vervolgens dat prachtig orgel bijkomt. Goede opener en in zijn geheel een goed nummer.

De daarop volgende nummers zijn ook prachtig (Set The Controls For The Heart of The Sun heeft een klein oosters elementje wat op het live album van Ummagumma nog beter te horen is en wat ik mooi vind).

Maar na die drie nummers vind ik het album wat afzwakken. Corporal Clegg vind ik onderdoen voor eerdere nummers en het raakt mij niet.

A Saucerful Of Secrets is een lang, psychedelisch experiment net als Interstellar Overdrive. Dit stuk raakt mij wel meer dan Interstellar Overdrive (je hoort wel dat de band daarin vooruitgaat) maar dat ligt toch vooral aan het einde: het muziekstuk in zijn geheel kan me niet echt bekoren.

See Saw is zo'n matig, verveeld klinkend melodietje wat ik te vergelijken vind met het matige Chapter 24.

En dan tenslotte: Jugband Blues, het afscheidslied van Syd Barrett. Als ik dit vergelijk met Barrett's composities voor The Piper At The Gates Of Dawn ben ik daar echt niet over te spreken: een nummer wat al snel verveeld.

In zijn geheel is dit ook weer een matig Pink Floyd album dat veelbelovend begint maar die belofte uiteindelijk niet waar maakt. De stijl die op More en Ummagumma overheersend is, is hier maar half aanwezig waardoor het niet echt uniek is en ik deze plaat niet gauw op zal zetten.

Hij deed nog al pijn aan mn oren toen ik deze smorgens vroeg in de auto naar vakantie op zette..

Maar toen moest je op de weg letten en kon je niet naar de hoes kijken ? Dit is geen automuziek, dit is muziek voor in donkere kamertjes .......

Ontdekte laatst dat je deze hoes in de laatste spiegel van de Ummagumma hoes kunt zien.

Weet je het zeker? Ik zie gewoon een Droste-effect, tot aan het einde toe.

Op de albumhoes is de hoes van het tweede Pink Floyd- album, A Saucerful of Secrets te zien: deze hangt op de plek waar de laatste spiegel zou moeten hangen.

Ummagumma - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Waar de laatste spiegel zou moeten hangen? Er is toch maar 1 spiegel?

Ja dat klopt, maar in de spiegel zie je allemaal weerspiegelingen van de kamer, maar deze is steeds het zelfde alleen staan alle band leden er steeds anders op.
In de laatste weerspiegeling zou dit album dan te zien zijn.

Heb net mij eigen exemplaar van het album (op LP zodat ik het goed kan zien) er bij gepakt en ja: ik zie toch echt deze hoes bij Richard Wright hangen. Maar ik zie net op Google Afbeeldingen dat sommige hoezen dit niet hebben: daar gaat het tot aan het einde door. Dat zal wel een verschil in uitgave zijn. Maar als je op Google Afbeeldingen kijkt kun je daar ook foto's zien van de hoes die ik bedoel.

Ja, die 2 opmerkingen lijken op elkaar, he? Dat is ook geen toeval, want ik heb hem zelf op Wikipedia gezet. Ik zal hem eens aanpassen want ik ben er net achter gekomen dat dit niet voor alle uitgaven geld.

Deze hoes is ook te zien op de hoes van Script for a Jester's Tear van Marillion. Leuk detail.

Ik had 'm gister weer eens op en op de een of andere manier blijft deze Floyd plaat de soundtrack van 1968 voor mij. Als ik mijn ogen erbij dicht doe zit ik gelijk weer in Fantasio aan een joint te lurken .......... koel vogel ......

Pink Floyd was erg begonnen met het album The Piper at the Gates of Dawn (voor mij persoonlijk dan). Een bijzonder album, vol psychedelica, en bijzondere liedjes van de hand van Syd Barrett (en een enkel Waters-liedje). Er kwam echter al snel problemen met Barrett, drugs en dergelijke. Het ging steeds minder, en uiteindelijk besloten de overige leden hem, tijdens de opnames van dit album, maar uit de band te schoppen. Aan een onhandelbare junkie hadden ze niet zoveel als frontman. Gevolg was wel dat ze ineens een zanger, songwriter en gitarist misten... Er werd een nieuwe gitarist aangetrokken: David Gilmour. Het schrijven van het liedjes en de zang werd mooi verdeeld over de leden. Ook staat er nog een nummer van Syd Barrett op het album. Wat dat betreft dus een veelzijdig album.

Het begint met een riff die later nog door zowel Placebo (Taste in Men) als The Chemical Brothers (Block Rockin' Beats) zou worden gebruikt. Het gaat om het nummer Let There Be More Light, geschreven door Waters. Al snel is ook de kenmerkende psychedelische invloed te horen. De zang wordt afgewisseld door Gilmour en Wright. Wright zingt de coupletten met een wat "zachtere" stem, waarna Gilmour het refrein wat snerpender doet. Het is een mooi meeslepend openingsnummer. Het eindigt in een gitaarsolo van Gilmour, iets wat ie later nog veel vaker zou doen. Hier vind ik het wel fijn vanwege al het psychedelische gedoe eromheen. Sterke opener!

Richard Wright had ook twee nummers geschreven, waaronder Remember a Day. Een nummer waar Syd nog gitaar op speelt. Het nummer heeft lekker dromerige zang van Wright zelf, daar hou ik wel van. Ook de piano voegt wat dromerigs toe, wat weer in mooi contrast staat van de wat aggressievere drums. Erg mooi!

Vervolgens krijgen we het werkelijk prachtige Set the Controls for the Heart of the Sun. Misschien wel het allermooiste Pink Floyd-nummer! Een nummer met een erg mooie duistere sfeer, en echt een heel erg mooie tekst van Waters. Ook het enige nummer waarop hij zingt. Echt een fenomenaal nummer, wat een sfeer zit er in dat nummer. Echt perfect gedaan!

Corporal Clegg is ook al door Waters geschreven, al lijkt het geïnspireerd door Barrett. Doet me heel erg denken aan zijn stijl en het eerste album. Wel een erg leuk nummer! Het nummer gaat over de vader van Waters die overleed in de tweede wereldoorlog. Het is bijna een carnavalsnummer, maar hier word ik veel vrolijker van. Sommige stukken zijn een beetje melig wellicht, maar eigenlijk vind ik het erg leuk. Vooral het refrein (gezongen door Wright?) vind ik erg fijn. In ieder geval, tof nummer, en ook leuk voor de variatie!

A Saucerful of Secrets is een meer dan 10 minuten durend instrumentaal nummer... met heel veel vaagheid. Het is nogal een experimenteel nummer. Ik hou er wel van (doet wat denken aan Revolution 9 maar dan wel een stuk muzikaler). Het is eigenlijk één lange trip. Heel cool!

Het tweede Wright-nummer is See-Saw. Een wat minder bijzonder nummer. Eigenlijk het minste nummer van het album, maar nog steeds alleraardigst. Gewoon een leuk popliedje. Leuke instrumentatie, dat wel. Aardig nummer.

Het album wordt afgesloten door het enige Syd Barrett-nummer: Jugband Blues. Het klinkt ook helemaal als een nummer van hem, en daar hou ik zeker van. Het is een lekker vrolijk popliedje, met een fijne rol voor de blazers, en het eindigt ineens als een akoestische ballad. Erg leuke afsluiter, al is het zeker geen hoogtepunt van Barrett (en ook niet van dit album).

Al met al een gevarieerd album dat nu en dan nogal experimenteel is, sommige nummers word ik juist erg vrolijk van, maar het grootste gedeelte vind ik gewoon heel erg mooi! Wat mij betreft absoluut een hoogtepunt in het oeuvre van Pink Floyd, en nog een tikje beter dan het debuut. 4,5*

echt koel

Die hoes, daar kan ik echt lang naar blijven kijken. Je wordt er bijna ingezogen net als bij het album.

De opener is echt met een van de gaafste baslijnen ooit en lekker mysterieus. Er zit volgens mij ook een Beatles-verwijzing in. Remember A Day zit nog dicht bij het eerste album maar bij Set The Controls For The Heart Of The Sun wordt het echt geweldig.

Corporal Clegg is een nummer met toch een vrij donkere tekst maar het is wel heel erg vrolijk. Die kazoos aan het eind!

Het titelnummer is echt apart en op Live At Pompeii was dat toch wel een onvergetelijk moment: Roger Waters die tegen de gong slaat. Een van de mooiste foto´s die ik ooit heb gezien. De drums blijven maar doorgaan en de gekte wordt steeds meer totdat er zang bijkomt. Je bent zo´n beetje bevrijd van de gekte.

See Saw is heerlijk dromerig. De afsluiter is echt misplaatst.

3 sterren? Dat wordt 4,5 ster.