Pink Floyd - A Saucerful of Secrets (1968)

Taste in men, ja.

Okay correctie: rock nummer :-p

Na het debuut vandaag voor de 2e keer beluisterd te hebben, kan ik dat nu ook zeggen voor dit album.
Deze "oude Pink Floyd sound" bevalt mij uitstekend (net als bij het debuut).
Het ziet er naar uit dat ik op langere termijn wel eens een voorkeur zou kunnen gaan ontwikkelen voor deze eerste albums, maar voor ik zover ben zal ik er nog flink wat draaibeurten tegenaan moeten gooien.
In de Pink Floyd Top 10 werd me al aangeraden deze eens te gaan luisteren en die raad heb ik met alle plezier opgevolgd.

4* die best wel eens omhoog geschroefd kunnen gaan worden.

klopt,op mtv hoordde de jeugd dat vaak,dat zeg ik ook meerdere mensen die die loopje hier horen maar weinigen mensen kennen dat,vreemd

Toch vreemd: Ik heb 7 Pink Floyd platen in de kast staan, maar van deze heb ik nooit ook maar een seconde beluisterd... Hou verhoudt deze plaat zich ten opzichte van "Piper" en later werk..??

Het ligt meer in het verlengde van het debuut dan van het latere werk.

Misschien van Let There Be Light van Justice?

Al is dat niet zo bekend en ook niet echt de dance die je op MTV enzo hoort.

Ik weet niet zeker of het een nummer of reclame was op MTV,maar ik weet de tekst nog wel: ROCK ROCKIN' BEAT!!

Dat doet mij denken aan een nummer van The Chemical Brothers...

Nogmaals: Taste in men van Placebo!

Hm die had er ook wel wat van weg, maar de echte sample zat toch inderdaad in Chemical brothers - Block rocking beats

Ohh het is Block rocking beats

OK, begeef ik me weer eens in het hol van de leeuw, door op een site vol met Floyd-verheerlijkers en Barrettswami's een kritische noot te kraken..

Tsja, laat ik beginnen met zeggen dat er een tijd was dat als je over pink floyd begon, je op hoon kon rekenen of er minstens even meewarig werd gekeken.. muziek voor achtergebleven hippen die hun tijd in coffeeshops aan het uitzitten waren en nog steeds hoopten op een varken wat uit hun waterpijp zou opstijgen
Moeilijk voor te stellen voor de jongelingen en andere gasten die blijkbaar dachten dat PF altijd hip is geweest.. Maargoed, ook ik ben teveel met het muziekvirus besmet om een goede band als PF links te kunnen laten liggen natuurlijk, ondanks dat ik sommig van hun spul nog steeds vrij gedateerd vind en de kwaliteitstoetsing ook niet helemaal doorstaan.

Kijkend naar de 0,5* die ik voor deze plaat heb gegeven indertijd, moet dit dus wel de grootste gedateerde rukplaat zijn die de Barrett-cultus (want dat werd PF steeds meer na het verdwijnen van hun magische opperguru) bij elkaar heeft geflantst. Op verzoek van een grote progrockkenner en hoofdorakel Omayyad ben ik hem nog maar eens gaan herbeluisteren dan Ik had Ummaettemettametungumma een half jaar terug nog met afgrijzen op een borrel van mijn werk opgezet (daar stond toevallig wat PF tussen de schijfjes) en kreeg gelijk een brok in mijn keel van zoveel kinderlijke onzin en hocuspocus.. bij het beluisteren van deze schijf zette ik me dus schrap vanavond.
Resultaat: nog steeds niet best! Het eerste nummer, wat als een soort LSD-versie van de grote boze wolf doorzaagt is mij toch iets te opzichtig weirdy en kneuterig om echt serieus te nemen. Remember A Day vind ik al een stuk beter, bijna gewoon lekker zomers 60s stukje psychedelirock zoals wel meer bands toendertijd maakten. Ik veerde zowaar even op,.. gaat het goedkomen met Saucerful? Volgende nummer is zelfs nog beter! Voorloper van de triphop bijna, stond me ook nog bij dat ik dit nummer altijd wel aangenaam vond. Topper van deze plaat, broeierig! Maar dan komt de aftakeling als een zich ter afgrond stortende gnoe snel naderbij. Corporal Glegg is werkelijk te infantiel voor woorden, dit soort kinderdeuntjespsychedelica is geheel niet aan mij besteed. En waar ik het op de Piper nog verfrissend vind bij vlagen (ook soms niet), is het bij dit nummer in ieder geval te erg.. Het lange nummer dat deze plaat telt is weliswaar bij lange niet zo irritant als andere bijeen gerukte flierefluitsessies, maar een meesterwerk kan ik het toch ook niet noemen Een beetje spookachtig op je orgeltje slaan en wat geluidjes uit de oude klankkast toveren maakt nog geen sterk nummer. Pas tegen het eind krijgt het nummer enige body als de ‘echte’ orgels worden ingezet. Dan wordt het wat mij betreft weer enigszins dragelijk. Jammer van het begin.. Over de laatste twee kan ik kort zijn: niemandalletjes! Met name See Saw is een partijtje oppervlakkige flutvulling van het niveau Seamus (en Floyd heeft er meer helaas).

Jammer, ik ontdek liever positieve verrassingen dan negatieve, maar met deze fase van Floyd kan ik niet veel. Hoewel het niet zover af is van Piper misschien, maar nogmaals, daar was het in pakkende en frisse nummers gestoken met een soort van pointe. Hier is het vaak een stuurloos en krakkemikkig aandoend zooitje. Voor Remember A Day en Set the Controls for the Heart of the Sun krijgt de plaat een 2*, de rest is dus zwaar beneden niveau wat mij betreft.

Zo, en nu ga ik een behouden schuilplaats zoeken om me in te verbergen voor de PF lynchmob

Dat laatste zal wat mij betreft niet nodig zijn, want je geeft gewoon op gefundeerde wijze jouw eigen mening over deze plaat.
Wel vind ik het jammer dat je het beklemmende afscheidslied van Syd Barrett als niemanddalletje bestempelt, maar gezien de verhoging van 0,5 naar 2,0 sterren koester ik nog altijd de hoop dat het ooit nog eens helemaal goed komt tussen jou en deze plaat...

orbit for PC Hooftprijs

Nobelprijs

Ik kan je recensie helemaal onderschrijven, Orbit!

Overigens zet je precies de vinger op de zere plek van deze plaat. Het is inderdaad een wat stuurloos album, maar dat is gezien de situatie binnen de band niet geheel verrassend te noemen.

OK, dat wist ik niet. Maar kan me er wel iets bij voorstellen... gezien het gat dat was ontstaan.
Ik zal die plaat met die koe trouwens ook nog eens een kans geven, mijn gevoel zegt me dat ik die toendertijd een stuk beter vond

Ja, haha, leuk al die prijzen die deze onverlaat worden voorgehouden, maar het titelnummer is natuurlijk onmiskenbaar één van de grootste psychedelische meesterwerken. Ik ben het volledig met hem eens dat Corporal Clegg en See saw (Jugband blues dingt ook mee) de minste nummers zijn, maar orbit's mening over de rest kan ik onmogelijk delen.

Dat zal dan niet voor het eerst zijn ouwe spacecake van me

Op See Saw na ga ik met de mening(smaak) van Paalhaas mee

Wat? Je begrijpt muziek EN literatuur niet?

The Madcap Laughs is uit 1970

Een heerlijk spacend album minsten zo goed als zijn voorganger al zeg ik het zelf, ook al is niet iedereen het daarmee eens. De hoogtepunten op dit album zijn "Set the Controls For the Heart of the Sun" en "A Saucerfull of Secrets"! En toch vind ik in tegenstelling tot de meeste "Jugband Blues" ook wel op dit album passen.

een 4,5 ster!

niet mijn favoriete album van hun, ma toch een paar goei nummers erop zoals Set The Controls For The Hart Of The Sun

Dit is voor mij het enige echte debuutalbum van Pink Floyd. Pink Floyd is voor mij de band met Dave Gilmour op gitaar en Roger Waters op bas. Die paar platen eromheen is een schim.

Leuk album. Niet zo goed als een Wish You Were Here of Animals, maar toch steekt het leuk in mekaar. Het gefreak klinkt hier ook veel beter dan op dat matige debuut.

4.

Nou nou ... nu ga je wel erg ver, niet?

Ouch... Niet leuk om te lezen, allemaal.

Jugband Blues is prachtig, hartverscheurend. Een van mijn all time favoriete songs.

Niemendalletje? *snik*

Ik wilde al een tijdje iets dergelijks posten, want ik vind het ook wel eens jammer hoe slecht oudere experimentele/extreme PF nummers (niet alleen hier maar ook bijv bij 'Ummagumma') worden gewaardeerd.

Jugband Blues is fantastisch en lastig vergelijkbaar met wat dan ook. Ik was helemaal blij dat bij de onlangs uitgezonden '7 ages of Rock' (BBC) dit nummer er speciaal nog even werd uitgehaald als essentieel PF materiaal.