Pink Floyd - A Saucerful of Secrets (1968)

Corporal Clegg had a wooden leg...

He won it in the war in 1944!!

Wat mij betreft is dit Pink Floyd in essentie. Dark Side Of The Moon is een onbetwiste topper maar ergens hou ik meer van dit album en van Meddle. Waarschijnlijk omdat je altijd op weg wil blijven naar een hoogtepunt.., op Dark Side was de psychedelica weg en voerde cynisme hoogtij. En willen we eigenlijk niet altijd een prettig psychedelisch gevoel hebben, wat weer refereert aan Syd Barrett? Blijkbaar leidt dat gevoel tot.., in zijn situatie gekte en isolatie. De geschiedenis van Pink Floyd is bij uitstek een verhaal van volwassen worden, samenwerken, creativiteit en de pijn van het proces wat daarbij hoort.

Ik ben de reguliere albums van PF in volgorde aan het beluisteren en neem daar de tijd voor.
Deze tweede LP uit 1968 vind ik wat beter dan hun debuutalbum. Het heeft tenminste op mij wel indruk gemaakt. Geldt dat voor het gehele album? Zeker niet, want Corporal Clegg vind ik een verschrikkelijk slecht nummer, dat zelfs een Nederlandse band uit die tijd niet op hun repertoire zouden willen opnemen. PF onwaardig!! Laten we het er maar op houden, dat dat nummer onderdeel moest zijn van het experimentele.
Corporal Clegg is het enige nummer dat ik ronduit slecht vind, de overige behalen een veel hoger niveau, met als uitschieters Remember a day, Let there me more light en het mysterieuze Set the controls for the heart of the sun.
A saucerful of secrets is spannend, eng en met een prachtige afsluiting. Het spannende deel lijkt later in Echoes verder uitgewerkt te zijn.
See-saw en Jugband blues zijn zeker ook goed genietbaar.
Overigens kan ik me heel goed indenken dat de meeste jonge mensen van nu, deze muziek verafschuwen, want laten we wel wezen: 40-ers, 50-ers zijn met PF opgegroeid en is voor hen een grote bol jeugdsentiment en nostalgie!

Niet zo overdonderend als he debuut maar de heren laten zien het zonder Barrett ook goed af te kunnen. Al moet ik zeggen dat zijn Jugband Blues wel weer een van de hoogtepunten op het album is. Ik snap overigens niet waarom nummers als Julia Dream en Paintbox het niet gehaald, die hadden er nog best bij op gekund en zijn veel te goed om zo in de vergetelheid te raken.

En zo zijn er wel meer moeilijk verkrijgbare nummers uit deze periode het vermelden waard. Apples and Oranges, Scream Thy Last Scream en Vegetable Man, alle 3 van Syd Barrett. Of de single Point Me At The Sky, ook een prachtig nummer vind ik. Maargoed singles en albums werden in die tijd vaak nog apart van elkaar gereleased.

Ze gingen er in de UK vanuit dat de fans de singles al gekocht hadden inderdaad. Dat de nummers die je noemt niet ondertussen als bonus tracks bij de albums opgezet zijn zegt mij dan wel weer wat over de geldgraai mentaliteit van de heren rechthebbenden, whoever they may be ....... Columbia is EMI dus ik ga er maar vanuit dat het dezelfde graaierts zijn die de Beatles catalalogus steeds opnieuw willen verkopen voor veels te veel centen. Ik hoop dat ze een speciale plaats in de hel hebben voor dat soort mensen ........

Nou ja na de heruitgaves van Dark Side, You Were Here en The Wall zijn wellicht deze albums ook nog eens aan de beurt? Ze verdienen het.

Alweer zo een geweldig album van Pink Floyd. De pre-The Wall periode is voor mij toch de beste periode uit de Pink Floyd geschiedenis. Set the Controls for the Heart of the Sun, zowel deze versie als de live versie op Ummagumma, behoort toch tot de betere nummers van het hele Pink Floyd oeuvre. Ik wacht even met de puntjes totdat ik hem wat vaker heb opgezet.

Beetje hetzelfde gevoel als bij 'The Piper...'. Mooie tracks (1 en 3!) worden afgewisseld met freakerig gepiel en melige kermisnummers. Paste natuurlijk bij de tijd van toen, dat begrijp ik ook wel, maar daarom hoef ik het nog niet te waarderen. Zo'n 12 minuten durende titeltrack, daar kan ik echt niets mee. Soundscapes, maar ik houd van muziek met ritme en melodie.

Ik weet dat van de vroeger era over het algemeen The Piper at the Gates of Dawn de hemel in wordt geprezen en A Saucerful of Secrets als een zwakke poging om dat succes te herhalen wordt beschouwd. Althans, ik heb discussies gehad met meerdere liefhebbers van zowel de Barrett-era als van wat volgde en het tweede album wordt toch vaak afgedaan als 'matig'.

Nee, deze mening kan ik niet delen. Sterker nog, op het moment van schrijven is het mijn favoriete album. Punt.

Waarom? Nou, neem de A-kant. Zoveel verschillende sferen waarin je wordt ondergebracht. Datzelfde gebeurt ook tijdens de titeltrack waar de B-zijde mee debuteert maar Let There Be More Light, welke de naam space rock meer dan eer aandoet -mede vanwege de teksten- zet de toon meteen.

De melodie is pakkend en evolueert tot een epische vertelling van een psychedelisch sci-fi verhaal. Ik vraag me af hoe deze opener moet hebben geklonken voor mensen die de oude bezetting nog geheel gewend waren. Anderzijds zijn de vocalen deels voor wijlen Rick Wright, wiens zang reeds op de eerste plaat te horen was. Dit keer wordt hij echter niet bijgestaan door Syd Barrett maar door -toenmalig- nieuwkomer David Gilmour. Op zichzelfstaand is het een sterke track maar nog meer als entreemuziek van de rest van de schijf, die verdergaat met het nostalgische Remember a Day, geschreven en gezongen door Wright.

Wat ben ik blij dat die een plek op Relics heeft verdiend, hun overzichtsuitgave van hun werk uit de late sixties! terecht, want vreemd genoeg is dit pareltje nooit live door de band uitgevoerd; wel op TV als eerbetoon aan de in toen pas overleden Wright door David Gilmour en zijn band in 2008 -die ik nu beluister. Wat overigens grappig is, daar Gilmour op de studioversie helemaal niet te horen is. Het gitaarspel is van Barrett, toetsen en zang dus door Wright, basgitaar door Waters en de drums werden beslagen door de producer Norman Smith, daar Nick Mason niet het juiste ritme kon vinden en Smith wel. Smith overleed in hetzelfde jaar als Wright, dus was iedereen die bij de studioversie betrokken was, op Waters na, reeds dood.

Hoe dan ook, laten we niet teveel afdwalen. Wat een nostalgie wekt dit nummer op, het brengt me helemaal terug naar mijn kindertijd, waarin alles mogelijk was en heel de wereld als een speelplaats aan mijn voeten lag en horizonten niet bestonden. Eén van de redenen dat ik dit album zo hoog aansla. Speels en bedwelmend zijn hier sleutelwoorden.

Dan Set the Controls for the Hert of the Sun. Ik ben toevallig net een live versie aan het beluisteren waarin gitaren te horen zijn -die overigens werd aangekondigd door een Nederlandse stem: [...]Song for the Sun. Of zoiets, de titel was niet geheel te verstaan... Maar de elektrische snaarinstrumenten klinken niet zo luid in de studio versie, terwijl dit toch de enige track ooit zou moeten zijn waaraan alle vijf de leden hebben bijgedragen. Hoe dan ook, minder mysterieus wordt het geheel er niet op. Poëtisch en obscuur, enigszins gevaarlijk, zelfs. Zet wel de toon voor het songwritersschap van Waters; helaas heb ik zijn tour van The Dark Side of the Moon vijf jaar geleden bewust overgeslagen -omdat ik het toen niet vond kunnen dat hij alleen speelde en de rest van de groep er niet bij betrokken werd- en heb ik dus ook live-uitvoeringen van deze track gemist, die ik qua sfeer perfect vind aansluiten bij het album dat de groep groot heeft gemaakt. Voor de stelling van IllumSphere dat dit één van de betere tracks uit het oeuvre van the Pink Floyd zou zijn, kan ik geen gezonde tegenargumenten vinden.Ik weet niet of ik nog tot die kring behoor, Kort -ik ben zesentwintig- maar ik heb zelfs naar deze plaat gezocht op vinyl, ik MOEST en ZOU 'm hebben! En die afschuw, zou dat dan te maken hebben met de kazoo op Corporal Clegg? Die vind ik namelijk erg grappig en catchy. Het is ook de eerste keer dat Waters in zijn muziek verwees naar zijn overleden vader, hoewel dit keer in de vorm van een satire. De clip hierbij, met het militaire voedselgevecht, is minstens zo vermakelijk. Jammer genoeg schijnt deze verwijderd te zijn.

Kant B levert ons A Saucerful of Secrets, een instrumentale voorbereiding op tracks als Echoes, hoewel minder georganiseerd, lijkt het. Ja, er zitten structuren in, zeker. Maar daarmee is ook alles gezegd, het middenstuk is net zo warrig als het overgrote deel van Interstellar Overdrive maar daarmee vind ik het geheel niet vervelend. Nee. Het grappige is ook dat, ook al duurt de track bijna twaalf minuten, ik altijd het gevoel heb dat ie de helft korter is, als ik 'm beluister. Het slotstuk vind ik mooi met de koorzang, maar nog vele malen beter in live uitvoeringen, met de solostem van David Gilmour, zoals onder andere te horen op Ummagumma en in Live at Pompeii. Echt. Wow. Teringjantje.

See Saw. Ik heb er zelf veel over bagedacht maar de interpretatie die ik net heb gelezen zal ik niet met jullie delen. Eigenlijk moeyt je er gewoon zelf achterkomen. Nou doe ik alsof er een verborgen betekenis achter dit lied zit maar eigenlijk is het heel eenvoudig. Het is doordrongen van een tragische speelsheid, een volwassen voortzetting van Remember a Day. Een sprookje voor en over de wat ouderen onder ons, om maar zo te zeggen. Doet ook erg denken aan Paint Box.

A Saucerful of Secrets had wat mij betreft niet mooier kunnen afsluiten dan met Jugband Blues, een prachtig afscheid van en namens Syd Barrett -It's awfully considerate of you to think of me here/And I'm most obliged to you for making it clear that I'm not here... Toevallig hoor ik nu een vroege mono mix, die wel iets aan kwaliteit te wensen overlaat. Vaarwel, Fluitspeler aan de Morgenpoort! Want vrolijk klinkt het wel, tot het psychedelische slotstuk, dat als een duistere fanfare kort verdergaat en afsluit met Barret's psychedelische vraagstukken. Het gebrek aan kwaliteit van de versie die ik op dit moment beluister voegt eigenlijk wel iets toe, zelfs!

Lieve Lezers, de plaat is geëindigd en vraagt om een omslag ofwel vervanging. Ik laat het hierbij en hoop dat mijn argumentatie, die de #1 plek in mijn Top-10 zou moeten rechtvaardigen, duidelijk heb gemaakt.

Ik dank U wel.

Mooie recensie Flip!

In ieder geval overtuigend genoeg voor mij om deze cd weer eens te beluisteren....

Dank, mensen !

Voor mij een PF album wat lang onderbelicht Was. Zoals veel PF fans ben ik vanaf DSTOM aangehaakt. Eerst (was in 1973 nog een Broemetje) in voorwaartse richting en vanaf THE Wall (fikse Broem) met terugwerkende kracht gaan luisteren. Pas op latere leeftijd de A Saucerful gaan luisteren. Als eerbetoon (en voor royalties) werd het Syd nummer Set THE Controls in live sets gespeeld. Aandacht was gewekt. Waar komt dat vandaan? Voor mij hoor dit album bij het oeuvre van PF en geeft context aan alles wat ze hebben gedaan. Misschien moet je daar wel echt fan voor (willen) zijn. Nee, ik draai het album nog maar zelden maar het geeft betekenis aan een band die muziekgeschiedenis heeft gemaakt.

Het Syd nummer Set the Controls? Dat is toch echt een onvervalste Waters creatie.

Ok, weet wat geleerd. Excuus. Vergis me met Astronomy Domine. Heb ooit begrepen dat PF dit live vooral speelde en op verzamelaars zette om te zorgen Syd bleef meedelen in de royalties. Zal vooraf voortaan de check doen. Weer wat meer context

Prima!

Astronomy Domine is zeker vaak gespeeld. Dat het mede is vanwege een financiële ondersteuning voor Barrett, zou mij niet verbazen. Ieder PF-lid heeft bewondering voor Barrett.

Het verbaast me iedere keer wel dat Set the Controls niet een nummer van Syd is. Ik hoor daar toch meer het talent van Syd in dan dat van Waters. Syd is nu eenmaal een held die ondanks zijn korte tijd bij PF enorm gewaardeerd wordt door mij. Ik zou zelfs soms het verhaal durven geloven waar men zegt dat de groep er alles aan deed om Syd uit zijn opgerichte groep te zetten en dat dit de reden was van zijn mentale kwelling.

Ik heb dat met 'Corporal Clegg': zo'n vreemde tekst en die kazoo. Het past absoluut bij de geest van iemand die 'Bike' bedacht. Ik hoor er helemaal niets in dat typisch Waters is.

Set The Controls is wel een stuk zwaarder dan de meeste Barret bedenksels.
De betreurde Syd schreef aparte nummers met een vaak wat absurde sfeer, maar evengoed ook wel frivool.
Waters zat duidelijk nog in een periode waar hij zich als componist nog stevig moest ontwikkelen en had zijn definitieve schrijfstijl nog lang niet gevonden, al vind ik de mystieke donkere sfeer heel goed gevangen.
Die trage voortzetting met het hypnotiserende slagwerk van Mason is wel geslaagd.
Wat dat aangaat kon de drummer zijn ei wel kwijt in deze periode.

Van Corporal Clegg vind ik ook dat het een Barretsong had kunnen zijn.

Ik denk dat Waters (en ook Wright) in het begin probeerden songs te schrijven in dezelfde stijl als Barrett. Logisch ook want daar waren ze immers bekend mee geworden. Komt bij dat de platenmaatschappij ook graag weer een succesvolle hitsingle als See Emily Play wilde hebben.

Ja, je zou kunnen stellen dat Barret's geest nog aardig rondwaaide in die periode.

Ik vind het eigenlijk een beetje jammer dat deze plaat zo ondergewaardeerd wordt. Dit blijft een verschrikkelijke sterke plaat die me altijd wel weet te boeien. Het is misschien niet het formaat The Dark Side of the Moon of een Wish You Were Here, maar toch blijft dit één van de betere platen uit het oeuvre van Pink Floyd.

Ik had de februari discussie gemist, maar bij deze dus ........

Maar wat wil dat zeggen, Droombolus? Je zou heel goed kunnen beargumenteren dat dat kennelijk een foutje was en dat ze dat hebben hersteld.

Of dat Waters vond dat hij het grootste deel van het nummer geschreven had en de credits heeft laten "korrigeren" terwijl Syd niet meer in de buurt was om daar wat aan te verhelpen. Waters staat nou niet echt bekend om z'n sympatieke & soepele karakter als het op de centjes aankomt.

Ik vind het trouwens ook als een echt Barrett nummer klinken. Dat soort "quirky" songs hoor je verder nergens van Waters in deze periode .............

Afgelopen vrijdag naar Pink Project geweest en zij speelde Corporal Clegg op sublieme wijze. Album heb ik in tijden niet meer gedraaid maar bevat een paar zeer gave songs. Vandaag in de zonnige tuin nog maar eens draaien.

Begint en eindigt erg fijn. Niet heel veel beter, ook niet heel veel slechter dan The Piper at the Gates of Dawn. Let there be more light laat meteen horen hoe de onderwerpen donkerder worden, meer Waters, minder Barrett.

YouTube - The Chemical Brothers - Block Rockin' Beats
Lijkt dit gitaarintro niet heel erg veel op Let There Be More Light?

Wikipedia lijkt dit te bevestigen: Block Rockin' Beats - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Welke trein heb jij genomen? De Fyra?

Ach, het was pas de 7e keer dat iemand bij dit album over Chemical Brothers begon.