Pink Floyd - A Saucerful of Secrets (1968)

Daarnet opnieuw in z'n geheel beluisterd, en ik vraag me af waarom ik Corporal Clegg en Jugband Blues geen goede songs vond. Niks van, heerlijk halfuur Pink Floyd is dit: drommels, maximumscore!

Jugband Blues, het geluid van iemand die gek wordt. In navolging van het debuut deze van de week ook maar weer eens draaien. Eindejaars Floyd/bui.

Tweede plaat van Floyd waar ze duidelijk op zoek waren naar een eigen geluid. Het is echter vooral de sfeer en het experimentele die de plaat zo goed maakt. Dat bassrifje uit het begin van het geweldige Let There be More Light werd later nog gebruikt voor de hitsingle Block Rockin' Beats van The Chemical Brothers. Remember a Day is minsten net zo goed, de klassieker Set the Controls... en de spannende en hallucinerende- titeltrack zijn de prijsnummers. Corporal Clegg en Jugband Blues zijn stukken minder en horen niet echt op het album thuis vind ik, ze hadden wat mij betreft beide veel beter gestaan op hun debuut, dat wel.

4 sterren

Ik zit me toch maar steeds af te vragen wat er nu zo geweldig is aan dat titelnummer. Daar waar Corporal Clegg en Jugband Blues eerder vervelend en flauw zijn irriteert Saucer eerder dan dat er geheimen worden prijs gegeven. Iedere keer denk ik , ja nu komt het en dan toch weer niet. Het mag dan experimenteel zijn maar spannend wordt het geen moment. Hier kan je toch niet keer op keer ingetogen naar luisteren.

A Saucerful o Secrets is erg revolutionair te noemen. Het vormt mede een nieuwe muziekstroming, de zogenaamde kosmische muziek. Zoekende muziek naar antwoorden die nooit gevonden kunnen worden, maar wel even zorgen dat de gedachten van het dagelijkse zijn afgeleidt. Dergelijke muziek komt het best tot zijn recht als het in het donker wordt gedraaid. Het lukt mij prima om er zonder verdovende middelen mooie voorstellingen op te maken. Heerlijk de ruimte in met het gevoel dat er niets hoeft, zelfs ingetogen luisteren niet.

Deze plaat klinkt erg "sixties" en kan zeker gezien worden als baanbrekend in de rockmuziek. Pink Floyd is een van de eerste bands die lange experimentele nummers nummers maakt, iets wat ze een lange tijd zullen blijven doen. Veel van deze nummers werden live gespeeld in hun film Live at Pompeii (1972), een concert dat werd gespeeld in een Romeinse arena zonder publiek. Live klinken de nummers nog spannender dan de studioversie. A Saucerful of Secrets was tevens het debuut van gitarist David Gilmour. Persoonlijke favoriet: Let There Be More Light.

Je bedoelt dat dat het eerste nummer was wat Gillmour zelfstandig schreef .

Ik geloof niet dat het nummer Saucerful of Secrets door Gilmour geschreven is. Gilmour is op deze LP voor eerst te horen als lid van Pink Floyd. De meeste nummers - en dat geldt eigenlijk voor alle Pink Floyd-albums - zijn geschreven door Waters. De inbreng van Gilmour en de rest bleef beperkt. Het nummer Saucerful of Secrets klinkt erg "Barrett", maar ik weet niet of Barrett dit geschreven heeft of zelfs meespeelt. Barrett's naam wordt alleen vermeld bij het nummer Jugband Blues.

Op de eerste persingen van de LP werd Barrett ook als co-schrijver bij Corporal Clegg vermeld. Een foutje of een vroege machinatie van dictator in-spe Waters .......... ? Als er ooit al van gerept is zullen de analen waarschijnlijk alleen Waters' versie van de gebeurtenissen wergeven denk ik ............

Als er iets heel goed zou kunnen is het wel het feit dat Corporal Clegg uit Barrets geest ontsproten is. Ging daar eigenlijk steeds gemakshalve vanuit.

Ik weet het haast zeker dat Gilmours eerste geschreven nummer Saucerful of Secrets was. Laatst was die documentaire "Which one is Pink" o.i.d. op tv en ik weet nog dat ik er toen ook van stond te kijken, had ik niet verwacht .

Het een groepsnummer.

Volgens de credits schreven Lennon en McCartney ook al hun nummers samen, komop zeg .

In Wikipedia staat het volgende:

"A Saucerful of Secrets" is a multi-part instrumental by the rock band Pink Floyd from an album of the same name, released in 1968. The track lasts 11:52 and was composed by band members Roger Waters, Richard Wright, Nick Mason, and David Gilmour. It is very much an experimental, avant-garde piece featuring howling feedback, menacing percussion, and wordless vocals.

Huilende feedback en woordloze vocalen . Helemaal mijn kopje thee .

Samen met het debuut en Ummagumma voor mij veruit het beste uit de Floyd-catalogus (hoewel Animals ook niet mis is). Ook bij het beluisteren van dit plaatje rijst bij mij de vraag waarom zo veel PF-fans het, in mijn ogen saaie, Wish You Were Here leuker/beter vinden dan het oude werk.

Wish You Were Here is een bijzondere plaat vanwege het verhaal dat het over Syd Barrett gaat en de magie dat hij daarbij in de studio was en niemand hem direct herkende. Daarnaast is het een plaat die op wellicht een vreemde manier direct in balans wordt gevonden. Wat denk ik een groot publiek aanspreekt. Toch moet ik zelf ook bekennen dat ik met de jaren het nieuwere werk wat vaker links laat liggen en meer voor het vroegere werk ga. De voornaamste oorzaak is denk ik dat er nog een bepaalde eenheid in de band zat. Geen ruzie tussen een Gilmour en een Waters en wat vaker experimenten op het muzikale vlak wat Pink Floyd destijds Pink Floyd maakte. Iets wat met de jaren steeds minder werd. The Wall hoe mooi ook, is in dat licht een te strak concept wat de band in de begin dagen zeker niet was.

Goed stukkie, kende het verhaal niet rond Barrett en WYWH.

Na de eerste drie nummers dacht ik een heel goed album te pakken te hebben. Helaas zijn de eerste drie voor mij ook de enige goede nummers.

De eerste 3 nummers zijn erg goed inderdaad. Corporal Clegg is gewoon een kermislied wat er eigenlijk niet echt tussen past vind ik. De titeltack is natuurlijk magistraal goed, en vind ik tot de beste nummers van Pink Floyd behoren. Sommige stukken doen ook wel een beetje denken aan de muziek in de film The Texas Chainsaw Massacre. See - Saw vind ik dan weer erg spontaan klinken en net of ze je gerust willen stellen na het zeer eng klinkende titelnummer, absoluut een mooi nummer en een mooi vervolg op de titeltrack. Het laatste nummer, het nummer van Barrett, klinkt als een mooi einde van dit zeer goede Pink Floyd album, typisch een beetje een Barrett gekte nummer, maar dan nog erg rustig. Met deze hebben ze het voor mij matige eerste album meer dan goed gemaakt. Corporal Clegg is het enigste nummer waar ik niets mee heb. Het is nota bene een nummer van Waters. Als je dat nummer hoort klinkt het een beetje als de gekte van Barrett juist. Eigenlijk staat of Corporal Clegg of Jugband Blues er voor mij teveel op. 1 nummer met een beetje ongestructureerde gekte erop vind ik mooi zat. Geef mij dan toch Jugband Blues maar, een mooie afsluiter van een mooi album.

Heerlijke plaat weer. Wat de vroege Pink Floyd albums voor hebben op de latere is de sfeer. Echt schitterend. Met name Set the Controls en het titelnummer zijn in dat opzicht zeer geslaagd. De andere nummers zijn een klasse minder dan die twee, maar nog steeds vrij goed. Ricardo omschreef dat goed als spookhuisgeluiden.

Eén minpuntje: Corporal Clegg is op zich een leuk nummer, maar ik vind het hier niet helemaal goed tussen passen.

Dit is de enige Floyd cd die ik mis , nou ja mis , ik mis hier helemaal niks an .
Al dat geexperimenteer gedoe , Floyd wordt vanaf De Koe voor mij pas intressant .
De nummers ken ik natuurlijk wel , maar wat voor Piper en Ummagumma geldt geldt ook voor deze prul .
1,5 ster.

A Saucerfull Of Secrets is een plaat die de donkere dromerige en hysterische kant van de groep belicht .
Pink Floyd gaat logischerwijs verder in de wereld van de experimentele pschydelia . Minder bondig en levendiger dan het volprezen debuut , maar zeker nog zo eigenzinnig en zonder compromissen naar het grote publiek .
Syd Barret speelt fysiek geen rol van betekenis meer , maar zijn invloed is hier nog erg groot .
Prijsnummers zijn duidelijk Rick Wright's Remember A Day , het prachtige Set The Controls For The Heart Of The Sun en het mysterieuze , zelfs wat angstaanjagende titelnummer .
Ik vind deze beduidend sterker dan Ummagumma . Die op mij een uiterst verwarrende indruk maakt .
Pas met Meddle veer ik weer echt op .

Set The Controls en de titeltrack zijn nog fenomenaler op het live album van de 2 cd set van Ummagumma te horen. De 2 beste nummers inderdaad van dit prachtige album.

Net nog eens kritisch beluisterd om mijn Pink Floyd Top 5 samen te kunnen stellen. Blijft een beetje wel/niet op/af vriezen/dooien etc met deze plaat. Ik vind het een onsamenhangend geheel. Er staan fantastische stukken op ('Set the Controls' vind ik het op-één-na-beste Floyd nummer), maar de sferen wisselen te vaak. 'Corporal Clegg' altijd al een nietszeggend rommeltje gevonden en dat nummer volgt dan na zo'n topper. Vreemd vind ik dan weer wel dat beide door Waters zijn geschreven (ook de door Waters geschreven opening met 'Let There Be More Light' vind ik een topper). Dus aan veelzijdigheid geen gebrek.

De titeltrack (die dan weer de sfeer van 'Set the Controls' meer uitademt) vind ik overigens ook niet zo boeiend. En Barretts bijdrage (dat dan sterk leunt op hun debuut - niet zo gek natuurlijk) vind ik dan wél weer een hoogtepunt. En zo schommelt het teveel heen en weer en passen de nummers nooit bij één stemming waarop je op dat moment bent. Een (te) duidelijke overgangsplaat wat mij betreft.

Naar mijn mening met afstand zwakste Pink Floyd plaat. Ik vind er niet veel aan. Klinkt geforceerd psychedelisch rommelig. In vergelijking met andere wat oudere PF-albums klinkt dit ook allemaal veel gedateerder.

Heb hier net eens een luisterbeurt aan gewaagd. Remeber A Day en Set The Controls... zijn voor mij de beste nummers van dit album. Die laatste kende ik al van Waters' In The Flesh live DVD. Tegen het einde wordt de titeltrack ook beter, maar de eerste paar minuten kan ik er niet zo heel veel mee. Verder vind ik Corporal Clegg met afstand de slechte PF dat ik tot dusver gehoord heb. Jugband Blues is wel leuk, maar ook vooral door de voorkennis die ik heb over Barrett. Veel mensen zien hem als een krankzinnig (geworden) genie, dat genie-gedeelte zie ik nog niet zo, dus tsja, wat blijft er dan over...?

Grootste probleem van deze plaat vindt ik dat het niet echt een duidelijke richting op gaat. Een deel van de plaat richt zich nog op de wat 'simpelere' Syd Barrett songs (al dan niet geschreven door de man, Corporal Clegg is volgens mij door Waters geschreven), een deel richt zich op het experimenteren, m.i. zonder enig doel of resultaat, en een deel van de plaat richt zich op de wat epischere songs die ze later wel meer zouden doen, die werken dan voor mij ook het beste.

ik heb onlangs de cd gekocht, en het geluid is in mijn opzicht allesbehalve optimaal. Ik moet altijd een beetje prutsen met instellingen van versterker en equalizer. Dat komt toch de luisterervaring niet ten goede vind ik persoonlijk.

Niet mijn favoriete pink floyd album, maar met toch meerdere sterke punten (let there be more light, remember a day, jugband blues). Laagtepunt hier vind ik de titeltrack (a saucerful of secrets).

Ik vind de productie juist erg veel sfeer met zich meebrengen. Die donkere, psych sluier past goed bij de nummers.

Ik vind de hoes erg mooi