menu

Pink Floyd - The Final Cut (1983)

mijn stem
3,62 (624)
624 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Harvest

  1. The Post War Dream (3:03)
  2. Your Possible Pasts (4:22)
  3. One of the Few (1:22)
  4. When the Tigers Broke Free * (3:16)
  5. The Hero's Return (2:57)
  6. The Gunner's Dream (5:06)
  7. Paranoid Eyes (3:43)
  8. Get Your Filthy Hands Off My Desert (1:16)
  9. The Fletcher Memorial Home (4:12)
  10. Southampton Dock (2:08)
  11. The Final Cut (4:48)
  12. Not Now John (5:02)
  13. Two Suns in the Sunset (5:20)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 43:19 (46:35)
zoeken in:
avatar van Faalhaas
4,5
Hans Brouwer schreef:
(quote)
Het was maar een vraag. Altijd gedacht dat Roger en David vriendjes waren....

Nee je was bijdehand aan het doen.

avatar van Hans Brouwer
4,0
Faalhaas schreef:
Nee je was bijdehand aan het doen.
Ik bijdehand? "The Final Cut" is een goed te pruimen album van Pink Floyd. Het album beluisterend maakt mij niet duidelijk in wat voor gemoedstoestand Gilmour en Waters dit album opnamen...

avatar van De buurman
4,5
Er zijn zat interviews over. Er was weinig interactie. De heren buiten Waters om kwamen ook met niets, zo begreep ik eens. Gilmour speelt een paar goeie partijen, 3 x dezelfde solo, en dat was het dan. Oh ja, hij mocht een liedje zingen.
Toch een geweldige plaat vind ik. Hierna bestond de band niet meer, eigenlijk. Jammer, Gilmour had het prima gedaan als gitarist op The Pros And Cons en Amused To Death. Maar eerst wilde Waters niet meer, en toen wilde Gilmour niet meer. Klaar dan.

avatar van ricardo
4,5
Een album met gemengde gevoelens deze, en de laatste met de traditionele 4 Pink Floyd leden samen. Je houd van dit album of je vind het helemaal niets, een tussenweg is er vaak niet! Ik vind het persoonlijk een kippenvel album, een majestieus album, en een eerbetoon aan alle slachtoffers die de tweede wereldoorlog geeist heeft. Vaak draai ik hem niet niet, maar soms heb ik wel zin in deze, want het blijft gewoon een prachtplaat!

avatar van gaucho
4,0
Destijds ervoer ik dit album als een forse tegenvaller ten opzichte van de reeks voorafgaande PF-platen. Ik ben hem pas met terugwerkende kracht meer gaan waarderen, vooral omdat ik hem ook zie als een verkapte soloplaat van Waters. Diens officiële solodebuut The pros and coms of hitch-hiking klonk als een soort verlengstuk van dit album. Toch vind ik deze aanzienlijk beter, met name ook vanwege de thematiek en Waters' persoonlijke betrokkenheid daarbij. Ik mag de vergelijking eigenlijk niet maken, maar per saldo zou ik dit als zijn beste solo-album hebben ervaren wanneer hij daadwerkelijk onder de naam van Waters zou zijn uitgebracht. Maar dat is natuurlijk puur revisionisme, oftewel het herschrijven van de werkelijkheid.

3,5
AC1
Maar die gitaarsolo's en de sound van de gitaar op The Final Cut, zeg! Ik heb echt de indruk dat Gilmour anders speelt als Waters er bij is. Dat was ook de reden waarom ik aanvankelijk zo teleurgesteld was in zijn eerste solo LP. Zijn gitaarspel is daar veel gewoner, aardser. Er is geen enkel WTF moment. Maar goed, nu dat ik ouder ben kan ik het wel appreciëren.

avatar van bikkel2
4,0
De 1e soloplaat van Gilmour is wat meer bluesrock in het achterhoofd.
Net of Gilmour gewoon even behoefte had aan back to basic.
Op zijn 2e About Face is het juist weer bombastischer.
Maar mee eens, hij pakt hier geweldig uit.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:16 uur

geplaatst: vandaag om 21:16 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.