Roger Waters - Amused to Death (1992)

Zeker weten. Jammer dat deze techniek nooit echt is doorgebroken. Hoewel ik aardig wat Q sound cd's bezit is Amused toch wel absolute 'earcandy'. Een beleving, elke weer.

Overigens staat de lp release op medio november. Ben benieuwd.

De koptelefoon is natuurlijk óók bedoeld om echt op te gaan in de cd, zonder afleiding, storende geluiden van buiten, gepraat om je heen etc. Ik geniet toch meer van dit album als ik de rest even vergeet. Zo luister ik ook het liefst naar klassiek. Bij de meeste andere muzieksoorten maakt het me eigenlijk niet veel uit.

Een vriend heeft wel zo'n bioscoop in zijn woonkamer (qua geluid dan) en het is altijd indrukwekkend. Maar ik geef er zelf niet zo om, al die toeters en bellen. Het heeft ook een prijs.

Pracht album dit waar ik lang aan heb moeten wennen, maar er zit van alles in en vind het een super intense luisterervaring.

Je bent gewoon even een dik uur van de wereld.

Voor mij het beste pink Floyd album zonder die naam te dragen.

Bij deze steekt pros en cons maar bleekjes af.

Roger Waters Recording First Rock Album in Over Two Decades




Rolling Stone

Tja, wat is nu twintig jaar.... Als je niet beter weet vliegt het gewoon voorbij....

Da's nog eens goed nieuws. Klinkt veelbelovend. Mag hopen dat Roger nog een keer zo'n meesterstuk kan opleveren.

Hier nog eentje . Zit met smart op nieuw werrk te wachten van deze maestro

Sinds hij zn spijt heeft betuigd over de geschillen uit het verleden en weer op goede voet schijnt te staan met collega Gilmour zou het wel een lucratieve zet zijn als deze hier als laatste groet nog een bijdrage op zou leveren... het album zou dan wel helemaal een kassakraker worden.

Tja, dat zou een ultieme epiloog zijn. Gevolgd door een mooie tour vastgelegd op Blu Ray. Live in Hyde Park of zoiets. Zucht.

Als ze Nick Mason maar thuis laten, of in ieder geval zijn drums niet uitversterken en een echte drummer ernaast zetten, vind ik alles prima!

Een nieuw Waters album... wow, dat is nog eens iets om naar uit te kijken.

Potjandikkie wat is dit een tegenvaller. Ik ben niet per se een Pink Floyd-fanaat zoals velen dat wel zijn, maar ik reken Wish You Were Here en DSotM onder de absolute beste platen ooit gemaakt. Van een soloplaat van een van de frontmannen met zo'n goede score op MuMe had ik dan ook hoge verwachtingen, dus ik kon m'n geluk niet op toen ik 'm voor een habbekrats ergens kon binnenhalen. De eerste luisterbeurten vielen toen tegen; ik hoorde wat mooie dingen, maar de plaat groeide niet zoals de Pink Floyd-platen dat wel hadden gedaan. Toen een hele tijd weggelegd en zojuist opnieuw 'voor het eerst' geluisterd. Het resultaat: ik word niet alleen niet gegrepen, maar stoor me zelfs aan het overdreven bombastische, melodramatische, apocalyptische karakter waar elk nummer zo'n beetje van overloopt en wat bij slechts enkelen (eigenlijk alleen de titeltrack) bij mij geloofwaardig overkomt. Wat ik vooral hoor op Amused to Death is een geweldige geldingsdrang in de allerslechtste zin van het woord. Alsof Roger alleen maar wil bewijzen dat hij het zonder z'n PF-maatjes prima kan en zelfs beter kan, om en passant duidelijk te maken dat het PF-succes ook vooral aan hem te danken is geweest. Dit is natuurlijk nergens op gebaseerd dan slechts het gevoel dat me bekruipt bij het luisteren van deze plaat, maar ik kan het echt niet loslaten. Ik word er bijna naar van. De twee sterren zijn voor de titeltrack en het handjevol leuke instrumentaties. Verder gaat ie voorlopig weer stof verzamelen..

De ideeën voor de Floyd na de periode Barret, kwamen voornamelijk van Waters, dus op de vraag of Floyd zonder hem kon, zeg ik in ieder geval nee. Het is maar net welke periode je omarmt natuurlijk. Maar de grote succesvolle platen zouden nooit zonder Waters zijn ontstaan.
Hij was de creatief leider, zo simpel is het gewoon.

Op dit album borduurt Waters verder op The Wall. De echte vernieuwing in Waters heeft daarna feitelijk niet meer plaatsgevonden. Hij probeerde dat enigszins op Radio Kaos, maar die is productioneel om zeep geholpen door een typische 1987 aanpak, en een concept die wat wazig bleek. Maar ik vind het al met al nog nét een plaat die door de beugel kan. Ik heb er meer mee dan de volgepropte Momentary Lapse Of Reason plaat van zijn ex collega''s uit het zelfde jaar.

Tuurlijk is dit een plaat met weer veel bommen en granaten, maar alles sluit naadloos op elkaar aan. Het fragementarische hoorspel achtige karakter is typisch Waters geworden, maar ik vind eigenlijk nergens dat de plaat inkakt.
Het is net als The Wall een plaat voor een bepaalde stemming.
De produktie is wat overtollig, dat moet ik beamen, maar het blijft toch echt een juweeltje hoor. Sterk thema en vol met de juiste emotie.

En waaruit maak je dat dan op? Er moet toch iets in de muziek of de teksten zijn waar deze zogenaamde geldingsdrang uit naar voren komt? Door op basis van die (in mijn ogen) misvatting dit werk met twee sterren af te serveren, doe je het album echt te kort.

Wanneer je een plaat van een dergelijk negatieve waardering voorziet, is het aardig voor de lezers als je je mening onderbouwt met een reflectie op de inhoud en je je niet slechts laat leiden door een gevoel ten aanzien van de intentie van de artiest.

Overigens: zoals Bikkel al aangeeft was Waters zelf juist de drijvende artistieke kracht van Pink Floyd. De post-Waters variant van die band had daadwerkelijk iets te bewijzen en voelde dat ook zo. Voor Waters gold dat niet. Hij had de pech dat hij de naamsbekendheid niet had en heeft daar een juridische strijd over gevoerd. Maar hij zal zich geen moment hebben afgevraagd of hij het wel kon bolwerken zonder de artistieke bijdrage van oud Pink Floyd personeel. Daar had hij zich juist niet voor niets van ontdaan.

Ik ben me er dus van bewust dat ik geen bevredigende argumentatie biedt voor mijn lage waardering. Het komt er eigenlijk allemaal op neer dat ik er bij deze plaat geen snars van geloof. Bij Wish You Were Here gaat het door merg en been, raakt het me diep. Hier laat het me koud, klinkt het allemaal overdreven, pretentieus, als aandachttrekkerij. Waarom? Als enige objectieve argument kan ik bedenken dat op de PF-platen niet elke track per se als een episch meesterwerk hoefde te klinken; er zitten ook wat kalmere, 'normalere' nummers tussen zonder dat het daardoor inkakt. Hier lijkt alles in de top2000 te moeten komen als je begrijpt wat ik bedoel. Waar bikkel zegt dat de plaat vol is van de juiste emotie, hoor ik vooral geforceerde emotie. Meer kan ik er niet van maken (ook niet van het aantal sterren), duidelijker krijg ik het denk ik ook niet verwoord..

Het is natuurlijk voor een ieder verschillend hoe je muziek beleefd.
Dus als het je niet pakt, is het jammer...... maar helaas.

Maar het geforceerde hoor ik eigenlijk nooit terug bij Waters. Ik vind zijn visie en voordracht oprecht. Hij maakt altijd een duidelijk statement.

Hoe beleef jij dan platen als The Wall en The Final Cut Niek ? In opzet verschillen die niet heel veel van deze. De produktie is vetter,maar dat heeft ook met het tijdsbeeld te maken.

Ik ben het met je eens.

Ik geloof er ook helemaal niets van dat Waters opzettelijk muziek maakt die "in de Top 2000 moet komen".

Sterker nog, verschijnen in de Top 2000 gaat Pink Floyd een stuk beter af dan Waters solo. Het interesseert hem waarschijnlijk geen bal. Waters is behoorlijk compromisloos en de sterke composities opgeteld bij de technische mogelijkheden in die tijd maakt Amused to death een ijzersterk album.

Dusdanig, dat Water er nog nooit een opvolger voor heeft weten te bedenken. Het is ook verzorgd tot in de puntjes. Ja, vrolijk word je er niet van maar dat was ook nooit de bedoeling van Waters.

The Final Cut heb ik nooit gehoord. The Wall wel en die staat ook nog op de lijst op aan te schaffen ooit. Die beviel me dus wel, maar wel duidelijk minder dan Meddle, WYWH en DSotM. Misschien is het idd niet eens zozeer Waters, maar uberhaupt de richting die PF later insloeg die me niet aanstaat. De oudere PF is gewoon wat subtieler, wat minder ook op de vocals gericht. En qua muziek ook wat diverser (contrast tussen Have a Sigar en Shine On bv; fantastisch).

En wat die Top2000 betreft: iets willen en iets bereiken zijn twee verschillende dingen he. Maar andermaal: ik beweer niet dat wat ik zeg klopt, maar geef slechts aan wat me tegenstaat (waar of niet).

Het kan inderdaad zijn dat je meer de groepsalbums waardeerd. Gezien de titels die je noemt.
Minder zwaar en Waters minder uitdrukkelijk aanwezig.

Of vaker draaien, flink doorbijten. Rustig voor gaan zitten, drankje erbij. Het album vraagt alle aandacht. En nog steeds word ik iedere keer, vanaf het intrigerende verhaal van die oude veteraan in The Ballad Of Bill Hubbard, weer meegezogen tot de laatste toon van het album (meestal tegelijk met de laatste slok uit de fles ). Om verdoofd opnieuw de conclusie te trekken: beter kan niet.

Ja 100% buurman. Niet gaan stofzuigen of er door heen lullen. Dit meestewerk vraagt alle aandacht.........Focus !
Ik heb het inderdaad ook vaak beluistert met een goede fles port. Genieten. Vooral met headphone.
Ik schrok me de eerste keer te pletter met die bommen !!!

Werkelijk een van de allerbeste albums die ooit is gemaakt. Ik blijf de stelling huldigen dat Roger Waters solo meer Pink Floyd is dan Pink Floyd zonder Roger ooit zal zijn. Daarmee doe ik overigens de overige bandleden niets tekort. Roger is en blijft mi het brein.

Klopt. Floyd was vooral sterk door het geheel. Geen muzikale krachtpatserij, maar 4 heren die muzikaal iets eigens maakten.
Maar Waters was de man van de creativiteit. Ik vind zijn solowerk in zijn algemeenheid ok, maar ook niet meer dan dat.
Deze steekt ver boven zijn vorige soloalbums uit, en zeker ook boven de twee PF albums zonder hem.

Wat Niek geforceerd noemt, noem ik oprechte boosheid; het cynisme over de teloorgang van de mensheid spat ervan af. Inderdaad in lijn met het ook al niet riooskleurig gethematiseerde The Wall. Geldingsdrang in de meest positieve zin van het woord, Niek.

Wereldplaat, niks minder dan dat.

Zo is dat Toontje.

Inderdaad, die bominslag bij Late Home Tonight, die is zo ongenadig hard en dichtbij... en dan hebben we our global anthem al gehad nota bene... kolere wat een ervaring. Alleen bij Watching TV en Three Wishes wordt de luisteraar even wat adempauze gegund. Nog steeds zwaar qua thema's, maar even uit het groteske. Mag ook wel, na het tranendal van What God Wants p3. Wat een diepte in die solo... onbeschrijflijk. It's A Miracle laat de wenkbrauwen weer inzakken tot op je bovenlip, terwijl in de titelsong zowaar iets van berusting lijkt door te klinken. Amused To Death is een monument.

En natuurlijk hard draaien.

Mooi gezegd Buurman!

Best een aardig plaatje hoor deze Amsused to death maar zo wild als menigeen hiervan is kan ik niet zijn. Te overdreven, te hysterisch en soms te eentonig. Het mist de balans en de stabiliteit van Gilmour net zoals The division bells de geniale gekte van Waters mist. Ach het oude verhaal...ze hadden elkaar nodig om tot eenzame hoogte op te stijgen.
Opvallend is wel dat waters het, van ze hadden elkaar nodig, ook vind. Zijn carriere draait enkel en alleen nog maar om Pink Floyd.

Pure romantiek. Een fan ziet de heren nu eenmaal graag samen, net zoals een kind van gescheiden ouders vaak het liefste ziet dat zijn vader en moeder weer bij elkaar komen. Wil niet zeggen dat dat weer een goed huwelijk oplevert.

Ook Gilmours carrière draait alleen maar om Pink Floyd. Het ironische is, dat Waters verantwoordelijk is voor PF's beste en bekendste werk. Het lijkt mij dus, dat Gilmour Waters meer nodig heeft dan andersom.