Genesis - Abacab (1981)

Helpt niet, blijft verdiend op 2,74 staan

Chronologisch gezien is het niet helemaal juist. Paperlate is van ná Abacab en was één van de studionummers van Three sides live, dat een maand of acht na Abacab verscheen.

Abacab heeft in de basis een paar nummers die zouden kunnen hebben geleid tot een wat acceptabeler geheel. Als dat beter was uitgewerkt. Dus de betere nummers zouden nog eens onderhanden moeten worden genomen en er zou wat af moeten vallen waar dan weer wat beters voor in de plaats zou moeten komen.

Maar ik vind een drummachine heel erg, door computer gestuurde muziek, blazers op een symfonisch album is ook vreselijk vloeken en dan zijn de vocalen van Collins ook nog eens volledig over de top.
Nog gezwegen over het niveau van de meeste songs die werden geschreven, daar zit toch heel wat bij waar ze zich diep voor mogen schamen.

Dat proces begint hier en gaat nog akelige vervolgen krijgen, althans, als je het afzet tegen wat je verwacht bij symfonische rock.
Dit speelt zich allemaal ongeveer gelijktijdig af met de opkomst van een band als Marillion. Zij sprongen mooi in het gat dat Genesis liet ontstaan en bleken al rap beter dan hun leermeesters.

Zo had het ook gekund, met moderne symfonische rock. Maar vraag me niet wat Collins, Banks & Rutherford hier opeens gaan mankeren.

Ze willen vernieuwend zijn maar komen van een kouwe kermis thuis. Geen conservatiever volkje dan de liefhebbers van progressieve rock. Daarmee vind ik het nog geen sterke plaat. maar ik waardeer het risico dat ze durfden nemen.

Precies. Wil je met je tijd meegaan en wat 'frisser' gaan klinken is het niet goed en blijf je doen wat altijd al deed heb je geen bestaansrecht meer. Ik heb de 80's als twintiger pijnlijk bewust meegemaakt maar kon een band als Genesis vele malen beter pruimen dan de meeste andere plastic troep die werd geproduceerd om maar met de stroom mee te kunnen drijven. Zo heb ik ze meegemaakt en gewaardeerd, achteraf is het ook een stuk nostalgie en jeugdsentiment wat natuurlijk een rol mee blijft spelen. Al blijven de oprechtere en gemoedelijke jaren 70 me wel heel wat dierbaarder dan de 80's waarin de stadionrock, commercie en het supersterrendom buitenproportionele vormen aannam.

Zou er inderdaad een bewuste keuze zijn gemaakt (na Duke: "tot hier en niet verder!") of kan er niet gewoon wat anders aan de hand zijn geweest?

Duke was de insteek naar een moderner geluid en klonk (over het algemeen) ook gewoon goed. Ik noemde niet voor niets Marillion: (toen) hedendaagse symfo en helemaal naar de laatste mode.
Dus zijn de fans conservatief of bakte de band er net toevallig niets van? Het kan natuurlijk ook nog allebei maar ik neig zelf naar het laatste.

Wel eens met Bluebird: er verscheen sowieso een hoop plastic in die tijd en dan viel Genesis inderdaad een stuk minder negatief op dan als je het één op één gaat vergelijken met hun eigen oudere werk.

Ik zou 0,5 kunnen geven om het gemiddelde weer naar 2,73 te brengen maar dat gaat mij te ver. Wel een vreselijk slechte Genesis onwaardige plaat deze.

Vreselijk en slecht valt mijns inziens nou ook wel weer mee. Dit album is de definitieve andere weg die Phil met zijn band inslaat. A trick... was nog enigszins de originele sound, waarna Wind and Wuthering en ...And Then There... een tussenfase (niemansdalletje) waren. Overigens twee favo's en nog steeds zeer sterk.

Bij Duke was een switch al meer merkbaar en werd dus definitief met dit album. Inderdaad zijn er voorbeelden van groepen te noemen, waarbij hetzelfde is gebeurt na een wisseling van zanger (Pink Floyd en Marillion de bekendste).
Vergelijkingen met de voorgaande albums gaat niet op. Er zitten draken van nummers tussen die inmiddels hier al vaker zijn besproken, maar toch ook zeer sterke songs zoals titeltrack, Dodo en (toch ook) Man on the corner.
Welk gemiddelde het album hier heeft, is mij om het even

En over commercie gesproken, kijk maar eens hoeveel singles er vanaf het begin al zijn gereleased en airplay hebben gekregen in de hoop een hit te scoren. In de jaren 70 net zo veel als in de jaren 80.

Genesis discography - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

De jaren 80 hebben het uiteindelijke commerciële suc6 gebracht vanwege de doorbraak van Collins. Om een groot publiek te bereiken moet je dus vooral niet al te moeilijk gaan doen is nog altijd de gouden regel. Als iets aanslaat en lucratief blijkt te zijn wordt het dus gewoon uitgemolken.

Genesis is in ieder geval nog altijd wel redelijk stijlvast gebleven vgl. bij andere supergroepen die in de strijd om te overleven soms schaamteloos techno, disco, new wave en andere eigentijdse geliktheden in hun produkten smeten en zo een totaal andere identiteit kregen. En een nieuw publiek.

Onoverkomelijk denk ik.

Genesis maakte een keuze om breder te gaan. Voor de old school fans niet gunstig, maar het heeft ze geen windeiren gelegd.
Overigens wel opmerkelijk dat een band als Marillion er al snel bij was om het gat op te vullen.
Er stond gewoon een nieuwe band op (en wel meer in het genre symfo) en de liefhebbers kwamen denk ik evengoed wel aan hun trekken.
Ik draai de 80''s Genesis vrijwel nooit.
Ik heb gewoon een cd'tje gebrand met de beste stukken van hun albums. Duke ken ik niet, maar zal me er eens over buigen.

Invisible Touch telde maar liefst 5 hitsingles die in de VS de Top 5 haalden. Kassa!

Marillion wordt nog genoemd. Zij visten in de vijver die Genesis zojuist had verlaten. Ik denk dat het ego van Fish niet minder problematisch was voor die band dan de dominantie van Collins voor Genesis. Overigens, daar waren Rutherford en Banks toch ook zelf bij. Trapten ze op de rem? Nee.

Voor wat de vernieuwingen betreft: begin jaren '80 voltrok zich een ware revolutie in de opnamestudio. De techniek maakte grote sprongen vooruit en er kon nu ineens veel strakker, met hulp van digitale bronnen geproduceerd worden. Daar zat ook een uitdaging in. Creatief heeft dat helaas weinig goeds opgeleverd. Invisible Touch gisteravond nog eens goed beluisterd. Technisch knap, maar oei wat een klinische herrie en een makkelijke deuntjes en rijmpjes. Zo erg was het hier op Abacab nog niet. Ik geloofde ze toen nog.

Precies, dat heb ik ook. Abacab was op dat moment niet te vatten eigenlijk maar had wel degelijk iets intrigerends. Wat daarna kwam werd idd allemaal veel minder verrassend / interessant vooral door de solocarriere van Collins niet te vergeten.

De nieuwe technieken in de studio deed ze het componeren van degelijke songs even vergeten.

Want hoe goed ook de kwaliteit, het gaat natuurlijk om het gebodene. Overigens krijg ik qua goede geluidsopnames meer kippenvel van de laatste opgefriste A trick of the Tail dan van Abacab.

Er is op enig moment besloten, dat de succesvolle Face Value cd (begin 1981) van Phil Collins min of meer een vervolg zou krijgen via het eerstvolgende Genesis album. De inzet van blazers e.a. wijzen die kant ook helemaal op.

Nu heb ik overigens helemaal niets tegen Face Value als soloalbum van Collins maar het heeft natuurlijk weinig te maken met de ontwikkeling van symfonische rock als zodanig en met name die van Genesis. De "vernieuwing" die zogezegd met Abacab wordt doorgevoerd slaat dan ook helemaal niet op experimenteren met moderne symfo of nieuwe technieken maar wel op het uitmelken van het succes van Collins.

Banks en Rutherford vormden blijkbaar niet het natuurlijke tegenwicht tegen Collins als dat Gabriel en Hackett dat wel deden (Abacab was met Steve Hackett echt nooit gebeurd) of ze vonden het wel best zo. Wie schrijft die blijft en de kassa rinkelde leuk.

Puur succesmatig bekeken wil ik ze met alle liefde ook gelijk geven, de jaren '80 werden een groot commercieel succes voor Collins en Genesis.

Dat ze met hun tijd mee moesten, ben ik eens, heb ik ook altijd geroepen. Maar niet op basis van het eerder genoemde uitgangspunt. Daar zit de kern van het hele probleem.

Aardig album, niet meer, niet minder. Dankzij Abacab en Dodo een voldoende: 3 sterren.

En ondertussen is het gemiddelde weer 2,74.

Gefeliciteerd

Pfoe, bij elke milde opmerking over jaren '80 Genesis weer diezelfde discussies en stokpaardjes?

Misschien zouden sommige mensen ook eens wat positieve aandacht aan iets recenters kunnen besteden, in plaats van telkens dezelfde inmiddels drie decennia oude frustraties te herhalen.

Zei hij die zelf ook maar 2.0 als waardering geeft

Daar gaat het hem toch helemaal niet om?

Ne, maar het goede voorbeeld of enkele suggesties geven van 'iets recenters' doet Casartelli ook niet.

Het goede voorbeeld? Er staat één hele recensie bij dit album. Van wie?

Iets recenters? Tja, waar te beginnen...?

Zal ik dan ook maar even ...
Ben geen die-hard Genesis fan (komt waarschijnlijk doordat op de middelbare school, degenen die dat wel waren, in het geheel mijn type niet waren...).
Ik heb dan wel weer zowat alle albums, dat dan weer wel.
Heb dan ook geen problemen of issues over de 'oude' en 'nieuwe' Genesis.
Zie het een beetje hetzelfde als met The Doobie Brothers.
Abacab is de eerste CD die ik van Genesis kocht (ergens rond 1989). De eerste versie van de CD waar totaal geen info op het hoesje staat.

Geen onaardig album, maar zeker ook niet heel goed.
De hitsingle Abacab (nr. 26 in oktober 1981) vind ik in zijn lange versie zelfs een geweldig nummer. Zelfde geldt voor Dodo.
Beste nummer daarna wat mij betreft Like It Or Not, wat zo lekker langzaam doordendert op die drums.
Me And Sarah Jane is een aardige ballad, net als Man On The Corner (had op Face Value kunnen staan). Keep It Dark is niet onaardig.
No Reply At All is weliswaar meezingbaar, maar schettert mij te veel en vind ik derhalve vervelend. Het roffelende Another Record is een matig nummer, maar niet vervelend.
Dat is wel Who Dunnit, een echte verschrikking.

Ik maak er dus gewoon 3 sterren van, tenslotte is het september en zitten we nog steeds buiten

Edit: en 1/100 omhoog

Nu ik toch buiten zit met een lekker biertje ( en geheel luisterend naar een andere band - Volcano Choir met Repave ) even meedoen met de eeuwige discussie.

Het is bijzonder om te lezen over de verwondering van menig Genesis luisteraar over Abacab. Het hoe en waarom Genesis,voor bepaalde fans, zo af kon dwalen van de 'oude lijn'. Het gekonkel over de invloed van de toenmalige invloed van het solo succes van Collins. Herhalende discussies, verspreid over vele jaren.

Waarom zijn we (een aantal) ergens teleurgesteld ? Waarom heeft Genesis niet dat soort albums verder gemaakt die onze oren blijvend hadden kunnen strelen ? Of vinden we het gewoon heerlijk om in dit soort discussies te blijven hangen ?

Ikzelf, persoonlijk, vergelijk albums van Genesis niet met elkaar. Waarom zou ik ? Elk album is in een andere tijdgeest gemaakt, met andere opzetten, belevingen. De heren, in welke formatie dan ook, deden hun best, met wat voor een reden dan ook. Het was een musicerend collectief met individuen die persoonlijk heel wat mee maakten.

Ik hou van de muziek van Genesis, van wat ze gepresteerd hebben. Ik hou ook van mijn vrouw en die heeft ook weleens mindere dagen, net zoals ik. Maar dat betekent niet dat we altijd perfect zijn in elkaars ogen. Discussiëren we ook niet kapot. Is alleen maar vervelend om in te blijven hangen. Zeurderig...

Abacab is misschien (voor anderen) dan minder dan andere albums, maar het is van mijn All Time Favourite band Genesis. En dan mag je zo je 'mindere' periodes hebben. Ik heb 'het lief', het is van Genesis. Mijn Band !

En mocht je even wat anders willen beluisteren wat mooi is op een zwoele september avond..?

Volcano Choir - Repave. Dam...

Groeiplaat

Ja, dat blijkt.


Je loopt een beetje op eieren, heb ik het gevoel. Je spreekt je niet uit over het album maar over de mensen die dat wel doen. Moeten ze daarmee stoppen, is dat de boodschap? Vreemd dat je geen sterren hangt aan Abacab, impliceert dat een onvoldoende zonder dat je er op die manier ruchtbaarheid aan hoeft te geven?

Het is hier natuurlijk wel een discussie site over muziek, dus dat we er over beginnen is niet zo merkwaardig. Zeker niet met zulke verschillen als wat Genesis vanaf Abacab presenteert, het album is als het ware gemaakt om discussie uit te lokken. Een uithangbord om een site als musicmeter succesvol van de grond te krijgen.


Ja ja. Dat (voor anderen) zet je ook maar veilig tussen haken. Maar ik lees dus mooi geen uitspraken over Abacab van de All Time Favourite Band.

je hebt niet goed "lief" als je niet aan de ene kant een album hartstochtelijk kunt aanprijzen en aan de andere kant ook niet af en toe eens met modder kunt gooien naar dezelfde artiest, als dat nodig is.

Nou, nou, musician. Waarom meteen zo hoog op de kast? Waar meneers bericht jou duidelijk in het verkeerde keelgat schiet omdat hij naar jou mening geen kritisch oordeel zou durven geven over Abacab, daar vind ik zijn bericht juist verfrissend en moedig. Hij geeft toe dat Genesis bij hem eigenlijk geen kwaad kan doen. Dat is gelijk aan suicide op een site vol kritische muziekkenners! Je wordt meteen niet meer serieus genomen. Fanboygedrag! De band heeft 'm echter zoveel mooie muziek gegeven, dat hij Genesis onvoorwaardelijk lief heeft, met een totaal oeuvre dat voor hem boven alle kritiek verheven is. Ik zou willen dat ik zo'n band had waar ik dat van zou kunnen zeggen.... Petje af voor meneer, mooie bijdrage!

Ik vlieg helemaal niet op de kast, ik vind zijn reactie wel een beetje aan de flauwe kant.

Bovendien, er wordt niet alleen getuigd van de liefde voor Genesis (die grote liefde geldt overigens waarschijnlijk hier voor ons allen), er wordt ook kritiek geuit op de levendige discussie die wordt gevoerd.

Als iedereen zich op musicmeter zou beperken tot het innemen van het standpunt dat je eigen favoriete band verder boven alles verheven staat, kan het aantal berichten worden teruggebracht naar één per persoon en kan de site daarna worden gesloten.

Ik weet ook niet wat daar verder verfrissend en moedig aan is, net zo min als dat het ook onzin is dat als je dat schrijft dat dat "suicide" zou betekenen of dat hij daarna niet meer serieus wordt genomen.

Ik neem meneer juist wel serieus (anders haal je alleen je schouders op), want over het algemeen neemt Meneer namelijk ook geen blad voor zijn mond. Ik daagde hem eigenlijk alleen maar een beetje uit om, naast zijn uitspraak inzake zijn grote liefde, ook eens aan te geven wat hij vindt van dit album.

Hier ben ik het niet mee eens. De discussie over de Gabriel-periode en de Collins-periode wordt bij verschillende albums van Genesis al jaren gevoerd en levert zelden nieuwe inzichten op. Liefhebbers van de Collins-periode worden min of meer voor gek verklaard door liefhebbers van de Gabriel-periode. Terwijl de meesten Genesis kennen uit de Collins-periode en dat blijkbaar toen wel goed genoeg vonden om de oudere albums eens te beluisteren.

Ik vind de bijdrage van meneer wel verfrissend.

Vind ik eigenlijk ook wel als ik eerlijk ben. Deze discussie woekert nogal lang door en het is vooral de negativiteit die heerst bij Genesis vanaf deze plaat.
Het is een keuze geweest. Collins kreeg solo succes en Genesis liftte keurig mee.
En dat is eigenlijk de kern van het hele gebeuren.
En je kunt die albums natuurlijk gewoon terzijde leggen. Genoeg moois uit de 70er jaren en van de betere albumtracks van de minder gewenste Genesisalbums maak je een mooie compliatie.
Werkt prima.