Genesis - Abacab (1981)

Er zijn meerdere progartiesten die op leuke wijze de jaren 80 verwerkt hebben in hun muziek. King crimson, Mike Oldfield en met name Rush om een paar voorbeelden te noemen. Genesis is overigens zelfs op Abacab niet ongelovelijk slecht. Er staat hier en daar wel een leuk nummertje op en de heren blijven natuurlijk goed onderlegde musici. Ik kan zelf echter een stuk minder met de muziek. Van de post-duke albums vind ik zelden meer dan een paar nummers leuk., maar ik moet ook toegeven dat ik sommige albums al jaren niet meer gedraaid heb.

King Crimson zeker. Die klonken heel fris, maar wel bijzonder origineel. Rush deed het ook goed.
De eigen indentiteit behouden, maar wel wat eigentijdsere elementen er in stoppen.

Van de progessieven vind ik dat met name deze twee bands bijzonder sterk de 80's door zijn gekomen.

Waar de schoen wringt, is dat de goede reputatie van het oude Genesis met die geweldige progalbums door de commerciële albums van post-Duke (zeg maar) een beetje van z'n glans verloor. En dan zeggen velen hier dat ze ieder album afzonderlijk beoordelen, maar stiekem stak het natuurlijk geweldig dat hun geliefde prog mastodont Genesis opeens met blazers en commerciële flutcomposities op de proppen kwam, want een smet op de gloriejaren, hun goede naam te grabbel gegooid, fans bedrogen in de liefde. Meneer is van Genesis blijven houden, ook toen het minder werd, accepteert die mindere albums en laat zich er verder niet door frustreren, in tegenstelling tot degenen die deze discussie al jaren eh... 'levendig houden".

Overigens vind ik Genesis jaren 80 meer een doorsnee van de zich ontwikkelende soloaspiraties van de bandleden. De oude structuren komen hier en daar nog wel herkenbaar door maar het is naar mijn gevoel meer een verzameling afzonderlijke eigen ideeën die hier aaneen worden gesmeed in een veranderend tijdperk. En minder een organisch proces dan voorheen toen de jonge honden nog vol inspiratie zaten. Toch blijft er meer dan genoeg originaliteit over om een eigen sound, stijl en identiteit te rechtvaardigen. Als zodanig nog altijd een van de beste topacts uit de jaren 80, afgezien van het hitfabriekverschijnsel.

Het oude 70's werk werd ook nog voldoende in ere gehouden bij de liveoptredens niet te vergeten.

Wat ik gezien heb op de live video's/dvd's uit de jaren 80, begin 90, stopten ze het oudere 70's materiaal steeds meer in medley's.
Om zich daarna weer vol overgave op recenter materiaal te storten en de soul-medley niet te vergeten.
Een band als Queen had daar op een gegeven moment ook een handje van.

Met veel te lange uitgesponnen epics heb ik daar niet zoveel moeite mee. En ook de - veelal rock n roll - medleys waren een typisch jaren 70 verschijnsel die supergroepen vaak als uitsmijter op de setlist gooiden of in andere nummers verwerkten voor het jam/improvisatiekarakter. Op Seconds Out doet zich dat ook al voor met o.a. I Know What I Like en The Musical Box waarin flarden van andere nummers terug te horen zijn of gedeeltelijk worden gespeeld. En zo zijn er nog wel meer voorbeelden te vinden.

De soulmedley was uiteraard de Collins onemanshow wat behoorlijk uit de toon viel. Maar het was wel weer een verluchtiging voor het serieuzere Genesismateriaal teneinde een optreden voor het bredere publiek toch aantrekkelijker te maken. Marketing en commercie gaan hand in hand.

En de discussie gaat vrolijk verder natuurlijk, want hier zijn we nooit over uitgeluld, dat is dan ook wel weer het mooie aan deze site.

Queen is nooit essentieel van line-up veranderd, zoals bij Genesis natuurlijk wel het geval is. Je hoort gewoon of Gabriel en vooral Hackett wel/niet hebben meegedaan op een Genesis album. Het is niet raar dat de koers verandert zodra er een andere kapitein aan het roer staat, zoals al vele malen eerder hier is opgemerkt. En dan nog beter radicaal zoals bij Genesis is gebeurd dan een bloedeloos aftreksel zoals Pink Floyd zonder Waters is geworden. Ook zo'n slepende discussie trouwens.

Ik gaf Queen als voorbeeld omdat die hun shows ook steeds meer aankleedde naar hun populaire nummers. In het begin van de show werd er even vlot een medley gespeeld onder het motto, herinneren jullie deze nog, mooi ! en nu vlug verder met onze nieuwe nummers.
Een keuze die Genesis op een bepaald moment ook wel hanteerde vind ik.
Hun goed recht, en misschien ook wel logisch.
Ik weet wel zeker dat er ook een hoop Collinsfans op de shows van de groep afkwamen.

Ik herinner me nog dat een vriend van mij een single hoorde van Genesis, ik weet ff niet meer welke en zei; Tof dat nieuwe nummer van Phil Collins.

Dat is natuurlijk ook een prima concept om je nieuwe materiaal te promoten en het bekende werk nog even de revu te laten passeren. Zo werkt het nou eenmaal. Op alleen oude roem teren geeft ook weer bergen kritiek en zo blijf je aan de gang........

De jaren '80 waren voor veel bands en artiesten die succes hadden in de jaren '60 en/of '''70 even slikken. Om de meest uiteenlopende redenen overigens. Sommigen waren gezien de kritieken behoorlijk van slag (Neil Young, Paul McCartney)

Het tijdvak bood anderen juist weer succes (Dire Straits, Chris Rea), een nieuw podium (The Cure, U2) of een comeback (Tina Turner, Joe Cocker). Waarbij de kern van de vraag ligt hoe zij zijn omgegaan met (dan wel hebben doorgevoerd) de nieuwigheden die de jaren '80 bood.

Die ontwikkelingsfase is per artiest buitengewoon interessant om te volgen en vandaar dat dat soms leidt tot wat langere discussies en verschillende invalshoeken. Daar lijkt mij op zich helemaal niets mis mee.

Mijn eigen favo band (Fleetwood Mac) vond ik in de jaren '80 ook beduidend minder dan het (top-)werk uit de jaren '70. Tango in the Night had in '1987 ook een draak van een typische jaren '80 productie. Jammer.

Het duurde vaak jaren voordat e.e.a. weer een beetje goed op de rit stond maar dan kon je er wel weer een beetje om lachen.

Waar veel artiesten een kans tot artistieke rehabilitatie hebben aangegrepen, zit ik daar bij Genesis (wellicht tegen beter weten in) nog hoopvol op te wachten. We can't dance vond ik dan nog het beste sinds Duke. Phil Collins zit inmiddels wrokkig achter de geraniums, gestopt, was fysiek niet (meer) in goede doen (hoe zou het zijn) en heeft zich uitgesproken dat het hem eigenlijk spijt hoe het is verlopen, ook al bracht het hem (aanvankelijk) veel commercieel succes.

Eén nieuw album van de setting Hackett/Gabriel/Collins/Banks/Rutherford zou ik nog heel graag eens willen horen. Even laten horen hoe het eigenlijk ook al weer moest. Het kan nog steeds.

Maar het kan ook heel erg gaan tegenvallen natuurlijk.

Gabriel is inmiddels al zo lang uit de groep weg en het zelfde mag gelden voor Hackett, al is die waarschijnlijk nog het meest trouw gebleven aan de traditionelere prog.

Ach en waarom ook. Soms is het beter om het niet te forceren.
Een doorstart met Ray Wilson had ik meer zien zitten, dan maar wat minder succesvol.

Steve Hackett is de enige die er geen enkele moeite mee zal hebben. Die heeft al 2 albums met uitsluitend Genesis repertoire volgetokkeld waar zijn laatste nog een verbluffend staaltje van laat zien. Hoe de rest er over denkt is vissen in een troebele vijver. Ik vermoed dat er weinig animo meer voor bestaat en ik zie Peter Gabriel ook niet meer de oude glorie van weleer met overtuiging neerzetten. En Ome Phil is inmiddels wel erg oud geworden. Dat wil niet zeggen dat ik het niet zie zitten maar ik heb het gevoel dat het best eens flink kan gaan tegenvallen als het er überhaupt van zou komen...

Ze zijn allemaal net 60, laten ze een voorbeeld nemen aan Buddy Guy (77) en de prachtige herrie die hij nog weet te maken in zijn genre

Phil Collins kampt met ernstige gehoorproblemen als ik het wel heb, En dat is toch knap lastig als je muziek wilt maken. Denk aan Beethoven. Die werd compleet gek van zijn doofheid. Maar goede zangers van 70+ zijn er wel degelijk. Laten we die niet uitvlakken. Eh .. Bob Dylan en eh ...

Ik vond de Live Over Europe Tour eigenlijk al het signaal dat het mooi is geweest voor de heren. Zoals gezegd is Hackett op dit moment het nog enige meest competente lid die vrijwel alles uit de Gabriel en deels Collins periode moeiteloos aankan. Banks en Rutherford zouden het ook nog best kunnen. Over Gabriel en Collins heb ik de meeste twijfels. Ik zie het eigenlijk niet meer gebeuren maar het zou wel de reünie van de nog jonge eeuw zijn, helemaal mee eens.

Van de jaren '70 progbands heeft wat mij betreft ook Eloy zich prima gehandhaafd in de eerste helft van de jaren '80 (met een beetje van zichzelf en een beetje van de tijdgeest). Maar al met al zijn het er inderdaad maar weinig die in beide decennia écht overtuigden.

Aanpassen aan de tijdgeest en een commerciëlere benadering, hoeft niet per se te leiden tot een slecht eindresultaat. Je moet het per album bekijken.

Op het moment dat je een album maakt, met alle nieuwe technieken die voor handen zijn, ga je niet denken dat de aanpak erg tijdsgebonden kan zijn en dat wat je doet binnen een aantal jaren wel eens sterk verouderd kan zijn.

Ik heb bijvoorbeeld bij Yes geen problemen gehad met de overstap naar 90125 omdat, hoewel sterk veranderd, het toch wel erg knap was wat er werd gedaan. Bovendien kun je altijd de vraag stellen in hoeverre de bandleden tijdens de opnames in hun gedachten ook het idee hadden dat ze expliciet bezig waren met een aanstaand commercieel succes. En in hoeverre zal dat de werkwijze wel of niet hebben beïnvloed.

Dat geldt ook voor Abacab, alleen had ons trio Face Value als lichtend voorbeeld dat kon worden gebruikt als gids naar commercieel succes.
De solo prestaties van Jon Anderson zullen voor een nieuw album van Yes verder geen bron van inspiratie zijn geweest....

Jon Anderson is idd geen Collins nee. Bij Yes waren/zijn het vooral Squire en Howe die de lakens uitdelen. De dominante factor bepaalt meestal de koers van een band. Zo ook Waters bij Floyd en Fish bij Marillion als afgezaagd voorbeeld. En met suc6. Alles staat en valt met overtuigingskracht.

Ik geloof ook niet dat ik dat beweerd heb.

Het gaat mij minder om gedateerdheid, maar meer om of de koerswijziging de band een beetje 'past'. Genesis maakte als trio twee albums die toch vooral als voortzetting van hun klassieke sound golden - een beetje verwaterd, maar zeker degelijk en voor veel fans (waaronder naastgetekende) goed genoeg. Abacab is - in dezelfde bezetting - een radicale koerswijziging. Wellicht verstandig, want het ATTW3-Duke-pad was ook vast wel een keer doodgelopen, maar in Abacab herken ik in elk geval nauwelijks links met het verleden van de band. Dat kan alsnog goed uitpakken, dan heeft je band er gewoon een tweede identiteit bij; maar dat doet het hier voor mij in meerderheid niet.

Verder is dat natuurlijk geen exacte wetenschap. Om de andere genoemde voorbeelden even langs te lopen:
- King Crimson werd genoemd als positief voorbeeld, maar die zijn tussen 1974 en 1981 gestopt geweest en keerden in volstrekt andere samenstelling terug. Dus dat zijn toch meer de grillen van één leidend bandlid dan die van een hele organische band.
- Rush bleef in dezelfde samenstelling continu platen maken tot halverwege de jaren '90 voordat er wat hiaten in de tijd optraden. Zitten toch ook wel een paar sprongen tussen die dicht in de buurt van een totale koerswijziging zitten, die voor mij toevallig in meerderheid wel goed uitpakken.
- Eloy maakte continu platen vanaf de vroege jaren '70 tot halverwege de jaren '80 en daarbij ging de ontwikkeling eigenlijk altijd geleidelijk. Wel altijd een paar jaar achter de heersende trends aan en met een paar complete bandwijzigingen. Een prettig continue visie van één leidend bandlid derhalve.

Maar goed, dat is voor mij allemaal hineininterpretatie omdat ik die muziek allemaal pas heb leren kennen toen Abacab al twee decennia oud was, de band dood en begraven en de biografieën en eindeloze meningen overal goed leesbaar. Ik kan me best voorstellen dat de mensen die Abacab (en het King Crimson, Rush, etc. van de jaren '70/'80) zelf bewust meegemaakt hebben daar anders in zitten. Dus ook maar even een paar voorbeelden uit mijn eigen tijd:
- Porcupine Tree maakte ook een aantal sprongen in hun ontwikkeling. Rond hun sprong naar een steviger benadering (In Absentia) leerde ik ze kennen en kon ik ze een aantal nieuwe albums goed volgen. Dat de band per album zijn populariteit zowat verdubbelde zij ze verder van harte gegund. Bij de laatste (of al de laatste twee) ging de spanning er wat van af. Eerder dit jaar lijkt Steven Wilson tot dezelfde conclusie te zijn gekomen.
- Beardfish maakte knotsgekke jaren '70 prog met Zappa-elementen. Was een aantal platen leuk, totdat het een beetje een trucje leek te worden. De laatste albums gaan steeds meer de metalkant op - riskant, want die vijver zit al zo vol. Toch valt het dubbeltje voor mij tot nu toe steeds nog de goede kant op, omdat de band er nog genoeg van zichzelf in stopt. Maar het blijft spannend of dat volgende keer weer lukt.

Nee, dat heb je ook niet. .
ik schreef ook geen reactie op je stuk maar begon aan iets nieuws.

Maar toch dank voor het onderhoudende betoog daarna!

Ik heb deze quote eens getoetst en mijn bevindingen zijn dat dat zeker geldt voor No Reply en Man on the Corner, al vind ik alleen de laatste van dezelfde kwaliteit als Face Value.
Keep It Dark en Who Dunnit vind ik niemendalletjes die ook niet op Face Value hadden gepast.
Like It Or Not en Another Record vind ik nog minder Collins achtig. Gewoon middelmaat Genesis.
Abacab, Sarah Jane en Dodo zijn goede Genesis nummers. Samen met Man dus de beste nummers op dit album.
Tot zover mijn conclusies

Yup, die tracks waren op het Duke album niet uit de toon gevallen. Keep It Dark vind ik echter geen niemandalletje. Verder geheel mee eens.

Onaf...
Voor Who Dunnit? geldt dat in zijn geheel, bij Keep It Dark mis ik een refrein of tussenstuk of in elk geval iets meer dan de kreet "Keep it dark"...

BTW Who Dunnit? liever skippen dan afmaken, wat een flauw nummer...

De vette onderaardse keyboardriff maakt het refrein voor mij meer dan okee.

Tis een beetje Turn It On Again qua structuur, ook daar alleen de kreet van de titel.

Nog steeds 2,74

Gefeliciteerd (voor een GENESIS album moet de score tussen 4 en 5 liggen dus waaraan ligt deze lage score denk je zelf

2,73 inmiddels, ik moest er wel heel ver voor naar beneden bijstellen...

Dan solliciteer je naar een eervolle vermelding in het bantopic.

Zwak om opzettelijk laag te stemmen om het gemiddelde naar beneden te krijgen. Ik geef 3,5, wat het verdient, en ik ga daar geen 4 of meer van maken.