Pink Floyd - Ummagumma (1969)

Nou ja, het is dan ook zijn enige voor Pink Floyd (Toch? Of word ik nu door adepten berispt?). Geweldig, die plaat. Vooral die zoekende periode, van Saucerful tot en met Meddle, blijft reuze interessant.
Ummagumma: zeer geschikt om angstaanjagend hard te draaien!

Speak To Me staat ook zijn naam Maarja das ook niet echt een compositie te noemen. Meer wat knip en plakwerk dat hij in opdracht van Waters verrichtte.. Dus je hebt wel gelijk, echte nummers heeft hij voor Floyd nooit aangeleverd en misschien moeten we daar ook maar blij om zijn.

Ik hoorde laatst nog een leuke mop. Hoe noem je iemand die met muzikanten rondhangt?

Een drummer!

Euhm, ja, want; het is mogelijk om je stem te wijzigen .

Over het live gedeelte ga ik heel kort zijn: 4,5 *

Wat het studio-gedeelte betreft: ik ben er van overtuigd dat de meesten het met me eens zijn als ik zeg dat dit veruit het minst toegankelijke Pink Floyd materiaal is

Lekker bombastisch, chaotisch en psychedelisch dat wel maar het blijft niet echt hangen. Het is te zeggen ik heb weinig behoefte om hier snel terug naar te luisteren, op enkele goeie stukken na dan misschien. Het live-deel daarentegen zal ik veel sneller herbeluisteren. Een dikke 2,5 * lijkt me wel voldoende voor het studio-gedeelte.

4,5 + 2,5 = 7

3,5 * dus

Nog zo jong, en dan al zoveel verstand van goede muziek. Dat kan voor mij maar één ding betekenen: in de gaten houden die gebruiker.

hey! ik ben jonger! **slijm-emoticon**

Dan ga ik jou ook in de gaten houden en daarmee gaat het al aardig op de hoes lijken van dit album.

Tja,sommigen zijn op hun 13 de al droog achter hun oren,wat muziek betreft dan.

Dus niet op zwemles.

Vind ik wel een heel extreme vergelijking...

Soms is minder meer en Granchester Meadows is daar een goed voorbeeld van.

In de muziek wordt nogal wat gejat van elkaar, dus zie dat ruim.

Geweldig absurd album!

Live-gedeelte is erg goed. Krijgt 6 sterren.8|

Een groot gedeelte van het album is super! Dat krijgt ook een 6. Een ander gedeeltje krijgt een 5. Het gedeelte van Mason krijgen van mij een 3.

Komt uit op (6+6+5+3)/4 = 5*


Hoogtepunt is denk ik "Several Species of Small Furry Animals Gathered Together in a Cave and Grooving with a Pict". Geweldig toch hoe dat in elkaar zit!

Wel heel erg ontoegankelijk, dus niet hiermee beginnen. Alhoewel dit pas mijn tweede album van Pink Floyd is dat ik luister, maar ik ben wel wat gewend.

Dit blijft een wat vreemde Floydplaat.Ik vind 'm gedeeltelijk aardig.Met name dan de eerste 4 livenummers.Songs met de typerende pschydelische sfeer.Spannend in aanloop en lekker lyrisch.
Op het moment dat de individuele stukken haar intrede doet,wordt het vervelend.Daardoor verliest de plaat naar mijn mening veel zeggingskracht.
Pink Floyd is juist boeiend door het bundelen van de krachten als eenheid.
De egotripperij had dus wel achterwege mogen blijven.Weinig boeiend en langdradig.

Heb ik eens gekocht om mijn PF collectie compleet te maken , achteraf bleek het 1 grote miskoop .

Toch blijf ik het een interessant concept vinden: 'Laat de bandleden solo hun gang gaan en zie wat er uit komt'. Het is inmiddels al wel bekend dat Gilmour stiekum meedeed op de bijdragen van Wright en Waters en Mason op z'n beurt bij Gilmour, maar dat neemt niet weg dat de band hier origineel bezig was.

De bijdrage van Mason vind ik overigens een draak van een nummer.

Het is zeker een mooi concept en wellicht hadden ze dit wat vaker uit de kast moeten halen. Even geen strenge teugels van Waters of Gilmour, maar ieder zijn ding doen onder de noemer van Pink Floyd. Wellicht had er dan een beter groepsgevoel ontstaan en was het niet zo spaak gelopen tussen de heren Gilmour en Waters.

Wel moet ik toegeven dat ik Ummagumma weinig draai, maar het na al die jaren een steeds mooier document begin te vinden en daarmee dus de kans aanwezig is dat het ooit de titel meesterwerk van me krijgt. Dit ondanks het geklooi van Mason, wat soms behoorlijk op de lachspieren kan werken.

Mijn eerste kennismaking met Pink Floyd, destijds, als 13/14-jarige. Ik wist niet wat me overkwam! De grenzen van de popmuziek worden hier stevig verkend en deze plaat heeft het waarschijnlijk mogelijk gemaakt dat ik kort daarna ook aan Zappa kon beginnen, wiens Uncle Meat nog een stapje verder gaat.

Nu, na al die jaren, heeft deze plaat wel aan kracht ingeboet, want als je alles qua experimentele muziek wel zo'n beetje gehoord hebt, telt het verrassende effect een stuk minder mee in de waardering. Het zijn daarom de wat meer afgeronde stukken, om niet te zeggen: liedjes, die voor mij overeind zijn gebleven. Het briljant gearrangeerde Astronomy Domine, de finale van A Saucerful Of Secrets, het zeer poëtische Grantchester Meadows en het heerlijk slepende The Narrow Way Pt 3.

Is dit voor iemand van 16 die het iets bekendere werk van Pink Floyd kent (The Wall vooral) een album om te luisteren?
Is dit trouwens uberhaupt wel een gewoon album,aangezien de tracklist?

Helft studio (gefreak) en helft live. Het live gedeelte is van ongekende schoonheid en het studio is...tja je moet er van houden

Ik zou als ik jou was elders de grote Pink floyd reis beginnen, Animals bv.

Dat ken ik al een beetje voor de helft ook,bedankt in ieder geval.

Ik zou het bij de wat toegankelijkere Floyd-platen houden, als ik jou was.

Dit is een erg bijzonder album, wat niet gelijk valt te doorgronden. Als ik iemand muziekles zou moeten geven, dan zou ik dit niet gebruiken. De eerste cd van dit album is prima beluisterbaar als je van het oude Pink Floyd houdt. Cd twee bevat best wel vreemde muziek die moeilijk is om te volgen. Met andere worden het is experimenteel te noenen. Na zoiets moet je echt leren luisteren, en daar gaan behoorlijk veel uren in zitten.

Hoewel ik alle reguliere Pink Floyd albums origineel op cd heb, blijft Ummagumma voor mij toch een vreemde eend in de bijt. De live-plaat is van hoge kwaliteit (4 sterren voor mij), de studio plaat is heel experimenteel, maar toch heel erg interessant (3 sterren). Ik trek dit album regelmatig uit de kast: bij met name het studio-album kun je als het ware je eigen beelden vormen: een soort psychedelische trip. Voor de beginnende Pink Floyd ontdekker is dit echter een moeilijk album: deze raad ik dan ook aan eerst de jaren 70 albums van Pink Floyd te beluisteren en dan met name beginnen met de reeks Dark side of the moon tot en met the Wall. Overigens: wat een prachtige hoes heeft Ummagumma!

En wat een prachtige poster zit er in de cd-box , hij hangt op mijn kamer.

de 2.5* staat bij, voor het meer dan magistrale live album zeker rudiger, want 2.5* is pesies de helft van 5*

Ha Ha , je hebt hem door .

Wat schattig voor een man van 47

Ik heb een muziekkamer boven waar allerlei prullaria is te vinden , wij zijn nog maar met zn tweeen , de kinderen zijn allang de deur uit .
Wat is daar nou zo vreemd aan ?
Trouwens blijven we niet allemaal n beetje kinds.

Dat is wel mijn bedoeling ja, een kind of op zijn minst een vervelende puber te blijven, en daar is inderdaad helemaal niks vreemds aan

OK, snel maar even on-topic voordat we het met een moderator aan de stok krijgen. Ik heb ook het exemplaar met poster, heeft hier een tijdje aan de muur gehangen. Laatst de huiskamer even strak gemaakt en toen is ie verdwenen. Maar misschien moet ik Gilmour en consorten maar weer eens ergens een plekje aan de muur gunnen.

De versie met de poster heb ik ook. De geremasterde cd's zitten in een groene box met een uitsparing waarin je een stukje van de hoes kunt zien.