Pink Floyd - A Momentary Lapse of Reason (1987)

Wat dat betreft is het moeilijk te zeggen wie wat deed bij Pink Floyd. Wat ik weet is dat Waters de man was van de concepten en Gilmour van de instrumentatie. Wat dat betreft kan het kloppen dat bepaalde zaken op dit album ondermaats klinken. Het één vult het ander aan. Daarom blijft dit voor mij een moeilijk album om te beoordelen. Daarnaast is Pink Floyd een band die veel met sessie-muzikanten werkte. Dit is iets wat je los kan zien van welke samenstelling de band had, tijdens de opname. Dit album is voor mij een nieuwe start om zaken uit het verleden op een ander spoor te zetten.

Met een beetje goodwill vind ik Learning To Fly ook wel aardig, maar daarmee heb ik de kous af.

In dat opzicht zou ik willen zeggen dat het nogal wat uitmaakt wélk bandlid opstapt. Als het Wright was geweest zoals bij TFC het geval was hoor ik nog altijd meer PF dan op het inhoudelijk slappe AMLOR dat gewoon een typisch Gilmour album is. Waters, compromisloos als hij is/was, had niet voor niets ooit een zaak aangespannen om de groepsnaam te ontbinden.

Barrett heeft in de eerste instantie veel originele ideeën geleverd maar zoals bekend geen constante kwaliteit en uiteindelijk deed overmatig drugsgebruik hem de das om. Maar ook de matige Mason, in hoofdzaak alleen aanwezig als slagwerker, is niet onvervangbaar. De werkelijke glorietijd begon toch geleidelijk aan met Waters' inbreng die een belangrijk stempel op PF heeft gedrukt en daarmee het meest interessante materiaal heeft voortgebracht.

Blijft over de gehele linie bekeken voor mij glashelder dat het kloppende hart van PF toch altijd uit de 2 eeuwige rivalen Waters en Gilmour zal blijven bestaan. Hoewel de invloed van Barrett in de jaren 60 bij PF's ontstaansgeschiedenis ook zeker niet onder de tafel mag worden geschoven.

Soms zie ik in PF's muzikale ontwikkelingen wel eens overeenkomsten met Genesis. Toen Gabriel en daarna Hackett het voor gezien hield werd het allemaal opeens ook veel minder indrukwekkend. En de naam Genesis dekte de lading allang niet meer.

Natuurlijk maakt het een wereld van verschil uit welk bandlid opstapt. Beluister de live albums Pulse (Gilmour, Wright, Mason). Of het live album In The Flesh, met Waters en een hoop sessie muziekanten met oa Katie Kissoon en Snowy White maar eens. Het is ook echt moeilijk om te bepalen wat een originele band samenstelling is. De Gilmour/Waters discussie zal daarom ook tot in lengte van jaren voortduren denk ik, ik blijf de enige echte originele PF samenstelling toch ook echt met zowel Waters als met Gilmour in de gelederen vinden. Alleen is het gewoon lastig om bij 1 wegvallende ster in dit geval Waters de naam Pink Floyd te ontbinden, wat misschien wel wat eerlijker geweest zou zijn, want onder de naam Pink Floyd verkopen de div albums nu eenmaal stukken beter. In dat opzicht gezien is Gilmour veel commercieler bezig geweest dan Waters die waarschijnlijk veel Principieler is dan de meer op geld beluste Gilmour.

Ik vind het volstrekt onbelangrijk of het nu met of zonder Waters is. Het is niet anders.

Ja, Waters was DE grote man en het meest invloedrijk in de jaren 70/80 en dat kun je goed horen. En het resultaat mocht er zijn.

En Gilmour was daarna de grote man en de muziek veranderde natuurlijk duidelijk, werd volkomen anders, maar kwalitatief nog steeds erg goed.
Je kunt zeggen dat het geen 'echte' Pink Floyd is, prima, maar da's meer een soort van nostalgisch geneuzel. Waters heeft in z'n eentje niet bepaald gezorgd dat ik er heimwee naar kreeg.

Je zou het ook heel kort door de bocht kunnen stellen. Zonder de gitaar van Gilmour geen Pink Floyd-sound!?!?!?

Nee hoor dat heb ik ook niet Kos, ik vind bijna alle albums van PF goed tot zeer goed, hetzelfde geld voor de solo albums van zowel Waters als Gilmour. Misschien is de Waters /Gilmour discussie ook wel geneuzel, maakt mij ook niet veel uit, van de meeste albums geniet ik nog steeds met volle teugen, en zijn echte blijvers voor altijd voor mij.

Het is wellicht een rare stelling, maar ik gooi hem er wel in. Laten we dit in een klassiek beeld zetten. Bach en Mozart hebben jaren in een band gezetten. Er ontstaat een sfeer waarbij de een doorslaat, waardoor er een situatie ontstaat waar niet meer in te werken valt. De één gaat solo verder, terwijl de ander met zijn handen in de haren zit wat te doen? Per gratie Gods weet hij ziijn oude collega's te mobiliseren om met hem verder in zee te gaan. Er ontstaat een idee wat aardige muziek tot resultaat heeft. Het komt een heel eind in de richting van het oude werk, maar blijft door de ontstane situatie achter bij wat het ooit is geweest. Zo zie ik op dit moment dit eerste album van Pink Floyd zonder Waters.

Qua PF sound is de stem en gitaar van Gilmour zeker onmisbaar maar ook weer niet onvervangbaar. Inderdaad is *In The Flesh* van Waters daar een heel goed voorbeeld van. Waar het mij om gaat is de ruggegraat en de ziel van van PF als band en wat hun onsterfelijk heeft gemaakt. Dat zou in ieder geval zonder Waters nooit mogelijk zijn geweest. En misschien ook niet zonder Gilmour. Maar een PF met de zweverige zoetsappige Gilmour als ruggegraat mist duidelijk teveel aan inspiratie, inhoud, gedrevenheid, scherpe rand, passie en avontuur en speelt gewoon op safe. Een begenadigd muzikant maar een matig tekstschrijver. Dat heeft hij de laatste jaren zelfs maar aan zijn vrouw overgelaten.

Daar sla je de spijker helemaal op zijn kop. Het blijft uiteraard altijd weer een centenkwestie. Net als bij de Gabriel/Collins discussie hebben we hier weer precies hetzelfde geval. Waters' en Gilmours tegenstellingen spreken boekdelen wat mij betreft.

Volkomen mee eens.

Verder wordt er in deze discussie vaak gerept over dat de band zonder Waters doorging, iets compleet anders ging doen en dat we dat op de eigen merites moeten beoordelen. Dat hoor ik er nu net niet in: ik hoor een verslapte, aangelengde (ik zal maar niet zeggen: verwaterde) versie van Pink Floyds gloriedagen (met name van Wish You Were Here). Weliswaar was het ook de intentie om op die tijd terug te grijpen, maar het resultaat is voor mij juist om die reden niet echt boeiend: het is niks nieuws, behalve een matige kopie van wat ze ooit zelf veel beter deden.

De naam Genesis viel ook even: die probeerden wat mij betreft wél meer nieuwe dingen uit. Alleen staan die nieuwe dingen me meest niet zo aan; vandaar dat het er cijfermatig wel ongeveer hetzelfde uitziet.

Wat mij dan weer doet afvragen hoe jij het wil omschrijven dat dhr. Waters al jaren achtereen een Dark Side tour aan het doen is?

Idd, Waters kan gewoon niet beter. .

Hij heeft zelf vaak genoeg aangegeven het niet te trekken dat hij voor 1000 mensen staat te spelen terwijl Floyd verderop een stadion vol krijgt met onder meer zijn tracks.

Wat een ongelofelijke bullshit. Dat mag in de jaren 80 en 90 zo zijn geweest maar dat heeft meer met s' mans eigen prijzenswaardige integriteit als artiest te maken dan met het feit dat hij met gemak hetzelfde presteert en dat bovendien nog steeds bewijst. Daarbij heeft hij enige indrukwekkende soloalbums op zijn naam staan.

Floyd is allang ter ziele en Waters werkt weer aan een nieuw soloalbum waarvan hij zegt genoeg materiaal te hebben voor een dubbel cd. Dat ongetwijfeld meer te vertellen zal hebben dan Gilmours fraaie maar ronduit slaapverwekkende On An Island.

DSOTM is overigens een groepsplaat waardoor ook Gilmour zich dezelfde rechten heeft toeëigend om die integraal uit te voeren. Het concept valt echter alweer op Waters' conto te schrijven. Dat diens eigen tijdloze meesterwerk nog steeds volle stadions trekt mag Gilmour hem nog altijd dankbaar voor zijn, zijn eigen muzikale credits niet te na gesproken.

De logge, holle spacerockbombast van AMLOR en het hele Gilmour oeuvre kan voor mij niet in de schaduw staan van wat de heer Waters inhoudelijk voor PF en solo heeft betekend. En hopelijk wederom gaat doen.

Waters gebruikt tenminste nog het werk wat hij op zijn eigen conto heeft staan, want hij was de belangrijkste man achter DSOTM, komt bij dat Waters het fatsoen tenminste nog heeft om een soloplaat onder zijn eigen naam uit te brengen en niet onder de naam Pink Floyd. Dat hij een Dark Side tour nog doet ieder jaar is zijn goed recht vind ik, want hij is daar ook de bedenker van. Gilmour brengt gewoon soloplaten uit onder de naam Pink Floyd, en dat is nou pas echt commercieel, want ik zei het reeds eerder, onder de naam Pink Floyd verkopen de div albums nou eenmaal beter. Geef mij maar de principieele Waters dat heb ik liever dan de mentaliteit van Gilmour nu, maar neemt niet weg dat ik dit toch een zeer goed album blijf vinden, Pink Floyd of niet. Waters het text en concept genie en Gilmour de uitmuntende gitarist en zanger, eigelijk werkt het het best met de 2 samen, maar bij mij geeft Waters net iets meer de doorslag dan Gilmour, goede gitaristen en zangers zijn er wel meer, maar goede text en concept bedenkers zijn de echte willy wortels die voor het tijdloze en speciale van een plaat zorgen. Waters met een andere zanger en gitarist was waarschijnlijk ook tot een enorm succes gekomen denk ik.

Dat is heden ten dage nog steeds het geval hoor. Ik denk dat het met beide heren wel snor zit. PF bestaat tegenwoordig eigenlijk uit 2 aparte bands. Allebei trekken ze bomvolle stadions met precies hetzelfde werk aangevuld met hun eigen solomateriaal. Waters graaft daarin gewoon een stukje dieper en boeit nou eenmaal meer. Hij is ook veel meer Mr. PF de bühnepersoonlijkheid dan de stoïcijnse Gilmour die overigens nog steeds verbluffend goed speelt en bij stem is en een niet minder geweldige show weggeeft. Daarbij komt AMLOR trouwens niet meer aan bod. Alleen mist hij nou eenmaal wat Waters wel heeft. En andersom.

ik mis zowel waters als wright. ik vind hun samen het kloppend hart van de floyds. wright met zijn geweldige keyboard spel( ik vind hem de 3de beste keyboard speler) en de geweldige teksten en zang van waters. jammer dit is het einde van de floyd''s. zelfs de vergelijking met dire straits(door waters zelf) is nog te min voor dit album. pink floyd had onbonden moeten worden. een ster voor learning to fly het enige goede nummer op dit album

Volgens mij doet Wright in de meeste nummers gewoon mee.
Maar je kunt hem er amper uitpikken.
Zo anoniem is deze plaat dus.

Jij bent waarschijnlijk de allerbeste, en jouw vader is 2 de natuurlijk. Pas daarna komt Wright zeker .

Sterke analyse, zo had ik het nog niet bekeken.

Het gevoel dat ik een beetje met Gilmour heb is dat ie het er zich zo gemakkelijk van af maakt. Met zijn valium-variant op new age-muziek weet ie zich nog steeds een grote horde verstokte Floydfans achter zich geschaard die alles aanbidden wat de man uitvreet. Dat zijn dezelfde mensen die zeggen dat Waters een naargeestige zuurpruim is.

Ik vind Gilmour een groot talent, maar met Waters werdt dat talent echt het beste benut.

ik dacht eerder. rick wakeman op de 1ste plaats en keith emerson op de 2de plaats.

Nou je kan veel van Wright zeggen maar dat hij een goed musicus is valt daar zeker niet onder. Hij was zonder twijfel de minst getalenteerde van het stel. Qua composities was hij weer wel sterk want zijn solo albums zijn een stuk sterker dan de laatste 2 PF platen.

Wright doet gewoon mee op dit album Misterfool , alleen als je de gebrande versie hebt mis je oook het boekje inside en daar staat Mr Wright in .
Trouwens `n score van 1 is elke Pink Floyd album onwaardig , dit album is tig beter dan alles wat voor Meddle is uitgekomen .

hoe de hell kun je een floyd album nou lager als 2* geven

Dat is maar gedeeltelijk waar natuurlijk. Want hij is slechts gastmuzikant op deze plaat. Ook staat hij niet op de foto (enkel Gilmour en Mason). Zijn naam komt in het boekje 1 keer voor en met een net zo klein lettertype als bv. de backing vocals van Donnie Gerrard (wie kent hem niet...)

Deze Pink Floyd plaat vind ik toch iets minder hoogstaand dan de opvolger The Division Bell vind ik,want daar klinkt de instrumentale perfectie nog gewoon beter op dan op deze plaat. Hier staan wel een paar goede nummers op als Sorrow, Learning To Fly en On The Turning Away, de rest vind ik op sommige momenten na dan ook nog wel te pruimen, maar wel een stuk minder dan de 3 door mij net genoemde nummers. Ook vind ik de texten net als op DB onder de maat mede door het ontbreken van Waters. stem verlaagd naar 3.5*

Ik heb meer met Barret dan met Gilmour. ik vind patgod een geweldig album(met een paar missers). en hun tweede album asfos vind ik misschien zelfs nog beter. Atom Heart Mother heeft weleens waar weinig te vertellen maar de klanken zijn geweldig.

Ik vind eigenlijk tot the final cut alles geweldig. Maar Gilmour als groepsleider vind ik tien maal niks.

Tot The Final Cut, dat album vind je ook niets dus? was nog met Waters hoor, en hoe. En Gilmour als groepsleider vind je dus tien maal niks? Gelukkig maar, weten we nu tenminste wel dat je al je tien vingers tenminste nog hebt . Dit blijft gewoon een minder album van Pink Floyd vind ik, op 3 nummers na dan. Maar blijft natuurlijk een hele dikke voldoende waard, voor het instrumentale spel hierop wat wel ok is.

Alleen de cover al is 1 ster waard .