Pink Floyd - A Momentary Lapse of Reason (1987)

Die is wel heel bijzonder ja. Nou ok 1 ster voor de cover en 2.5* voor de muziek hierop is nog steeds een voldoende.

Voor mij is dit zowat de enige echte misser in hun oeuvre; Na track 3 zakt de pudding muzikaal in voor mij, ik hoor niet veel meer dat vergelijkbaar is met de grandeur van de grote dagen, eerder enorme ongeïnspireerdheid...

Eigenaardig genoeg vind ik de hoes misschien wel hun MOOISTE ooit!

Ik heb de plaat omdat ik nu eenmaal een PF completist ben en héél hun oeuvre in huis wil, maar deze draai ik echt weinig.
Het enige nummer dat voor mij de belofte van steengoede muziek inhoudt is de instrumentale opener... dat bootje dat vaart, die mysterieuze sfeer... echt top zoals vanouds, helaas nà Learning to Fly kan ik de aandacht niet lang vasthouden.

Hier wordt duidelijk een figuur als Roger Waters gemist... hard om toe te geven voor een Gimour fan als ik!

Ik kan dus echt weinig met deze plaat.

Na track 3 zakt de pudding in elkaar ?
daarna komen schitterende tracks als On The Turning Away - One Slip - en Sorrow .

u is ook bekend met het werk van bands als ABC en Spandau Ballet?

Pink Floyd als zijnde new romantic icoon het moet toch niet gekker worden

Straks wordt het nog gebruikt in een reclamefilmpje van de Nederlandse Spoorwegen. On the Turning Away.

als ik aan Pink Floyd en treinen denk, denk ik toch eerder aan One of These Days...

Dat is ook goed nummer voor dat doel, maar dat staat niet op dit album.

Dat klopt. Think outside the box he...

Ik zie het verband niet !
Maar goed , net het hele album nog eens beluisterd en het is toch wel een goede Floyd plaat .
De uitschieters op deze schijf zijn natuurlijk . On The Turning away - Sorrow - Terminal frost - One Slip - Signs Of Life - Dogs Of War en Learning To fly .
Blij dat Gilmour de Floyd sound in leven heeft gelaten en de opvolger Division Bell werd nog stukken beter .
Ik moet er niet aan denken als die junk van Barrett erbij was gebleven , dan was denk ik PF uitgegaan als een nachtkaars .
Ik ga `n halfje omhoog naar 4,5 ster . Dit is heel wat beter dan hun dieptepunt Piper At The Gates .

Piper At The Gates een dieptepunt??
Dit is 1 van de belangrijkste albums uit de 60er jaren.
Hier werd de pschydelia min of meer op de kaart gezet.
Wat de groep onder aanvoering van Barret hier neerzet, was verrassend, progessief en gedurft.
Diezelfde Barret heeft diverse Singer/Songwriter's beinvloedt.
Het is een feit dat hij in de groep niet meer te handhaven viel, maar de groep heeft nog jaren nadien geklonken alsof de geest van Barret aanwezig was.
Roger Waters nam voornamelijk het artistieke voortouw en zo ging de groep niet uit als een nachtkaars.
Voor mij is '' A Momentary'' een dieptepunt.
Een kil,steriel en weinig verrassend album.

Typische middelmatige jaren '80 pop, net zoals in het bijzonder het nummer One Slip van dit album.

Dat dus zo afkomstig had kunnen zijn van Gilmours soloalbum *About Face* wat overigens geen slecht album is. Maar veel te slap om voor PF door te kunnen gaan.
Het zou zelfs een leftovertje kunnen zijn.

Ah, die mis ik nog... ik vind DG's solodebuut wel een heel aardige plaat overigens.

Die had idd wat meer PF gehalte en nog de typische jaren 70 produktie. Hoewel de lyrics weer veel te vrijblijvend en te ver weg zijn. Beeldend uitgevoerd maar te weinig direkte zeggingskracht. Gilmour is overigens ook vooral als sessie- en gastmuzikant op zijn best.

De echte voedende angel van Pink Floyd was natuurlijk toch echt Roger Waters en niet Syd Barett of David Gilmour. Gilmour is natuurlijk een prima gitarist en zanger, maar mist de diepgang om een album te maken die spannend is qua texten, muzikaal gezien is het een topartiest. Waters daar heeft het al die jaren toch echt om gedraait volgens mij, en een album is dan de naam Pink Floyd echt waardig(overigens ook alleen maar met Gilmour erbij uiteraard).Luister maar eens naar Ummagumma, het enige originele en wat daar nog wat klasse opheeft, waren toch de nummers van Waters vind ik. Deze plaat heeft een drietal tracks die overigens erg goed worden neergezet door Gilmour, en waar ik toch wel erg van genieten kan, maar voor een topalbum met de naam Pink Floyd wel wat onwaardig is, want daar mist het nou eenmaal een aantal hoogtepunten en de textuele diepgang voor.

Pat , Ik kan er met mijn pat niet bij dat een Gilmour Fan zoals jij zegt te zijn nummers als Sorrow en On The Turning Away niet weet te waarderen .
Dit zijn regelrechte Gilmour nummers bij uitstek.

Tja, beste rudiger, ik vind nà Learning to Fly niets meer echt goed op dit album, het spijt me vreselijk. Ik vind aan Sorrow en aan On The Turning Away of aan New Machine echt geen zak; ik hoor geen verfijnde muziek, geen goede compostie, ik vind deze plaat erg ondermaats voor PF normen, ik heb mijn best met dit album gedaan, maar als je het na een tiental draaibeurten nog even... zwak vind, is er weinig aan te doen, vrees ik.

Gelukkig was The Division Bell hierna een PAK beter en sterker, maar moet toch onderdoen voor hun topjaren (van pakweg Meddle tot The Wall dus).

The Piper at The Gates of Dawn is blijkbaar jouw ding ook niet, en dàt vind ik dan hemels goed, die psychedelische periode daarin waren de Floyds heer en meester toen!

It's all perception, my dear!

Na alle berichten hier heb ik wel zitten denken hoe je volgens mij dit album zou kunnen samenvatten in een zin die de lading dekt. En daar komt ie dan.

A Momentary Lapse of Reason is een mix van The Dark Side of the Moon en Wish You Were Here, maar er is kennelijk wat mis gegaan in de blender waardoor de vermenging niet tot het resultaat heeft geleidt wat men er aanvankelijk had van gedacht waardoor er op zich wel een prima plaat is uitgekomen, maar die niet beklijft op de wijze waar je als fan denkt recht op te hebben en dat is best jammer te noemen, want een naam als Pink Floyd heeft jaren gerant gestaan voor prima vernieuwende muziek die meestal het gevoel gaf dat je naar iets fantastich had geluisterd dat voorbij kwam als een goed bedacht concept wat aan alle kanten klopten, maar helaas is wat dat betreft de koek op wat heeft geleidt tot een basis product wat A Momentary Lapse of Reason in wezen is, een plaat dus die wel lekker wegluisterd, maar edoch niets oproept als jemmig wat was dit goed, dit voorafgaande kan volgens mij een prima samenvatting zijn van dit eerste Waters loze album van de band die zijn debut maakte met het nog grappig zijnde The Piper at the Gates of Dawn.

@ gerards Dream; in je bewoordingen ben je niet bijster positief, maar je geeft dus wel een 4...

Sorry Father, door me te concentreren op een lange alles zeggende zin was ik dit even vergeten bij te stellen. Dus bij deze.

Tsja, maar dat kan ook worden gezegd van Radio KAOS.
Overigens (en dit weet Frans misschien wel), klopt het dat "On the turning away" door Waters is geweigerd voor "The Final Cut"? In dat geval zou die kerel helemaal zijn oren moeten laten uitspuiten.

Dat zou kunnen, die moet ik nog beluisteren...

Bespaar je de moeite en besteed die luisteruren liever aan dit album .

Ik kan je melden dat ik nou net dat laatste zeer vaak gedaan heb... probeer jij The Piper nog eens?

Ik heb het nog eens geprobeerd maar
Wat ik goed vind hoef jij niet goed te vinden , wat jij goed vindt hoef ik niet goed te vinden , wat ik slecht vind hoef jij niet slecht te vinden , wat jij slecht vindt hoef ik niet slecht te vinden.

En ze dronken een glas, ze deden een plas en alles bleef zoals het was...

Derde en slechtste soloplaat van David Gilmour, vooral ook omdat hij op deze plaat zo z'n best doet om als Pink Floyd te klinken.

En dat is hem prima gelukt , want Gilmour is nl Pink Floyd , als je dat nog niet wist.

sorry ik moet deze plaat van mezelf nog minder beoordelen want learning to fly begint al saai aan het worden. Ik vind alle nummers slecht en het enige nummer dat ik redelijk vond begint te vervelen.

dit is geen pink floyd maar hiltonachtige troep.

de album cover is wel speciaal daarvoor nog een 0.5 ster