Pink Floyd - A Momentary Lapse of Reason (1987)

de vraag is, wie ruimt al die bedden op in dat veld

nee hoor

ik vind deze plaat een typisch vorobeeld van degelijkheid, niks op ana te merken, maar oervervelend en saai

ik zit dit echt niet uit hoezeer ik floyd ook kan waarderen, tis mij veel te ongezouten en te braaf

Patrick kom op nou , geen Pink Floyd verdient 1,5 ster .
Je bent toch met me eens dat hier `n paar ijzersterke songs op staan nl . On The Turning Away , Sorrow , Learning To Fly , Signs Of Life en One Slip .
Luister deze songs nog `n paar keer in de auto , want daar heb jij alle tijd voor .

Precies rudiger geen enkele Pink Floyd plaat, ik weet niet of je het weet hoor maar ook The Piper At The Gates Of Dawn is een Pink Floyd plaat en die is ook meer dan de 1.5* waard die jij gegeven hebt volgens jou dus.

Ik bedoel de Floyd vanaf de KOE .

Ik ben ook niet weg van Piper hoor,maar heb hem wel een krappe voldoende gegeven.Ook ik vind Floyd vanaf de koe meer mijn smaak.Saucerful Of Secrets en het Ummagumma live album vind ik ook wel zwaar ok,Ummagumma studio vind ik de slechtste Floyd plaat samen met Piper.

Ronkende gitaren en beukende drums, het geluid op deze CD is toch een tandje zwaarder dan op een gemiddeld PF album. Veel nadruk dus om een meer directe sound neer te ztten. En slecht klinkt het niet, maar typisch Pink Floyd ook niet. Ik mag deze wel graag horen. De langere tragere nummers met mooie solo's kan ik goed hebben. The Dogs Of War, Sorrow en Yet Another Movie / Round And Around vind ik het best.

De comeback van Pink Floyd is mij nooit meegevallen.De creatieve ideeen van Roger Waters worden node gemist.Het is een afstandelijke kille produktie met goed inelkaar gezette songs maar zonder echte ziel.Positieve uitzonderingen zijn Learning To Fly,One Slip,On The Turning Away en Sorrow.De rest zijn voor mij nummers die op een of andere manier nauwelijks echt van de grond komen.
Het is een voornamelijk gelikte productie geworden,en als je de lijst met sessienamen ziet(er komt echt geen eind aan)is dit nauwelijks een echte PF produktie geworden.Alleen Dave GIlmour is herkenbaar.Het volgende album The Division Bell is beter verteerbaar,al kan ik dat ook geen meesterwerk noemen.

Het mooie aan de berichten over dit album is wel dat er duidelijk twee kampen zijn: de Gilmour aanhangers en die van Waters. In veel van die verhalen komt naar boven of dat Gilmour bij dit album een blik sessie-muzikanten heeft opengetrokken om er toch iets van te maken. Iets wat ik geen eerlijke vergelijking vind, omdat er voor een album als The Wall vele blikken moesten worden opengetrokken. In mijn afweging bij dit album ben ik er vanuit gegaan hoe "Pink Floyd" dit album is. En dat is 4 op een schaal van 5 sterren.

Het heeft wat mij aangaat niet zo zeer te maken met ''twee kampen''.
Ik vind David Gilmour een geweldige gitarist en een veel beter zanger dan Roger Waters.Zonder Gilmour zou Pink Floyd nooit die typerende sound heben gehad.Wel vind ik hem een beperkte songwriter.Waters is duidelijk het creatieve brein geweest van de band.Zijn thematiek is over het algemeen boeiend en origineel.Zijn soloalbum Amused To Death(1992) bijv.is een geweldige plaat,die voor mij niet minder is dan het beste werk van Pink Floyd.
Op de Watersloze Floydalbums mis ik een stuk diepgang en lijken het vooral platen waar Gilmour escaleert met overigens geweldig gitaarwerk.Het sterke punt van een groep als Pink Floyd was juist het bundelen van de krachten als groep.De sterke punten van de leden werden goed benut.

Beste bikkel, bedankt voor je aanvulling, uit je eerste bericht werd mij niet duidelijk wat je bedoelde. Nu wel.

Berichten verplaatst naar Pink Floyd

Nou ik vindt hier hier toch egt niks mis mee hoor, nummers zoals, Signs of Life, One Slip, Terminal Frost, Yet Another Movie/ Round and Around en Sorrow zijn zeker om te genieten. 5 sterren niks meer en niks minder. Het oudere werk vindt ik inderdaad wel beter maar niet schikbaarend veel ofzo, dus dat komt ook allemaal op de zelfde score te staan.

Het venijn is weg en met het vertrek van Waters vertrok ook de duisterheid uit Pink Floyd. Jaja, het is meer een Gilmour-release met een leger aan huurkrachten en mist misschien tekstuele diepgang. Toch vind ik dit een lekkere plaat. Ik zet ‘m vaker op dan zijn voorganger Ééntje die je opzet op een zonnige zondagochtend bijkomend van de week. Dit is gewoon een lekkere atmosferische (rock)plaat die blijft betoveren door het gitaar- en stemgeluid van David Gilmour.

Nee.
Met voorsprong het slechtste dat dit collectief ooit maakte.
Floyd-onwaardige liftmuziek dat absoluut niets uitstraalt.

ik vind dit anders nog altijd stukken beter dan het zeer matige debuutalbum van PF. Of de studio plaat van ummaflumma of hoe dat ding dan ook maar heten mag, vind ik ook stukken minder goed dan deze.

Persoonlijk vind ik dat je Ummagumma daar tekort mee doet. Buiten Nick Mason's gefröbel om vind ik het toch heel behoorlijk klinken. Misschien niet typisch Pink Floyd, maar gedurfd was het zeker. En Piper was in zekere zin ook een trendsettende plaat (alhoewel het verre van m'n favoriet is).
En dat kan je van dit slappe misbaksel niet zeggen.
Voor 'gedurfd' plaats ik 'braafjes en mat', voor 'trendsettend' plaats ik 'achterhaald'.

Ik heb dit ook veel liever dan die albums uit de tijd van Syd hoor . Pas toen hij weg was werd de Floyd pas echt goed m.i.

albums nog wel....

Saucerful of Secrets is niet bepaald Syd-vrij hoor. .

Nee dat klopt maar zeker ook geen volwaardig Syd album

Syb van der Ploeg? Nou, zelfs die had hier en vooral op The Division Bell de feestvreugde aanzienlijk kunnen verhogen.

Klopt Syb was aardig stoned van de friesche kruidkoek.....

[Neurie modus] "maar deze keer is het raak..." [Neurie modus]

Dit subtiele en passievolle album van PF is m.i toch zeker een dikke voldoende waard, net even weer beluisterd maar ik snap de negativiteit hier bij dit album niet echt. Vooral de eerste 6 nummers en het laatste nummer, Sorrow is echt genieten geblazen hoor. Iedereen die hier een negatief oordeel over heeft, komop met zijn allen even luisteren, en genieten van dit album. En niet door de oude jaren 70 PF oren beluisteren, maar als neutraal album, dan ben ik er zeker van dat heel wat mensen hier toch echt een ander oordeel over deze plaat zullen vellen.

Ben ik helemaal met jou eens Ricardo , ik vind dit een puik PF album met als favo`s ook de nummers die jij aankaart .
On The Turning Away is geweldig .

Zonder Waters geen PF maar in ieder geval een aardig Gilmour soloalbum m.m.v. 2 oude bandmaatjes.

Zo zou je het kunnen zien Bluebird, maar als 1 bandlid opstapt zou je m.i nog steeds wel van PF kunnen spreken vind ik. Er zijn ook hele volkstammen die zeggen dat PF PF niet meer is zonder Syd Barrett. Ik vind wel dat PF vanaf Saucerful Of Secrets tot en met The Final Cut de originele bezetting had, maar waarom een band zijn naam niet zou mogen behouden omdat 1 bandlid opstapt (In dit geval Waters) daar kan ik niet helemaal bij. Er zitten nog 3 bandleden bij uit de oude glorietijd immers.

Dit is voor mij nog steeds een album wat nog lekker luisterbaar is. Wel kan ik er inkomen dat na The Wall en The Final Cut dit wel even wennen is aan een sound die terug grijpt op iets rondom Dark Side of the Moon. Dit is voor mij meer Pink Floyd dan de eerder genoemde albums. Zeker niet vernieuwend, maar dat hoeft niet altijd.

Voor mij blijven The Wall en The Final Cut namelijk solo-albums van Waters onder de naam Pink Floyd. Dit album is dan wellicht een solo-album van Gilmour, maar dat mag wel van mij. De eerder genoemde heren hadden het moeilijk met elkaar en dit had eigenlijk nooit mogen gebeuren. Eigenlijk was het beter geweest als ze op een eerlijke manier hun samenwerking hadden beëindigd, edoch dan hadden we deze discussie niet gehad. Kies dan maar eens de bestie optie?

Wat maakt het ook uit eigenlijk Gerards Dream, ik ken geen 1 band die zoveel verschil heeft gemaakt met de div albums die ze uitgebracht hebben, luister maar eens naar het debuutalbum tot en met The division Bell, ik ken geen band die zoveel keuze heeft uit de div albums wat muziek betreft. Mijn voorkeur ligt echt vanaf Saucerful Of Secrets tot en met het laatste album, m.u.v Ummagumma studio.

Van Pink Floyd heb ik alle belangrijke albums in huis. En aan de hand daarvan bepaal ik dan in hoeverre iets Pink Floyd is of niet. Ik ken ze allemaal en samen vertellen ze een mooi verhaal over de band. Zo ook deze al grijpt het wat terug naar het midden van de jaren zeventig. En dat is voor mij logisch te noemen, want na Wish You Were Here was het groepsgevoel weg.

Maar dat neemt niet weg als je alle Pink Floyd-albums achter elkaar draai je geen mooie reis zou hebben langs muziek om van te houden. Een zwake schakel zou er wel voor iemand er in zitten, maar dat neemt niet weg dat we heel veel fraaie muziek hebben mogen horen. En daar hoort deze zeker tussen wat mij betreft.

Het probleem wat ik heb met deze plaat is dat het ongelofelijk
machinaal klinkt.
Het album is volgepropt met allerlei trucjes,steriele drums,en loodzware keyboardparijen.
Het is onduidelijk wie nu precies wat doet,
want de lijst met sessiekrachten is lang.
Gilmour's spel is overduidelijk het referentiekader.
Daarbij vind ik het meeste songmateriaal echt ondemaats.
Learning To Fly, On The Turning Away en Sorrow zijn aardig.
Een nummer als Dogs Of War is echt ondermaats.