Pink Floyd - A Momentary Lapse of Reason (1987)

Hij is zonder meer een belangrijke schakel door zijn herkenbare
Gitaarspel en zang.
Maar geen Meddle, Dark side of the moon, Wish you were here, Animals,The Wall en The Final Cut zonder Roger Waters, beste
Rudiger.
Thema's, teksten, en veel muziek, allemaal uit zijn brein!

En zo is het en niet anders. Hardnekkig klinkklare feiten ontkennen danwel bagatelliseren getuigen niet alleen van kortzichtigheid, ook nog eens van gebrek aan muziekkennis. Dergelijke uitspraken geven een vertekend beeld van de werkelijkheid. Gilmour maakt goede sier met zijn onmiskenbare zang- en gitaarkwaliteiten maar hij is nimmer in staat geweest het werkelijke PF nivo te kunnen handhaven. Het blijkt in ieder geval wel dat zijn populariteit zeker zo groot is als die van Waters maar die aanhang bestaat dan ook 2 verschillende groepen liefhebbers wat mij betreft.

Ze zijn alletwee groots met hun eigen capaciteiten alhoewel toch Roger Waters op zijn retour was met de latere platen en soloalbums.
The final cut is voor mij de slechtste PF plaat en daarna The wall.

Ik waardeer David Gilmour dan ook enorm als zanger en gitarist, doch niet als componist en tekstschrijver.

Dat is precies hoe ik erover denk. Gilmour is zonder twijfel een benadigt musicus. Hij leerde nog niet zo lang geleden in korte tijd
prima saxofoon spelen.
En die stem, dat rauwe randje, sterk voor in de rauwere, maar ook gevoeligere stukken.
Maar componeren is weer iets anders. Voordat Gilmour dit avontuur aanging, werkte hij samen met Eric Steward van 10CC , die Dave een beetje op weg moest helpen met de teksten.
Het is gewoon niet zijn ding.
Muzikaal is het heel steriel hier, en nogal geforceerd.
En dat is het laatste wat ik over dit album zeg.

Yet another movie vindt ik een prachtig nummer. Heel eerlijk vind ik deze plaat en division Bell beter dan bijvoorbeeld Dark Side of the moon. Maar dit kan er ook mee te maken hebben dat ik pas later fan ben geworden van Pink Floyd. Maar nu moet ik eerlijk zeggen dat ik Roger Waters overschat vind.

De intro van Sorrow zal zowat het beste zijn wat op dit album te vinden is. Overigens best wel een degelijk nummer in z'n geheel. Voeg hierbij nog Learning to Fly en ik denk dat je het beste van A Momentary Lapse of Reason wel hebt gehad. Matig album waar ik na 1 luisterbeurt niet meer uithaal dan 2,75 (5,5/10) *.

daar ben ik het zeker met je eens! de combinatie van Roger Waters en David Gilmour is wat Pink Floyd zulke goede muziek maakt. Maar zonder Richard Wright op de toetsen is het ook lang niet zo goed - kijk maar naar The Divison Bell, daar doet hij weer mee en da's een topalbum!

Doe er nog het begin van de plaat bij, dat instrumentaaltje met dat bootje dat je hoort varen... dàt is echt de wat griezelige en geheimzinnige Floyd die ik altijd zo goed vond. Maar voor de rest kan ik je enkel gelijk geven, ik vind deze de allerminste van de Floyd. Ronduit zwak.

Terwijl ik de hoes één van hun mooiste vind. Helaas dekt de vlag de lading niet!

O nu vind je dit weer de minste van PF? Volgens mij heb je een ander album van PF nog lager beoordeeld, of heb ik het nu mis?

amused to death, op retour?

euh..

O nu wil je wel weer praten met Gert P? Een tijd geleden mocht hij van jou nog van de site afgeflikkerd worden (volgens mij bij Radiohead destijds). Heb je je nu bedacht ineens? Deze plaat is toch nog wel een stuk beter dan in eerste instantie gedacht word, vooral de dromerige en karakteristieke PF sound is hier zeker nog blijven bestaan vind ik.

Was jij onder invloed van bepaalde genot middelen toen je deze uitspraak deed .

ja dat snap ik ook niet rudiger, ik vind the wall en vooral the final cut tot het beste van pf behoren

Dat eerste nummer zat misschien dus wel bij de paar tracks die door EMI goedgekeurd wrden. De rest "klonk te weinig als Pink Floyd", dus moest Gilmour op zoek naar partners die hem aan PF songs konden helpen.

Fijn dat het voor een aantal mensen alsnog een geslaagd PF album is geworden, mede mogelijk gemaakt door en leger componisten, tekstschrijvers en muzikanten. Lang leve het circus Gilmour, dus dat toerde ook met veel succes de wereld rond!
En ze leefden nog lang en gelukkig, vooral Gilmour dankzij de twee leuke aanvullingen op zijn CV (deze en de 'zeepbel').
Hoera!

De hoes vind ik overigens ook mooi.

Sorrow vind ik een geweldig nummer met de lekker bombastisch klinkende gitaar, m.i ook het hoogtepunt van dit album, verder vind ik Leaning To Fly, Dogs Of War en On the Turning Away ook nog erg goed. Ik vind de rest wat minder, maar 3.5* vind ik hem na 25 luisterbeurten door de jaren heen toch echt wel waard.

On the urning away wist het zelfs tot NCRV favorietschijf te schoppen!

Dan was het niveau tenminste christelijk te noemen. En dat is wat waard.

Voor alle duidelijkheid; dit vind ik al eeuwen (sinds dit uitgegeven werd) de allerminste PF plaat. Op de voet gevolgd door The Final Cut, dat ik ook niet kan smaken. Alle andere albums zitten bij mij in het schuifje zéér goed tot formidabel, dus Hey, dit is hier een ontzettende grote Floydfan die 1 of 2 plaatjes echt wat minder vind, en dat mag toch zou ik zo denken?


Fans moeten WEL kritisch blijven, ik krijg bij sommige bands of artiesten de indruk dat vele fans nooit enige negatieve commentaar op hun idolen kunnen verdragen. Nou, zo zit ik dus niet in elkaar.
Ik ben een ontzettende Neil Young-fan, maar er zitten in zijn zeer groot en grillig oeuvre zowel de grootste artistieke pieken als de vreselijkste draken, die ik als fan wèl in huis haal, maar als ik het slecht of rotslecht vind, dan zal ik mijn gal spuwen, fan of geen fan! [

Het is wel goed hoor Father, je kunt nou eenmaal ook niet alles goedvinden,heb ik ook met PF, en dan met name met een paar platen uit de beginperiode ( Piper en Ummag studio heb ik ook kritiek op geuit aldaar), ik zit je ook maar een beetje te jennen hoor. het doet me wel deugd dat je deze plaat nog wel een krappe voldoende geeft, want dat is een 2.5* nog volgens mij.

Veel users vinden deze de minste van PF en andere weer The Final Cut , terwijl deze users wel weer andere albums van PF goed waarderen , dit kenmerkt de veelzijdigheid en klasse van deze band en hoor je thuis in de categorie Supergroep .
Want PF presteert het om albums te maken voor elk wat wils , en dat kunnen weinig bands zeggen.
Deze behoort tot 1 van mijn favo PF platen , ik vind elk album goed van PF vanaf de KOE .
Misschien is Pink Floyd wel de grootste band ever .

Al bij al een niet onaardig album van deze supergroep.
Learning To Fly vind ik samen met Wish You Were Here zelfs het beste nummer van de band.
De rest van het album is ook goed, hoewel een paar nummers mijn gemiddelde wel naar beneden halen.

Jullie gaan me nu vast allemaal uitlachen, maar ik vind dit het beste album van pink floyd. en learning to fly is het beste nummer van pink floyd. zo, ik heb het gezegd.

Ik lach je niet uit , ik lach je gewoon toe .

Nee, want Smile staat op On An Island van David Gilmour, niet hier op.

Je hebt wel gelijk dat learning to fly het beste pink floyd nummer is.

Uitlachen welnee! ik kan er wel om huilen...

Wat offtopic berichten omtrent Bruce Springsteen en avatars verwijderd

Al moet ik er wel bij zeggen dat ik et een geweldig album vindt.