Pink Floyd - A Momentary Lapse of Reason (1987)

dat hadden we aan je stem ook kunnen zien

Zou et?

Prima sterk album maar niet de beste van PF , echter `n iets minder album van Pink Floyd is nog altijd goed voor 5 stars .

Ga je bij Pink Floyd nu ook al zo te werk als bij Dire Straits / Mark Knopfler, Rudiger

Op een solo album van David Gilmour zit ik beslist niet te wachten . Nu begrijp ik waarom "A Momentary Lapse of Reason (1987)" mij nooit heeft kunnen overtuigen dat het een goed P.F. album zou zijn. Pink Floyd zonder Roger Waters spreekt mij beslist niet aan . En David Gilmour solo al helemaal niet . Het spijt me . Hoe het wel moet laat Roger Waters op zijn geweldig mooie solo album "Amused to Death" horen. A.t.D. is een album dat zo als een Pink Floyd album zou kunnen doorgaan. M.a.w. "A Momentary Lapse of Reason", zonder R.W., had nooit als een Pink Floyd album uitgebracht mogen worden .

[quote="Hans Brouwer]Op een solo album van David Gilmour zit ik beslist niet te wachten . Nu begrijp ik waarom "A Momentary Lapse of Reason (1987)" mij nooit heeft kunnen overtuigen dat het een goed P.F. album zou zijn. Pink Floyd zonder Roger Waters spreekt mij beslist niet aan . En David Gilmour solo al helemaal niet .[/quote]

Tja, Hans, het is je volste recht, dan ben jij waarschijnlijk méér een Waters fan dan een Gilmour-aanhanger.
Jammer, want de Gilmour platen zijn zeer de moeite en zijn Live in Gdansk is hemels.
Raar, die fervente Waters-aanhangers. Ik ben een volbloed Gilmour-fan, al vind ik veel van Waters solowerk ook heel goed te pruimen.
maar elk zijne meug, uiteraard.

PS : Dit is geen al te best album, tenminste dat heb ik altijd gevonden, maar The Division Bell - nochtans ook zonder Waters - is stukken leuker en interessanter, al geef ik toe dat een flinke scheut Waters op elke PF plaat eigenlijk niet zou mogen ontbreken.
Toch jammer altijd die te grote ego's die op een gegeven moment gaan botsen....

Evenzeer raar, die fervente Gilmour aanhangers, tenminste als het om PF gaat. De beste man heeft een unieke bijdrage geleverd aan het groepsgeluid en kan tot op heden nog steeds topkwaliteit leveren maar de werkelijke kracht van Floyd? Sorry hoor, maar niemand kan mij wijsmaken dat PF zonder Waters een dergelijke status zou hebben bereikt. Ik ben het geheel met naamgenoot Brouwer eens.

Nee , kijk maar bij The Piper en Umma .
En altijd weer die vergelijkingen tussen Waters en Gilmour ,

Just a joke...het is je goed recht, Rudiger. Touwens, een mooie avatar heb je; een gitaar, altijd goed (n.b. een Fender Strat )

Het is mijn favo instrument .

Wat is Learning to Fly toch fucking briljant.

..... En On the Turning Away mag er anders ook wezen.

...of dit nou een PF album is ? Het zijn nagenoeg allemaal (top) sessiemuzikanten voor de rest is het Gilmour wat de klok slaat. Mason en Wright krijgen credits om het nog enige PF credibility te geven. Het album is zeker niet slecht, maar voor PF standaard erg mager. Zonder het conceptueel genie Waters is de soep toch erg dun...(wel een mooi artwork overigens !)

Ik begin dit album meer en meer te apprecieren, maar het zal nooit m'n favoriet worden. Ik ben een grote fan van Pink Floyd, maar dit mist iets... Zelfs Gilmours geweldige gitaargeluid komt er niet tenvolle uit zoals in andere.
Wat de Waters/Gilmour-kwestie betreft, vind ik dat zowel enkel Waters (The Final Cut) als enkel Gilmour (dit album) er niet in slagen de PF-magie die ze samen maakten (DSOTM, Meddle, WYWH) te brengen. The Final Cut vind ik vrij saai omdat het nogal tekstgericht is en dit album vind ik zo 'leeg' zonder Waters' diepgang...
Dat wil niet zeggen dat hun 'solo'-werk me niet kan bekoren: zowel The Wall (ook vnl Waters) als The Division Bell vind ik geweldig, en nog meer het PF-gedeelte van Remember That Night. Maar samen hadden ze toch dat tikkeltje meer: dat wat van Pink Floyd mijn favoriete band allertijden maakt.

Learning to Fly, On the Turning Away en The Dogs of War zijn gewoon erg mooie nummers. Maakt mij niet zoveel uit of ze wel of niet als Pink Floyd klinken.

Klopt.

Dit is dus een kwestie van een Gilmour of een Waters fan zijn. Ik ben persoonlijk meer een Gilmour aanhanger..maaar laten we vooral niet veregeten dat PF veel mooie teksten aan Waters te danken heeft
Daarbij wil ik eigenlijk sinds die documentaire is geweest van PF bij het uur van de wolf, dit album en nog vele anderen aanschaffen!
Waar ik het destijds mee eens was is dat er op elk album een rode draad is te horen; de PF sound.
En ook vind ik dat Gilmour het ook prima af kan zonder Waters...maaaar dat je wel iets mist. Dat ze op live 8 toch weer bij elkaar waren, was toch mooi!

Anyway..dit album ga ik maar eens heel snel beluisteren

Als je van Pink Floyd houdt, dan is deze ook niet te missen. Iedere Pink Floyd liefhebber heeft natuurlijk alle platen in huis, en dus ook de Watersloze albums, want die zijn muzikaal en instrumentaal enorm de moeite waard nog, en niet te missen.

Ik ben het eens dat Pink Floyd nooit zonder Roger Waters de status zou hebben bereikt die ze nu hebben. Absoluut, maar ik denk dat dat ook geldt voor de inbreng van Gilmour, en van Richard Wright. En ook Syd Barrett in de vroegere jaren. Waters heeft zich nooit zo kunnen ontwikkelen zonder mensen om zich heen als Gilmour e.a. Ik denk echt dat ze vooral elkaar ontwikkelden en versterkten.

Nu ben ik vooral een Gilmour fan (zeker als het gaat om het uitvoerende gedeelte), maar Waters is experimenteler ingesteld, durft meer zeg maar. Dat dat niet altijd goed is, dat zal, maar iedere Gilmour fan moet toegeven (en dat zullen de meesten ook wel doen) dat Waters een weergaloos schrijver is. Overigens vind ik Waters beter bij Pink Floyd dan solo, al is Amused to Death wel goed.
Op dit album kun je redeneren dat Waters wordt gemist, maar ik vind dat Gilmour dit heel goed gedaan heeft. Het is een prima album. Zeker niet zo goed als The Division Bell (dat vind ik een zeer goed album), maar het is een prima album. Gilmour is dan ook een goed schrijver (iets dat zelfs Waters erkent). Dit album komt wat moeizaam op gang, maar hij wordt gaandeweg steeds beter. Dit is absoluut mijns inziens een echte PF plaat.

Goed album, vooral Sorrow vind ik fantatisch nummer. Het was natuurlijk effe wennen voor Floyd fans zo zonder Waters. Ja ik mis de Waters invloed, maar daarom voor mij steeds een echt Floyd album.

Dit album vind ik kwalitatief vergelijkbaar met The Division Bell, gewoon lekkere achtergrond luistermuziek. Pink Floyd heeft hun hoogtepunt al jaren achter hun liggen, maar dit soort platen gaat er bij mij nog af en toe prima in. Ik vind dit en The Division Bell wel vergelijkbaar met Long Road Out Of Eden van The Eagles, super geproduceerd en perfect gespeeld, te perfect eigenlijk en teveel binnen de kantlijn, maar het blijft genieten. Niet als bewuste maar als achtergrond luistermuziek natuurlijk.

Van alle Pink Floyd-albums vind ik dit de zwakste. Het ontbreekt hier aan diepgang waar Roger Waters destijds verantwoordelijk voor was. David Gilmour compenseert dit met bombast met dichtsmerende synths, gitaren en donderdrums. Dit breekt dan weer de karakteristieke donkere, mysterieuze en dromerige sfeer en ruimtelijke sound dat zó kenmerkend was voor Pink Floyd. Neen, Pink Floyd is Pink Floyd niet meer zonder Waters.
De eerste 2 tracks en vooral "Learning to Fly" vind ik nog prima, maar daarna zakt het in. "One Slip", "On the Turning Away" en "Sorrow" vind ik nog behoorlijk maar "The Dogs of War", "Terminal Frost " en "New Machine, Pt. 1 en 2" vind ik compositorisch ondermaats voor Pink Floyds doen.
Opvolger "The Division Bell" vind ik beter maar ook nog ver verwijderd van het debuut en de albums van "Meddle" t.e.m. "The Wall".

Toch ben ik benieuwd als een paar van deze nummers op een Floyd album hadden gestaan waar Waters wel nog bij was geweest? Had 'men' die nummers dan ook niets gevonden?

Ik ben niet zo van het vergelijken. Kijk maar naar het debuut album. Dat is zo totaal anders dan hetgene wat erna komt.
Zo is dit ook anders.En daarom vergelijk ik maar niet teveel en probeer ik albums afzonderlijk te zien )hetgeen natuurlijk neit betekent dat ik daarom een album niet goed kan vinden'

Over hypothetisch gesproken....

Als Waters 'erbij' was geweest waren het iig heel andere nummers geworden met een duidelijk (politiek) onderwerp. Het geneuzel van Gilmour gaat meestal nergens over. Die kan alleen perfecte muziek maken.

Inderdaad hypothetisch, maar ik vind het allemaal geneuzel om altijd maar Waters erbij te halen. De beide heren vulden elkaar in mijn optiek (muzikaal) vooral aan (synergie 1+1=3), de muziek van Gilmour met teksten van Waters (Comfortably Numb)

Deze plaat maakt in elk geval duidelijk dat 1+1-1 lang geen 2 is.

Klopt, knap rekenwerk overigens ,

Waters heeft in zijn eigen periode teksten èn muziek geschreven. Gilmours creatieve (maar niet uitvoerende) inbreng was na DSOTM minimaal en allang naar de achtergrond verdreven. Vandaar de vele wrijvingen die tenslotte tot de breuk heeft geleid.

Dat Gilmour de meeste sier heeft gemaakt met de vele door Waters geschreven klassiekers is dan ook niet verwonderlijk. Lapse is best een aardig album verder hoor, alleen te weinig PF en teveel Gilmour. Die had hij, net als bij Waters' TFC had gemoeten, beter onder zijn eigen naam kunnen uitbrengen.

Waters dr uit? PF exit. Hij had gewoon gelijk. Ik vind het nog steeds moeilijk te verteren hoe een gladde muzikant het heeft kunnen winnen van een brein en een mastermind.